Woorden dit hoofdstuk: 1 962

Woorden totaal: 10 334

.○.•.○.•.○.

Zeven jaar geleden

Gina was zenuwachtig. Vandaag zou er iemand haar droom in stappen. Eén van haar klasgenoten zou haar droom instappen en daarna mocht ze zelf in een ander stappen. Ze had het nog nooit eerder gedaan en hoe meer ze erover nadacht, hoe zenuwachtiger ze ervan werd. Wat als de ander haar tuin niks vond? Of als zij juist de droomtuin van de ander niks vond? Wat als het bleek dat ze ergens een nachtmerrie op was gelopen? Eén die in haar droom een huis had gevonden zonder dat ze het wist? Snel schudde ze het hoofd. Dat kon niet, ze controleerde dat immers elke keer wanneer ze sliep. Ze zou het kunnen controleren voor een ander haar droom in zou komen.

Een diepe ademhaling later leek ze iets minder gespannen te zijn, maar het was moeilijk alles los te laten. Om haar heen werd alles klaargezet. Verspreid over de grote zaal kwamen stoelenparen te staan en een stel al opgeleide dromenjagers stonden aan de zijlijn zachtjes met elkaar te praten. Gina vroeg zich af of ze nu al de dromenvangers in opleiding aan het beoordelen waren. Zou ze punten aftrek kunnen krijgen door er zo doelloos bij te staan? Of kon ze pas punten krijgen het moment dat ze sliep? Haar gedachten kwamen al snel weer in een nerveuze bol terecht en ze was dankbaar door de tik op haar schouder.

"Jij bent Ginkgo, toch?" werd er gevraagd en Gina keek in twee aardige ogen.

"Euh, ja," antwoordde ze. "Ben jij Ephedra?" De ander knikte en er kwam een glimlach op haar gezicht.

"Ja. Ben je er een beetje klaar voor?" Gina knikte.

"Ik ben wel wat nerveus," zei ze ondanks haar knikken eerlijk. Ephedra liet een zenuwachtige lach horen wat Gina eerlijk gezegd wat opgelucht liet voelen.

"Ik beloof geen planten kapot te trappen... Zolang je dat ook niet bij mij doet."

"Ik kan niks beloven." Er was weer een lach en Gina voelde dat ze zich langzaam maar zeker op haar gemak ging voelen. Ze was nu wat minder bang om haar klasgenoot in haar droom te laten stappen. Ephedra leek haar aardig en iets zei haar dat ze goede vrienden zouden kunnen worden.

"Oh, ik moet je trouwens waarschuwen dat mijn droom waarschijnlijk wat raar is. Tenminste, mijn leraar zei dat."

"Serieus? Bij mij ook."

"Zei hij ook: 'je hebt een strak grasland nodig, niet deze extra stenen'?"

"Eerder: 'waarom ligt jouw tuin aan een zee'."

"Een zee?" Gina knikte en ze kreeg twee stralende ogen terug. "Dat is zo gaaf! Misschien dat ik dat ook aan mijn droom toe ga voegen."

"Wat heb jij dan voor stenen liggen, als ik vragen mag?"

"Oh, ik had een kasteel neergezet. Kennelijk was dat te veel."

"Ja, ze willen alles strak en gelikt." Er was een zucht die van beide kwam.

"Ginkgo," zei Ephedra en Gina keek haar wat vragend aan, "ik denk dat alles klaar is gezet." Gina keek nu de zaal in en ze zag dat er inderdaad geen extra stoelen meer tevoorschijn kwamen. Haar maag leek zichzelf uit te willen wringen na zich vol te hebben gezogen met de afleiding die Ephedra haar gegeven had.

"Ik denk het ook," zei Gina in een huivering. "Ben je er klaar voor?" Ephedra knikte en niet veel later vonden ze een stoelenpaar om op plaats te nemen. Links en rechts gingen leerlingen zitten tot elke stoel gevuld was. In al haar nervositeit hoorde Gina zowat de verwelkoming niet. Gelukkig voor haar bleken haar oren te werken en de rest van het inleidende verhaal drong tot haar door.

