Baby, let the games begin, Let the games begin. Are you ready for it? 
- ... Ready For It?, Taylor Swift

Het hele kamp verzamelde zich op het centrale plein. De andere kandidaten mepten elkaar op de schouders en twijfelden geen moment aan hun succes. Robinn hoorde Boris nog trots tegen Isabel zeggen dat hij persoonlijk de mensheid tot zijn laatste snik zou verdedigen.

Robinn snoof. Ze zouden beter wat meer aan zichzelf twijfelen. Boris kon nog geen doelwit raken als het vlak voor zijn neus stond en Isabel was zo snel als een slak en zelfs dat was nog een belediging voor de slak.

Robinn hield zich wat afzijdig van haar leeftijdsgenoten. Ze zag geen enkele reden om nu vrolijk en hartelijk tegen hen te doen als zij nooit de moeite gedaan hadden om aardig te zijn tegen haar. Natuurlijk was ze zich bewust van het feit dat samenwerken haar een belangrijk voordeel kon geven tijdens de initiatie. Het zou tien keer makkelijker zijn om een prooi te vangen als ze hem als groep konden opjagen en insluiten. Alleen was de prooi waar zij haar zinnen op gezet had zo goed als ongrijpbaar. Daarnaast was dit monster van haar en haar alleen.

Toen haar vader onder luid gejuich het plein betrad, positioneerde Robinn zich iets dichter bij de andere deelnemers van de initiatie. Haar vader nam plaats op het schavot waar nog steeds het uitgemergelde lichaam van een vampier ophing die ze de vorige nacht gedood hadden. Sommige jagers hadden moeite met afstand nemen van hun trofeeën en lieten daarom de restanten van hun prooien zo lang mogelijk hangen. Liefst tot de natuurelementen al het herkenbare hadden verwijderd.

Nog iets wat Robinns moeder absoluut walgelijk had gevonden.

Haar vader spreidde zijn armen en de menigte viel stil. 'Mijn broeders en zusters van de jacht. Deze nacht zullen zeven moedige jagers onze troep versterken.'

Opnieuw weerklonk er gejuich en hier en daar werden er wapens in de lucht gestoken. Haar vader maande de groep met een eenvoudig gebaar tot stilte. 'De opdracht van onze jonge jagers is simpel. Wanneer de zon opkomt moeten zij hier opnieuw aantreden met een monster dat ze gevangen of gedood hebben.'

'Liever dood,' riep een man in de menigte. Aan de stem te horen kon dat alleen maar Bill zijn, dacht Robinn. Ze rolde geërgerd met haar ogen. Hij was altijd de grootste tegenstander van haar moeder geweest en hij had niet eens de moeite gedaan om zijn haat voor haar te verbergen.

Zijn jagersteam klopte hem lachend op de rug en ook haar vader lachte mee. Het viel waarschijnlijk niemand echt op dat zijn lach zijn ogen niet bereikte. Robinn zag het wel. Ze kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatste echt gelachen had.

Haar vader deed opnieuw het teken en nu gingen alle deelnemers van de initiatie op een keurige rij staan om zijn zegen te ontvangen in de vorm van een bloedrode halve maan die hij met zijn duim op hun voorhoofd schilderde. Robinn had toen ze tien was dat teken met bessensap op haar eigen voorhoofd getekend gewoon om eens te zien hoe het eruit zag. Haar vader had haar triest aangekeken en het met zijn mouw van haar voorhoofd geveegd terwijl hij angstig de woorden: 'Nu nog niet, liever nooit, maar zeker nu nog niet,' fluisterde.

De rij vorderde gestaag en snel was het Robinns beurt. Ze vroeg zich af hoe dit voor de andere deelnemers moest zijn om oog in oog te staan met hun grote, dappere leider terwijl al wat zij kon zien haar vermoeide, bezorgde vader was. Haar vader doopte zijn vingers in de verf maar zijn vingers bleven aarzelend in de lucht hangen.

