And no one even knew it was really only you
And now you steal away.
Take him out today. Nice work you did
You're gonna go far, kid
- You're gonna go far kid; The Offspring

De zon begon op te komen toen Robinn de houten staken aan de rand van haar dorp passeerde. De wachttoren was leeg en ook op de muur liep er niemand. Ze ging voorzichtig het dorp in. In de verte klonk geroezemoes en hoe dichter ze bij het dorpsplein kwam, hoe luider het werd.

Er hing onrust in de lucht.

Het plein stond vol met jagers getooid in hun mantels voor de ceremonie. Meer naar achteren op het plein stonden de initiatieleden, sommigen met een dood of levend monster aan het voeten, anderen zoals Boris met niets. Toch ging niets van de aandacht naar hen.

Alle aandacht ging naar haar vader die in alle staten was. 'We gaan nu met een team het woud in om mijn dochter te zoeken.' Haar vaders rood aangelopen gezicht was een teken dat hij zijn eis al een paar keer had moeten herhalen maar dat hij op tegenstand stootte.

'Maar de schrikwolf...,' zei een van de jagers. Het was raar om te zien hoe de beste jagers stonden te trillen bij het idee nu het woud in te moeten gaan. De monsters hoorden te beven bij onze aanwezigheid, niet omgekeerd.

'Met of zonder jullie ga ik haar halen. Jullie hebben Boris gehoord. De wolf viel hen aan toen hij zijn prooi wilde binnenhalen. Daarbij begint de zon op te komen, de bloedmaan is weg...'

'Wat bedoelt hij met "zijn prooi"?' Robinns stem overstemde de menigte amper, toch draaiden alle jagers zich met een ruk naar haar om en keken ze haar aan alsof ze een geest was.

'Ro!' De opluchting op haar vaders gezicht was overweldigend. Hij rende op zijn dochter af en tastte haar lichaam onmiddellijk af op zoek naar verwondingen. Hij eindigde bij haar gezicht. 'Je bloed,' mompelde hij terwijl hij paniekerig naar een wond bleef zoeken.

Verstrooid wreef Robinn met haar hand over haar wang en ze vond een streepje bloed op de rug van haar hand. Ze probeerde haar vaders bezorgde handen van zich af te slaan. 'Dat is niet mijn bloed. Wat bedoelde Boris met "zijn prooi"?' Robinn wierp een moordlustige blik op Boris. Hij kromp ineen.

Haar vader dwong Robinn met zijn handen om haar aan te kijken. 'Wat is er gebeurd, Ro? Wiens bloed is dat als het niet het jouwe is?'

Zonder haar blik van Boris af te halen vertelde Ro over het calydonische zwijn dat ze neerschoot, zonder de twijfel te vermeldden die ze voelde toen ze de pees losliet. Toen ze bij het stuk kwam dat de schrikwolf verscheen hapte het hele plein geschokt naar adem.

'Wat een leugens,' lachte Boris. 'Er is toch niemand die deze onzin gelooft? De dochter van de monsterknuffelaar die koelbloedig een calydonisch zwijn neerschoot en daarna een man op man gevecht had met de schrikwolf.'

Instemmend gemompel ging over het plein. Robinn zag hoe haar grootmoeder teleurgesteld met haar hoofd schudde. Ze wist wat haar grootmoeder met die simpele beweging zei: 'Zoveel tijd verspild aan een kind dat nooit een echte jager zou zijn. Een teleurstelling net als haar moeder.'

'Ik kan het bewijzen,' schreeuwde Robinn toen ze merkte dat iedereen zich van haar wegdraaide.

'Liefje het is oké,' fluisterde haar vader. 'Je kan volgend jaar opnieuw proberen je mantel te verdienen. Dat is geen schande.'

Ze wisten allebei dat dat wel een enorme schande was. Zeker omdat Robinn de dochter was van de hoofdman en zijn opvolgster. Er was al zoveel twijfel of ze wel de sterke jager kon zijn met een moeder zoals de hare. Ze trok zich bruut los uit haar vaders greep en herhaalde kalm met klem: 'Ik kan het bewijzen.'

Ze liet haar vader het bebloede stuk oor zien. Haar vader verstijfde. Haar grootmoeder kwam naar voren en draaide bruut Robinns pols om naar het stukje oor te kunnen kijken.

---

'Het is hem,' kraakte haar grootmoeders stem. Er brak een gemene grijns door op haar oude gelaat toen ze het stuk oor uit haar kleindochters hand rukte en het omhoog hield zodat iedereen het kon bewonderen.

Een gevoel van triomf overspoelde haar oude lijf. Haar zachtaardige kleindochter kon misschien toch een echte jager zijn.

Toen ze de opvoeding van haar kleindochter op zich had genomen, had ze altijd gedacht dat ze te laat was en dat haar schoondochter van het meisje een zacht ei gemaakt had. Robinn had tijdens de eerste trainingen constant gehuild. Zo had ze de wolvenpop niet willen onthoofden omdat hij "zo lief" keek. Robinn interesseerde zich niet in wapens. Ze speelde veel liever in het woud waar ze kleine vogeltjes terug in hun nestjes zette.

Ze was streng geweest voor het kleine meisje. Ze had geschreeuwd en gestraft, maar al haar harde werk werd eindelijk beloond.

---

Boris werd die avond niet meer gezien en ook de andere jonge jagers, hoewel aanwezig, waren bruut van hun moment in de schijnwerpers beroofd. Het hele dorp had alleen nog maar oog voor het zwakke meisje dat eindelijk de opvolgster was waar ze op hadden gehoopt. Ze doopten haar naam al snel om in Robinn de wolvendoder. Iedereen negeerde het feit dat ze enkel een stuk van het oor van hun grootste vijand had weten te bemachtigen.

Robinn voelde zich vreemd. Ze had eindelijk haar rode mantel om haar schouders. Ze zou uiteen moeten barsten van geluk, trots en opluchting dat ze eindelijk aan het plaatje voldeed dat velen van haar hadden en dat ze een stapje dichter was bij het nemen van haar wraak.

Toch voelde ze helemaal niks van dat alles.

Het enige wat ze hoorde was het menselijke gehuil van de schrikwolf.