Some legends are told
Some turn to dust or to gold
But you will remember me
Remember me for centuries
- Centuries, Fall Out Boy

Soms betekent in sprookjes geloven ook in leugens geloven. Toch rust elke leugen op een kern van waarheid. Toch?
Jammer genoeg is elke illusie gedoemd om uiteen te vallen. Voor altijd. Onomkeerbaar.

Lang geleden was er eens een meisje genaamd Robinn dat blindelings in alle sprookjes geloofde die haar verteld werden. Uiteindelijk zouden er dagen komen dat ze wenste dat ze nog steeds blindelings in al die verhalen kon geloven, maar eenmaal dat de werkelijkheid je inhaalt, is er geen weg meer terug. Misschien kan dat ook wel een zegen zijn.

In een tijd ver voor de onze schreef Robinn haar verhaal op. Eeuwen gingen voorbij en haar geschreven woorden gingen helaas verloren in de tijd, maar wie goed luistert kan haar woorden nog steeds horen en wie goed kijkt kan ze nog steeds lezen.

Je hoort haar boodschap in de gierende wind en de kletterende regen. Je herkent haar woorden in de bladeren aan de bomen en leest ze in de ogen van alle dieren. Haar woorden zijn nog het best te lezen in de ogen van wolven. Alleen laten zij het niet zo vaak toe dat je hen in de ogen kijkt. Ze moeten je waardig achten voor ze je laten kijken.

Voorwie het niet durft om een wolf in de ogen te kijken, haar woorden luiden alsvolgt:

Denk twee keer na voor je je wapen op een monster richt.
Niet elk monster is harig, heeft scherpe tanden of leeft in de schaduwen.
Ze zijn niet altijd zoals we ze verwachten.
Soms zijn ze lief. Soms vertrouw je ze.

Robinns verhaal begon lang geleden en vond plaats op plek ver van hier. Steden waren nog niet gebouwd. Alleen enkele, grote nederzettingen onderbraken de eindeloze bossen. Meer was er niet. De natuur had er nog volop vrij spel. Ze was ongerept net als zijn bewoners.

Vanop een afstand zou je deze nederzettingen voor dorpen kunnen verwarren, maar dorpen zijn warme plekken waar je je welkom voelt wanneer je ze betreedt. Plaatsen waar de geur van versgebakken brood je door de straten volgt en waar elke avond op het plein gedanst wordt.

Zo waren deze plaatsjes zeker niet. Een stevige omwalling omringd door een diepe gracht gevuld met houten staken, hielden ongewenste bezoekers op afstand. Haar bewoners waren koud en dansten enkel als het om een gevecht ging.

De rode jagers waren diegenen die deze nederzettingen bewoonden en dat deden ze al generaties lang. Hun aanwezigheid was vitaal voor het voortbestaan van de mensheid, want op die exacte plekken waar de bossen ophielden, vormden zij de laatste linie tussen mens en monster. Vampiers, aardmannetjes, weerwolven of ogers deden de rode jagers al lang niet meer opschrikken.

De jagers waren meedogenloos en onbevreesd. Er was geen gevecht dat ze uit de weg gingen als dat betekende dat een hele hoop mensen met een gerust hart hun ogen 's avonds konden sluiten.

Hoewel, onbevreesd? Er was een monster dat het hart van elke rode jager deed stilstaan. Elke jager vertelde de legende van dit wezen aan zijn kinderen en die kinderen zouden het op hun beurt dan weer doorvertellen aan hun eigen kroost. Voor hen was het een eeuwige herinnering aan hun missie en aan hun identiteit.

De schrikwolf was een verschrikkelijk en onmetelijk wezen dat al eeuwen door het woud dwaalde alsof hij er de heer en meester van was. Geen enkele wolf hoort noch zo oud noch zo groot te worden, maar zelfs na al die jaren had de tand des tijds geen vat op hem gekregen.

Hij was sluw en de manier waarop hij door de schaduwen van het woud gleed, was beangstigend. Het merendeel van het jaar was hij onvindbaar. Toch bleef zijn dreigende aanwezigheid als een hete adem in je nek voelen wanneer je door het woud trok. Vier keer in het jaar liet hij zijn schuwe aard vallen en struinde hij bloeddorstig en destructief door het woud. Dan was niets of niemand die zijn pad kruiste veilig.

Wees dus gewaarschuwd, want elke seizoenswisseling wanneer de maan vol is en bloedrood kleurt, begint zijn jacht. Robinn begreep als geen ander welke schade hij kon aanrichten. Het was een etterende wonde die nooit leek te helen. Robinn vond enige troost in één enkele waarheid, want in tegenstelling tot de jacht van de schrikwolf die maar vier keer per jaar bij volle maan plaatsvond, kende de jacht van de rode jagers geen einde.

Hun jacht ging al eeuwen door in een oneindige cirkel van bloed die hun mantels al generaties lang bloedrood kleurden.