'Zouden we niet beter nog een jaar wachten Ro?' Nerveus keek hij naar de lucht waar de volle maan aan zijn klim naar boven begonnen was. Nu al kon je de vage rode gloed zien waaraan je de volle maan van de seizoenswisseling kon herkennen. Heel toevallig vielen de nacht van de initiatie samen met die van de seizoenswisseling. Dat maakte het woud die nacht extra gevaarlijk omdat ook de schrikwolf door het woud zou dwalen. 

Voor Robinn was dit een uitgelezen kans en voor haar vader een vleesgeworden nachtmerrie. Als ze een lief meisje was geweest, zoals haar moeder haar had opgevoed, was ze vannacht binnengebleven om hem te sparen. Alleen was dat meisje verdwenen op het moment dat haar moeders lijkwade vlamvatte en al wat ze kon horen haar vaders onbeheerste snikken waren.

Er moest en zou bloed vloeien als wraak voor de drie slachtoffers dat het beest toen maakte: een moeder weggerukt waar ze nog nodig was, een vader onherstelbaar beschadigd en een dochter voorgoed van haar vriendelijkheid beroofd.

Volgens haar moeder was bloed nooit het antwoord, maar haar moeder was er niet meer net doordat ze had geweigerd haar wapens te gebruiken.

Haar moeder en haar grootmoeder waren die noodlottige nacht tien jaar geleden samen op jacht geweest. Iemand zou melding gemaakt hebben van een losgeslagen reus. Iedereen wist dat ze een enorm risico namen om tijdens de bloedmaan het bos in te gaan maar als die losgeslagen reus het dorp in de vallei bereikte, waren de gevolgen niet te overzien. Die nacht kwam alleen haar grootmoeder terug, bedekt in bloed en omringd door een aura van paniek. Ze schreeuwde dat de schrikwolf hen verrast had en haar te pakken had gekregen. Robinn herinnerde zich nog hoe haar vader het woud in holde zonder op versterking te wachten en hoe hij een uur later verslagen met haar moeders levenloze lichaam in zijn armen terugkeerde. Haar gezicht was griezelig leeg en haar hals en zij werden ontsierd door kaarsrechte rode lijnen.

Haar vaders hand zweefde nog steeds op enkele centimeters afstand van haar gezicht. Zijn blik was afgedwaald. Gedachten lezen kon Robinn niet maar ze hoefde zijn gedachten niet te lezen om te weten waar hij aan dacht.

'Pap, alsjeblieft ze wachten,' fluisterde ze zachtjes om hem uit die herinnering te halen. Robinn legde voorzichtig haar hand op de zijne. 'Maak je geen zorgen morgenvroeg bij het eerste ochtendlicht ben ik er weer.'

Hij zuchtte diep. Zo een zucht die door je hele lijf gaat. Zijn schouders zakten nog dieper naar beneden en hij zag er verslagen uit. Met trillende vingers maakte hij uiteindelijk ook een halve maan op zijn dochters voorhoofd.

Zonder hem aan te kijken verliet Robinn snel de rij en ging ze bij de anderen staan. Als ze hem had aangekeken had ze de maan vast van haar voorhoofd geveegd en was ze naar huis gegaan.

De andere leden van de initiatie stootten elkaar aan in een woordeloze conversatie en Robinn voelde hun blikken jeuken als brandnetels. Ze vroegen zich vast allemaal af waarom het zolang geduurd had voor haar vader haar het teken had gegeven.

Robinn rechtte haar rug en probeerde de anderen zo goed en zo kwaad als ze kon te negeren. Na vannacht zouden ze anders piepen. Ze zou haar moeder wreken en voor eens en voor altijd bewijzen dat zij net als alle andere jagers meedogenloos was. Zij zou wel bloed laten vloeien. Bloed was het antwoord op al haar problemen ondanks wat haar moeder altijd zei.

De laatste leerling jager voegde zich bij hun rij. Haar vader spreidde opnieuw zijn armen, zijn vingers nog rood van de verf. De andere leden van de initiatie rechtten hun rug nog net dat beetje meer.

'Laat de initiatie beginnen,' riep hij plechtig terwijl de bloedmaan achter hem verrees.