"Een droom is als een tuin," werd er gezegd, "maar zoals elke tuin groeien er soms planten die we niet willen. Onkruid dat groeit waar onze bloemen hadden moeten ontkiemen. Dit onkruid is wat wij als dromenvangers weghalen. Wij zijn de tuiniers van dromen. Wij zorgen ervoor dat nachtmerries ontworteld worden. Vandaag zullen we in deze veilige omgeving onze eerste stappen zetten naar de perfecte tuin. Vandaag helpen we elkaar onze tuinen te verbeteren en zullen we ervaren hoe het is in een andere droom te zijn dan in die van onszelf. Ik wens jullie allen veel succes en een prettige slaap tegemoet."

Gina wisselde een blik met Ephedra. Ze kreeg een bemoedigende glimlach die ze met een halve antwoordde. Daarna sloot ze haar ogen. Het duurde even voor ze in slaap kon vallen. Ze was niet in haar eigen kamer, er waren veel mensen om haar heen die een geritsel van geluiden veroorzaakten. Ze wendde zich ervan af en waande haar eigen lichaam in. Ze zocht de zwaarte in haar ledematen, de diepte in haar ademhaling en de verzinking met haar stoel. Al snel vergat ze dat ze moest slapen, vergat ze de mensen om haar heen en dommelde ze weg.

Langzaam vormde zich een droom, fragmenten van herinneringen. Ze zat in een lokaal, maar haar vele lessen in dromen lieten haar herinneren wat ze moest doen. Ze raakte de stoel aan. Er was geen aanraking. Haar handen vonden andere objecten en al snel bevatte haar droom een andere scène. Eén die zij creëerde. Het was de kern van haar droom. De plek waar ze altijd naar toe ging. De plek die ze gemaakt had. Een plek die ze als dromenvanger had moeten maken. Er was een groot veld waar bloemen zachtjes in de wind mee deinsden alsof ze de zee die dichtbij ze was probeerden te imiteren. Gina nam de scène in haar op en ze liep over het strand naar haar bloemen toe. Haar ogen gingen over de velden en ze wachtte tot Ephedra voor haar verschijnen zou.

"Je hebt echt een zee!" werd er enthousiast uitgeroepen. Ephedra's ogen gingen glimmend naar Gina en daarna naar de rest van de omgeving. "Jeetje, welke bloemen zijn dit allemaal? Heb je er nu serieus een bloemvormige lamp tussen?" Gina kon niet laten te lachen.

"Ook pas sinds kort," zei ze en ze volgde hoe Ephedra enthousiast van plek naar plek sprong.

"Die ga ik onthouden. Als je het niet erg vindt dat ik dit briljante idee van je steel."

"Ga vooral je gang, hoe meer docenten we ermee kunnen irriteren, hoe beter."

"Heb je nog meer wat je me kan laten zien?" Gina knikte en niet veel later liepen ze door de rest van haar droom terwijl ze links en recht de omgeving aan haar wil aanpaste.

"Mag ik ook jouw dromenwapen zien?" vroeg Ephedra uiteindelijk. Ze waren al een heel stuk door haar droom gelopen, maar de tuin bleef dichtbij. Gina toverde een glimlach op haar gezicht en daarna haar boog in haar handen.

"Wat heb jij?" vroeg Gina en Ephedra haalde haar wapens ook te voorschijn. Ze had twee gouden messen die met een gouden ketting aan elkaar zaten.

"Ik wilde eerst voor een speer gaan," zei ze. "Maar hiermee heb ik ook goed bereik." Ze liet een van haar messen uit haar handen vallen en met de ketting een paar keer in het rond zwaaien. "Daarnaast zeggen ze dat nachtmerries je niet zien voor je ze aanvalt, dus zo'n groot probleem zou het niet moeten zijn om ze van dichtbij aan te vallen. Zo lang je het maar goed doet, zeg ik altijd."

"Dan ben ik blijer van op een afstand te kunnen staan," zei Gina. "Ik hoorde dat er een kleinere kans is om door een nachtmerrie aangevallen te worden als je een dromenwapen hebt met groot bereik." Ephedra zwaaide haar wapen nog eens in het rond.

"Ik vind dit een goed bereik," zei ze. "Maar iedereen zijn eigen voorkeur." Er was een glimlach en Gina glimlachte al snel terug.

"Denk je trouwens genoeg van mijn droom te hebben gezien?" vroeg ze en Ephedra knikte.

"Misschien is het beter jou te vragen of je klaar bent mijn droom zo in te stappen." Gina knikte.

"Tot zo."

