De vloer trilde van het gebonk onder de grond, tja, dat kreeg je als al je vrienden aan het feesten waren in de kelder. Het was avond en Esthers hele huis was versiert met gekleurde lampen. Er draaide muziek en in de huiskamer was de eettafel omgetoverd tot een lopend buffet met bitterballen, blokjes kaas, chips, nootjes, chocoladetoffees en allerlei hartige hapjes. In de hoek stonden een stuk of twintig flessen limonade in alle smaken, nee, geen alcohol want daar had ze een hekel aan.
Esther stond bij de bank en schonk zichzelf nog een beker sinas in en lachte in zichzelf. Het was maar goed dat de buuv die rotketting had afgegooid na al het slechte nieuws er over op de televisie, ze was de vrolijkheid zelve weer. Sterker nog, die stond in de kelder te swingen met Janine. Die hadden elkaar helemaal gevonden.

Ze keek eens in het rond en voelde zich op en top happy. Manon en zij hadden het hele huis versiert en hapjes gemaakt. Iedereen was gekomen en had het reuze naar zijn zin. Freddie en Ingrid banjerden arm in arm de kamer in en duwden Esther lachend opzij. "Aan de kant," grapte Freddie, "cola-holics on the loose." Ingrid schudde haar hoofd en lachte, "let maar niet op hem hoor, die mafketel."
Freddie vulde twee bekers met cola en sjorde zijn vrouw vrolijk weer mee de kelder in. Het bleef een rare gewaarwording, zo'n ingang in de meterkast.

Sippend aan haar sinas viste ze een bitterbal uit de schaal en nam een hap. Fijn dat die smerige Joe nu voor dertig jaar de bak in ging. Berendsen had zelfs 35 jaar gekregen, dus die kon voorlopig geen rottigheid meer uithalen. De Remmervaart zag er al een stuk beter uit en de schoonmaakwerkzaamheden in het Remmerbos waren in volle gang.

"Hee Es!" riep Manon, die haar hoofd buiten de meterkast stak, "kom ook naar de kelder en neem gelijk die bak met chips mee!"
Manons hoofd verdween weer en Esther greep de schaal met ribbelchips en liep de meterkast in. De trap die Wouter had gefixt was een stuk fijner dan het gammele ding dat er daarvoor in zat. "Hi guys, daar ben ik weer!"

Erik stond met Ti op de tafel te dansen en Raoul en Wouter begonnen een polonaise er om heen. Stelletje ongeregeld. Esther trok Manon aan haar mouw en haakte in. Ingrid, Bella, Janine en ook de buuv deden mee. Het was maar goed dat er een smal raampje was gemaakt die uitkwam net boven de stoep aan de straatkant, want het werd behoorlijk benauwd met al dat gehos in dat gekke hok. Santoz klom op tafel en gooide Erik en Ti er af om vervolgens allerlei maffe danstruken uit de kast te trekken. Het zag er echt niet uit en Esther en haar vrienden gingen stuk.

Die Santoz bleek nog allerlei Michael Jackson pasjes te kennen ook en Esther had het gewoon niet meer, ze had buikpijn van het lachen. "Ik ga even een luchtje scheppen Nonnie," riep ze in haar vriendins oor, die bevestigend terug knikte.

Ze liep de kelder uit en veegde eens over haar gezicht. Die vrienden van haar waren gewoon echt knetter gestoord, maar ze was onbeschijflijk blij dat ze ze kende. Met een glimlach op haar gezicht liep ze haar tuin in en ging zitten in het gras tegen haar granaatappelboom aan. Het was een heerlijke avond met een zacht, warm windje. Ze zuchte eens diep en keek door het gebladerte naar de sterren en besefte dat ze gewoon zo gelukkig was.

"Stoor ik?" hoorde ze plots achter zich.

Even stokte haar adem in haar keel. Het was Erik. "Nee hoor, helemaal niet. Ik had gewoon even behoefte aan wat frisse lucht." Ze keek achterom en zag hem staan. Met zijn lichte spijkerbroek en zijn zwarte t-shirt. Het stond hem goed. Het gekleurde licht dat door het raam heen op hem viel maakten een rode en blauwe gloed in zijn blonde haar, en zijn gespierde onderarmen.... ja, waarom zag die jongen er eigenlijk zo leuk uit?

"Bedankt dat je me hebt uitgenodigd Esther, het is een leuk feest en de hapjes zijn heerlijk." Hij haalde langzaam een hand door zijn haar en wees kort met zijn wijsvinger naar de plek naast haar. "Is het oke als ik even bij je kom zitten?"

Esther acuut schoof een stukje op. "Eh ja, natuurlijk."

Erik ging zitten. Er zat nog net een centimeter ruimte tussen hen in. Esther wist eigenlijk niet goed wat ze moest zeggen, ze voelde de neiging om haar arm in de zijne te slaan maar dat deed ze niet. Ze kreeg het hier stervens benauwd van. Misschien was hij wel speciaal naar de tuin gekomen om definitief afscheid te nemen, maar dat wílde ze helemaal niet. Ze vond hem leuk, nee, méér dan leuk, met zijn grappige haar, zijn mooie ogen en zijn lieve lach. Hij had zijn leven gewaagd voor haar, dat was voor haar heel bijzonder.

Onbewust zat ze al een hele minuut aan de touwtjes van haar blouse te draaien en liet de touwtjes vallen toen ze het in de gaten kreeg. Erik, die al die tijd naar boven had zitten kijken, naar de sterren, draaide plotseling zijn gezicht naar haar.

Daar voelde Esther zich nog meer opgelaten door. Ze gaf hem een zachte por. "Joh, nou, wat zit je toch staren naar me. Heb ik chips in m'n haar?"

"Nee," grinnikte Erik, "volgens mij heb je een snoepje in je haar." Hij wees naar haar haren en glimlachte. Zijn pretogen twinkelden.

Ze voelde in haar haren en trok een vies gezicht toen ze inderdaad iets plakkerigs voelde. "Oh jakkes, hoe komt dat er nou in?"

Erik pakte haar bij haar schouders. "Draai eens om, ik haal het er wel uit."

Ze ging met haar rug naar hem toe zitten en hij begon heel voorzichtig het snoepje uit haar haren te peuteren. Het zachte getrek aan haar haren bezorgde haar kippenvel. Even deed het pijn, maar daarna voelde het eigenlijk best lekker, dat gefriemel aan haar haar. Het duurde een minuut, twee minuten... "Lukt het?" vroeg Esther.

Erik gaf geen antwoord maar bleef rustig door friemelen, het gefriemel werd geaai. Hij aaide heel zacht over haar haren en over haar rug. Esther kreeg het er warm van. Voor haar gevoel zaten ze nu al een uur zo, en ze vond het heerlijk. Plotseling voelde ze een zacht kusje in haar nek. "Esther...," fluisterde Erik zacht in haar oor, "ik vind je lief."