“Ik ben gestoken door een beest!” riep Esther uit, terwijl ze naar haar hand keek. Er verscheen een klein rood bultje op.
“Het zal wel een bosmier zijn geweest, kom geef je hand eens.” Esther stak haar hand uit, Erik pakte hem aan en wreef er zachtjes over. “Je moet ook niet met je handen in het gras leunen.”

Toen ze weer ging zitten op het kleurige kleed, kreeg ze ineens een idee. Het was maar een simpele mierenbeet en zo kleinzerig was ze nou ook weer niet, al deed het verekte pijn, maar ze zou dit mooi kunnen gebruiken voor haar uithoor-plan. “Ik word helemaal duizelig Erik.”
“Gaat het wel?” vroeg Erik bezorgd, “ga anders even liggen.”
Esther greep haar hoofd beet en zuchtte diep. “Ja het gaat wel, ik kan alleen niet zo goed tegen insectenbeten. Door die lage bloeddruk word ik dan gelijk duizelig en benauwd. Het is maar goed dat ik gisteren zo’n gezondheidssteen heb besteld, dan heb ik er misschien niet meer zo’n last van.” Ze probeerde er zo zielig mogelijk bij te kijken.
“Nee,” riep Erik, “echt niet Esther, die stenen zijn echt niet goed voor je. Je gaat dat ding echt niet om doen hoor.”
Ze kon zien dat het hem echt van streek maakte, maar ze deed er nog een schepje boven op, hij moest toch een keer gaan bekennen, anders had dit allemaal geen zin. “Sorry Erik, maar wat héb je tegen die dingen? De hele stad loopt ermee dus het moet wel iets goeds zijn. Wil je dan soms niet dat ik dat ik beter word?”
Erik dronk zenuwachtig zijn laatste beetje sinas op. “Natuurlijk wel, maar je kan beter naar een dokter gaan.”
“Ik neem gewoon zo’n steen, het kan toch geen kwaad?” zaagde ze door.
“Doe het alsjeblieft niet.” Zijn stem klonk haast smekend, wanhopig.
“Maar waaróm dan?” ging Esther verder.
“Ze zijn giftig,” zei hij mat. Nu keek Esther hem met grote ogen aan.
“Giftig? En hoe weet jij dat?” Ze bleef hem strak aankijken, maar hij keek bewegingsloos naar de bomen voor hem.
“Ze zijn gewoon giftig Esther, dus begin er niet aan.” Erik stond op en veegde zijn broek schoon. “Kom, laten we een ijsje gaan halen, het stikt hier van de mieren.” Hiij keek haar vragend aan.
Esther propte het laatste stukje krentenbol in haar mond en stond aarzelendd op. “Nou, vooruit dan.”

In stilte deed Esther haar spulletjes weer terug in de rugzak, terwijl Erik het kleed secuur opvouwde. Ze pakte het aan, deed het in haar rugzak en ritste hem dicht. Het stenen-verhaal had hem zichtbaar van streek gemaakt en nu durfde ze er eigenlijk niets meer over te zeggen.

De stilte voelde ongemakkelijk. Samen liepen ze het zandpad weer op, een stukje terug, waar ze eerder een klein ijscowagentje hadden gezien. Het enige geluid wat ze hoorden was het geritsel van de bladeren en het kwetteren van de vogeltjes. Soms keek Esther met een schuin oog naar Erik. Zijn gezicht stond in een frons, alsof hij diep in gedachten verzonken was. ‘Waar zou hij aan denken?’ vroeg ze zich af.
Erik zag haar kijken en keek met een kleine glimlach terug, daarna pakte hij haar hand. Zo liepen ze verder.

Esthers hart begon harder te kloppen. Liepen ze nu gewoon hand in hand door het bos? Ze wist niet goed wat ze ervan moest denken, maar het voelde fijn. Zachtjes wreef hij met zijn duim over haar huid. Nog altijd was er die tergende stilte, maar haar gedachten maakten overuren. Hij keek nog steeds voor zich, starend in de verte, alsof het niet zo was. Alsof hij het niet door had, dat hij haar hand vast hield. Maar Esthers gedachten waren alleen nog maar bij die hand. Die warme, zachte hand, die haar huid zachtjes streelde.

“Daar verderop was toch een ijscowagen?” doorbrak Erik de stilte.
“Ja, daar achter die bocht.”
Ze liepen de bocht om en daar stond het grappige wagentje, zo’n ouderwetse, met twee ijzeren stolpen en een kleurig parasolletje. Erik liet haar hand los en pakte zijn portomonnee uit zijn achterzak. “Waar heb je trek in?”
Esther keek op de geplastificeerde kaart. “Ik heb wel trek in een Magnum, met nootjes.”
Erik lachte. “En waarom dacht ik al dat je dat zou kiezen.”
Ze was blij dat hij weer een beetje kon lachen.
“Een Magnum Almond en een raket, alstublieft,” zei Erik beleeft.
Nu was het Esthers beurt om te lachen. “Een raket? Jij hebt zeker Boef gemist, waar heb je Boef eigenlijk gelaten?”
De man gaf Erik de ijsjes en hij betaalde. “Bij mijn moeder, ze is gek op dat beest, en hij mag wel vaker bij haar logeren.”
Terwijl ze hun ijsjes open maakte liepen ze naar een bankje en gingen zitten. Daar ging Eriks telefoon weer. “Hou even vast,” zei hij, terwijl hij zijn ijsje aan Esther gaf, in zijn binnenzak begon te graven en een eindje weg liep.

“Met Erik.”
“Korteweg, met Joe.” klonk het koud en kil. Dat voorspelde niet veel goeds, Joe belde hem nooit, behalve als er problemen waren.
“Is het gezellig?” vroeg Joe sarcastisch. Erik begreep hem niet, wat bedoelde hij?
“Hoe bedoel je?” zei Erik kortaf.
“Of je het leuk hebt met die blonde meid. Ik zal je even op de hoogte brengen, Korteweg, die meid woont in het oude huis van Janine.”
Eriks adem stokte in zijn keel. Met moeite slikte hij een brok weg. Dat wist hij niet en hij vroeg zich af of Esther misschien meer wist dan ze liet merken. Maar ook al zou dat zo zijn, dan zou hij haar nooit verraden. Niet aan Joe, niet aan die gevaarlijke gekken. “Zou kunnen Joe, maar je hoeft je geen zorgen te maken, ze weet van niks.”
“O ja?” bitste Joe hem toe, “weet je dat wel zo zeker? Ik hou haar in de gaten, Erik. En ik zou maar oppassen dat je je mond niet voorbij praat. Het zou toch jammer zijn, van zo’n mooi meisje.”
Erik hapte naar adem. “Joe, luister,” siste hij door de telefoon, “hou je gedeist, ze weet van niks en ik zal niks zeggen, ik ben toch niet gek? Laat haar met rust, okee?”
“Ik ben de goedheid zelve,” lachte Joe sarcarstisch, “maar je bent gewaarschuwd.”
Met een zucht hing Erik op en staarde voor zich uit.
Dit ging te ver.
Dit ging allemaal veel te ver.
Met een schuin oog keek hij naar Esther die zat te genieten van haar chocolade ijsje. Ze was zo mooi, en lief. Het allerlaatse wat hij wilde was dat zij gevaar liep, door hem. Misschien moest hij afstand van haar nemen, maar zijn hart wilde niet. Kon het niet.