"Tot zo." Gina trok zichzelf en daarmee ook Ephedra haar droom uit. Er ging een diepe zucht door haar heen en de twee keken elkaar voor een seconde aan voor bij beide een glimlach doorbrak.

"Nu ik," zei Ephedra met een grote inademing. Gina keek toe hoe ze haar ogen sloot en comfortabel in de stoel ging zitten. Een paar seconden later gingen haar ogen weer open. "Ik kom niet in slaap." Gina lachte door de onverwachte opmerking.

"Ik meen het," zei Ephedra wat beledigd en ze kneep haar ogen stevig dicht.

"Je weet dat dat niet werkt," zei Gina en Ephedra's ogen sprongen meteen weer open. Ze zuchtte diep en ze keek wat hopeloos naar Gina die nog steeds diep van binnen lachte.

"Kan je me dan helpen?"

"Door je een verhaaltje voor te lezen?"

"Zoiets," zei Ephedra met een zucht. "Of een liedje voor het slapen gaan?"

"Ik kan niet zingen," zei Gina al snel.

"Dan een verhaaltje. Of in ieder geval die ontspanningsoefening. Ik weet bij god niet meer hoe ik dat moet doen."

"Sluit je ogen. Deze keer niet knijpen." Ephedra deed wat haar gezegd werd. "Laat al je gedachten van je afstromen. Laat geluiden langs je stromen. Voel je lichaam. Voel de connectie met de stoel. Voel hoe je ledematen zwaar worden. Hoe ze naar beneden getrokken worden. Hoe de zwaartekracht erop werkt en hoe je bij elke uitademing steeds verder de stoel in zakt." Gina liet een stilte vallen en tikte op haar oorstuk om te controleren of Ephedra al in slaap was.

Het werd al snel duidelijk dat er een droom was voor Gina om in te stappen ze ademde diep in. Nu kwam het erop aan. Hier had ze voor geoefend. Ze sloot haar ogen, voelde een duisternis en ze pakte die met twee handen vast. Voor ze het wist was ze de droom binnen. Het was eerst donker, maar langzaam klaarde het op. Een zon scheen, vogels fladderde op en vlogen naar een enorme stenen toren omgeven door een kasteelruïne. Tussen alle brokstukken bloeiden duizenden kleine bloemen. De een wit, de ander blauw, weer een ander paars. Gina zag meer kleuren, maar die drie leken de overhand te hebben.

"En? Wat vind je van mijn toren?" Ephedra stond er trots naast.

"Indrukwekkend. Ik snap niet waarom iemand zou zeggen dat het er niet thuis zou moeten horen."

"Precies. Wil je rondlopen?"

"Natuurlijk."

"Ik heb niet heel veel meer dan dit stukje, maar-" Ephedra tikte op de toren en een trap verscheen vanuit de stenen. "Ik heb wel dit." Ze zette een eerste stap op een van de treden en reikte daarna haar hand naar Gina uit die die zonder te twijfelen aanpakte. Ephedra trok haar de trap op die plots begon te bewegen en naar boven trok. Voor ze het wist, waren ze boven. Gina stapte het platte dak van de toren op en ze draaide een rondje om haar as om alles te bekijken. De toren was omringd door heuvels en bergen, in de verte zag ze een rivier stromen en nog iets verder zag ze een kudde van het een of ander grazen. Vogels vlogen weer de lucht door. Gina volgde ze en ze keek daarna Ephedra aan die met gekruisde armen en een grijns op haar lippen achter haar stond.

"En?" vroeg ze.

"Hoe heb je dit echt voor elkaar gekregen?"

"Gewoon meer concentreren op het uitzicht dan de rest van de tuin," antwoordde Ephedra. "Daarnaast, kijk eens naar beneden." Gina ging dichterbij de rand staan en liet haar ogen naar de grond gaan. Nu kon ze de contouren van het kasteel een stuk beter zien, maar dat was niet wat haar liet lachen. In het bloemen patroon was een tekst te lezen en dat las: "Hoe vind je het uitzicht?"

"Ik vind het mooi," antwoordde ze de bloemen. "Misschien dat ik dit idee van jou ga stelen."

.○.•.○.•.○.

10k gehaald, nog 10k te gaan

Kben echt te moe om goed te editen dus er kunnen heel wat fouten in staan die ik niet heb gezien, maar wie weet valt het wel heel erg mee. Ik doe nog wel een grondige edit voor het eind van ronde 3 als ik door ben lol