De zwakke gloed van de steen werd steeds helderder, tot het bijna zo helder was als een ster. CYREEN! riep Quaris in zijn gedachten, wetend dat ze hem kon horen. Hij heeft de steen, je moet hem stoppen! Zijn lichaam begon zwaar te voelen en hij wist dat hij niks meer kon doen. Hij gaf zich over en liet zijn hoofd zakken. De drang om de Vuurster te beschermen was weg, hij had geen functie meer. Nu was het de taak aan de bezoekers van de planeet om dit op te lossen. Zijn lot was volbracht, die van hun begonnen.

***

CYREEN! hoorde Cyreen door haar hoofd echoën en ze stopte met rennen.
'Cyreen? Wat doe je?' vroeg Meyra die nu ook stopte.
'Ja,' zei Sikhan 'Je zei toch dat we zo snel mogelijk weg moesten?'
'Er is iets gebeurt, we moeten terug!' Hulpeloos keek Cyreen ze aan.
'Is het ernstig dan?'
'Waarom zou hij anders mijn naam schreeuwen?' Meyra keek naar Sikhan en knikte, hij haalde zijn schouders op en stemde ermee in om terug te gaan.
'Maar ik heb niemand horen schreeuwen,' zei Sikhan.
'Het was telepathisch,'
'Ow,'

De kracht vloeide door zijn aderen heen en hij voelde zich sterker dan ooit! Het universum opende zich voor hem, hij kon zijn thuisplaneet zien en de vele andere. Hij zag duizenden sterren en vroeg zich af welke hij het eerst zou vernietigen. Een kwaadaardige lach vormde zich op zijn gezicht en hij bracht de kracht van de steen samen naar de planeet die voor de ster stond. Vanuit De rode Vuurster schoot een rode straal naar boven. Een rood lichtpuntje raakte de planeet, eerst gebeurde er niks, maar na een paar seconden begonnen er barsten in het oppervlakte te ontstaan. De planeet begon vlam te vatten en het vuur verspreidde zich razend snel. De vlammen trokken zich even terug in de scheuren en Ferderis wachtte geduldig. Met een immense kracht implodeerde de planeet, hij leek te verdwijnen in een klein lichtje, maar dat was schijn. Met een twee keer zo grote kracht explodeerde het licht en de brokstukken vlogen de ruimte in. Ferderis' ogen twinkelde van genot, het was zoveel sterker dan hij ooit had durven dromen.

'Ferderis!' riep Cyreen tegen de wind in die zo plotseling was ontstaan. 'Stop! Je kan dit niet doen!' De wind begon sterker te worden en ze werd bijna van haar voeten afgeblazen.
'Cyreen!' riep Meyra 'Dit heeft geen zin!'
'We kunnen niet niks doen!'
'Ja, maar dit werkt ook niet!'

Ferderis draaide zich om, achter hem liepen drie mensen. Hij dacht dat ze weg waren. Ze wilden zijn plan verpesten! 'Ferderis!' Hoorde hij Cyreen zeggen. Hij negeerde haar en probeerde zich weer op de kracht van de steen te concentreren.

'Doe het niet!' riep Cyreen, merkend dat hij haar negeerde.
Ferderis bleef strak naar voren kijken en voelde de kracht terug komen. Ze mochten dit niet verpesten. Hoe harder Cyreen begon te schreeuwen hoe razender hij werd.

Waarom was ze zo irritant? Waarom hield ze hem tegen! De woede stroomde zijn aderen binnen en hij richtte De rode Vuurster in de richting van het drietal. Een straal schoot naar Sikhan en Meyra toe, maar Cyreen sprong ervoor voordat het een van haar vrienden kon raken. In haar ogen brandde het blauwe vuur helderder dan het ooit had gedaan. Ferderis deinsde achteruit. 'Hoe, hoe doe je dat? Hoe heb je het onder controle?'
Cyreen lachte 'Langer dan jij denkt,'
'Hoe lang is dat dan?' zei hij zijn moed terug pakkend.
'Sinds ik de kracht heb,' ze lachte harder toen Ferderis een raar gezicht trok.
'Maar, maar toen met die jongen, was dat ook gecontroleerd?'
'Dacht je nou echt dat ik jullie plannetje niet door had? Mijn moeder heeft ook UG missies gedaan, ze heeft mij er alles over verteld. Ik wist daardoor dat het onmogelijk was om hem zonder problemen te kunnen uitvoeren, maar kennelijk vond niemand het erg,'
'Hoe bedoel je?'
'Je weet best wat ik bedoel. Paftret zou het als missie-leraar moeten weten, maar toen hij ons door verwees, wist ik dat er iets niet klopte. Toen Ekel het ook toestond wist ik het zeker, jullie hadden een plan.'
'Is dat alles?'
'Nee, maar anders zijn we uren bezig,'
'Ja, we kunnen het ook nu eindigen!' Ferderis richtte De rode Vuurster naar Cyreen, maar zij had het al aan zien komen en er vormde een schild van vuur om haar heen.
'Wist je,' zei ze lachend tegen Ferderis 'Ik vond het pestkop idee erg origineel, wiens idee was het?'
'Mijn idee,' antwoordde hij terug en zette meer kracht in de steen die feller begon te branden.

'Moeten we niet iets doen?' vroeg Meyra die half achter Sikhan verstop was en haar hand boven haar ogen hield tegen het vele licht.
'Wat kunnen we doen dan?'
'Weet ik veel, maar we kunnen toch niet zo toe kijken,'
'Dat is wat jij denkt,'
'O, gaan we zo doen?'
'Ja en? Heb je daar wat tegen,'
'Ik dacht dat we elkaar eindelijk een beetje waardeerde, maar dat is dus kennelijk niet zo!'
'Sorry dat het niet naar jou wens is,'
Meyra keek hem woedend aan, maar hij lachte vrolijk terug ze moest moeite doen om haar boze gezicht te behouden.

'Als jullie willen helpen moeten jullie stoppen met vechten, ik kan me zo niet concentreren!' riep Cyreen van onder een koepel van blauw vuur vandaan.
Sikhan keek Meyra nog steeds lachend aan en Meyra lachte nu ook lichtjes.
'Wat zouden we ook zonder haar moeten,'

Het schild begon nu zijn tol te eisen, Cyreen voelde langzaam al haar energie weg stromen. Ferderis daarentegen voelde zich steeds machtiger worden. Toen hij merkte dat Cyreen het niet meer vol zou houden hield hij op. Ze zakte in elkaar en Meyra liep geschrokken naar haar vriendin, gevolgd door Sikhan.
'Dacht je nou echt dat je De rode Vuurster zo makkelijk kon verslaan? Dacht het dus niet!' Ferderis hield de steen in twee handen vast, sloot zijn ogen en haalde diep adem. De steen begon te gloeien, te branden, een vuur verspreidde zich over Ferderis' armen naar zijn benen en uiteindelijk de grond in. De eens pikzwarte planeet begon nu rood op te gloeien, net zoals de ogen van de man die de steen vast hield.
'Jullie komen hier nooit meer weg!' schreeuwde hij 'Kijk samen met mij naar het einde van ons universum,' een gemeen lachje vormde zich op zijn gezicht. Het oppervlakte van de planeet begon te scheuren en rood licht verlichtte de duisternis. Ferderis lachte van genot, dit was nog beter dan hij ooit had durven dromen!

De kracht van de Vuurster bouwde zich op in de kern van de planeet, die langzaam op begon te warmen. Er kwamen vlammen uit de scheuren en likte aan Ferderis' benen. Ferderis zelf leek niks te merken toen zijn ruimte pak verbrandde. Het vuur wikkelde zich om de drager van De rode Vuurster een, alleen zijn gezicht bleef nog zichtbaar, maar het ruimtepak was vernietigd. Cyreen verwachtte dat hij elk moment dood zou gaan door dat hij geen zuurstof meer had, maar het bleek niet zo. 'De steen is krachtiger dan ik mij ooit heb kunnen voorstellen,' fluisterde ze. Meyra en Sikhan knikte alleen maar en hielpen haar weer op haar benen. Ferderis ogen vatten vlam toen hij zag dat Cyreen opstond.
'Klaar voor de volgende ronde?' vroeg hij
'Kom maar op!'

Cyreens ogen brandde feller dan ooit, haar handen begonnen te branden en een ring van blauw vuur vormde zich om haar heen. Ferderis lachte 'Je hebt wel pit meid,' zijn ogen begonnen ook te branden, maar niet in het blauwe vuur van Cyreen. Zijn ogen werden bloedrood en brandde feller dan die van Cyreen, maar zijn was niet van plan om zich terug te trekken.

'Cyreen!' schreeuwde Meyra 'Doe dit niet, alsjeblieft!'
'Sorry maar ik moet dit doe,'
'Wie zegt dat?' vroeg Sikhan.
'Ik, en lijd me niet af. Ik probeer ons universum te redden,' antwoordde ze. Het vuur in haar handen laaide op en vloog in Ferderis richting. Hij ontwijkte het blauwe vuur met gemak en schoot een rode straal op zijn beurt in Cyreens richting.

Cyreen zette haar voeten stevig in het zand en schoot een blauwe straal naar Ferderis toe. Precies tussen de twee in raakte de stralen elkaar. Sikhan zag wat er gebeurde en in een reflex drukte hij zichzelf en Meyra op de grond zijn armen als een beschermend schild om haar heen.

Meyra schrok, ze herkende deze scène en al helemaal toen er een grote explosie kwam. De sterke armen in haar droom waren die van Sikhan! Ze voelde dat hij haar op de grond drukte en beschermend met zijn armen over haar heen lag. Het gaf haar een gevoel van veiligheid, maar ook van angst. Tussen de armen van Sikhan door kon ze Cyreen en Ferderis zien vechten. Bij allebei stond het zweet hun op de neus en ze waren allebei niet van plan om op te geven. De kracht die de twee stralen op elkaar uit oefende hoopte zich op. Het licht werd feller en feller. Aan de kant van Cyreen kleurde de planeet blauw en blauw vuur verspreidde zich over het aardoppervlak. Aan Ferderis' kant kleurde alles rood en ontstond (je raad het al) rood vuur. Meyra probeerde zich nu meer onder Sikhan te verstoppen en hij versterkte zijn greep. Ze voelde zijn adem in haar nek en begon zich toch een beetje ongemakkelijk te voelen, maar dat duurde niet lang...

De kracht die zich maar bleef op hopen bereikte zijn limiet. Een oorverdovende knal en een felle lichtflits, gevolgd door dodende ringen van vuur. De planeet werd in tweeën gescheurd. Een helft rood de ander blauw. De twee krachten waren vrij en verspreidde zich sneller dan het licht. De rode en blauwe vlammen verslonden de planeet en binnen een mum van tijd ook de dichtstbijzijnde ster. Het universum begon nu ook te kleuren, de ene helft blauw de andere helft rood. Het zou niet lang meer duren of het rode licht zou de aarde bereiken...

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Nee, dit is nog niet het einde van het verhaal
Maar wel een van de langste stukjes die ik ooit heb geschreven!
Hoe dan ook het is bijna vakantie! Yay!
Echt zin in, kga naar GB! (Groot Brittannië (voor de dummies onder ons))

Redfirestar out! *slaat cape om en verdwijnt in de duisternis*