Erik stond uit het raam te kijken. Vanuit zijn kamer had hij eeen perfect uizicht op het plein bij de hoofdingang. Ja hoor, daar zag hij Joe het plein op lopen. Die gluiperd, met zijn afgesleten leren jack. Hij zag hem niet vaak, maar als hij hem zag of uberhaubt alleen al sprak aan de telefoon kreeg hij al de kriebels van hem. Het was net zo'n gladjakker als zijn baas, nee, mischien zelfs wel erger. Het zou hem niks verbazen als Joe degene was geweest die Harrie kreupel had gereden.
Hij zag hoe Joe een sigaret op stak en nonchalant in een mondhoek liet hangen. Vervolgens pakte Joe zijn telefoon en begon te bellen. Erik kon niet horen wat hij zei maar ongetwijfeld belde hij met Berendsen.

◇◇◇

Joe trok de peuk uit zijn mond en hield hem achterstevoren in zijn hand, terwijl hij de telefoon tegen zijn oor aan drukte.
"Meneer Berendsen, Joe hier. De zaken gaan niet volgens plan," zei hij met een hese stem.

Roderick Berendsen stond op van zijn zware, zwarte bureaustoel en liep naar het raam. "Hoe bedoel je Joe, je weet dat ik niet van fouten hou."
Zijn gezicht stond in een zware frons.

"Die blonde meid die in het huis van Janine woont was vandaag in het ziekenhuis."

"Dat interessert me geen zak" blafte Berendsen, "schiet eens op, waar bel je voor, ik ben druk."

Joe nam een trekje van zijn peuk en blies de rook over zijn schouder. "Korteweg was er ook. En die miep van de Magnoliastraat, die Janine heb ik ook gezien. Ik vind het allemaal een beetje té toevallig. Ik vertrouw het niet."

Joe hoorde Berendsen grommen. Het was een grom die van achteruit zijn keel kwam en die hij alleen liet horen als hij serieus kwaad was.
"Die hebben hun mond voorbij gepraat. Je weet wat je te doen staat."

Joe wist precies wat dat betekende. Dat betekende dat hij er voor moest zorgen dat er drie personen zouden moeten verdwijnen. Nu had hij daar weinig moeite mee, zulke dingen had hij vaker gedaan, maar hij had nog zijn bedenkingen.
"Ik denk dat het misschien toch anders in elkaar steekt, Berendsen. Die Korteweg is opgenomen in het ziekenhuis en beweerd die hele blonde truus niet te hebben gezien. Het zou best kunnen dat ze elkaar helemaal niet hebben hebben gezien, laat staan dat ze gepraat hebben. We kunnen ons beter gedeist houden. De boel vervuilen en ook nog drie moorden. Het is beter als er niet te veel aandacht gevestigd wordt op ChemCo denkt u ook niet?"

Hij hoorde Berendsen grommen. "Het bevalt me niet Joe. Ik vertrouw ze niet. Hou die blonde meid in de gaten, als een havik."
"Dat is niet nodig," zei Joe, "die blonde is op vakantie. En Korteweg heef een gezwel op zijn sterretje dus die gaat nergens heen. Dat brengt me op het volgende. We moeten een ander zoeken voor het lozen. Kortweg is voor minimaal drie weken uit de running."

"Wat?" blafte Berendsen, "Erik kan niet werken?"
Joe hoorde Berendsen zuchten. "Dan ga jij het maar doen," snauwde zijn baas kortaf.
"Wie ik?" stotterde Joe.
"Ben je acuut doof sukkel, ja jij. Aankomende maandag wil ik je zien op mijn kantoor voor de details en maandag nacht heb je werk. In het bos"
Joe hoorde Berendsen lachen, maar zelf stond hij met een stalen gezicht. "Komt in orde," zei hij tenslotte.
"En die Janine..." zei Berendsen langzaam, "ik denk dat zij binnenkort per ongeluk van een flat af gaat vallen. Kies een leuke flat uit. Misschien een hotel waar ze vanaf het dakterras plotseling wordt overvallen door een harde windvlaag. Verzin maar wat leuks."
Berendsen barste in lachen uit en hing op.

Joe trok een lip op en keek moeilijk. Hij gooide nam nog een trekje van zijn peuk en smeet hem achteloos weg en liep het terrein af. Erik schoof het gordijn weer dicht en ging terug in zijn bed liggen.

◇◇◇

Mocht de kledingstijl van Raoul apart genoemd worden, het interieur van zijn huis was ronduit bizar. Terwijl Janine plaats nam op een van de Chinese banken bleef Esther nog even staan. Haar mond stond open van verbazing.
Raoul trok zijn metallic groene schoenen uit en deed ze in een witte schoenenkast. "Komen jullie verder," zei Raoul terwijl hij naar de keuken liep, "dan zal ik even thee zetten."
Esther bekeek het groteske donkerbruine, woest uitziende masker die in de hal hing eens wat beter. Het rook naar vochtig hout, tropisch. "Wat is dat voor masker?" riep ze Raoul na, terwijl ze hem in de keuken hoorde rommelen met glazen.
"Die in de gang? Dat is een dodenmasker uit Papoua  Nieuw-Guinea, heeft mijn oom een keer meegebracht. Vind je hem mooi?"
Esther streek even door haar haren. "Eh... ja, heel apart." Ze vond het een maar raar ding en schopte vlug haar schoenen uit en liep de huiskamer binnen. Janine stond zich te vergapen aan een enorm aquarium die verlicht was met allerlei gekleurde lampen. Er zwommen geen glimmende guppies in in neonkleuren, maar vrij grote gestippelde vissen met scherpe tandjes. Op de bodem stomden allerlei vreemde glimmmende voorwerpen die leken op glazen bollen en allerlei tropische waterplanten.
"Wat zijn dit voor vissen?" vroeg Janine.
Raoul kwam binnen en zette zijn armen in zijn zij terwijl hij naast Janine kwam staan. "Dit zijn mijn piranyas, vind je ze niet schattig?" hij knipoogde kort naar haar.
"Hoe kom je daar nou weer aan?" vroeg Esther.
"Jaaaaa," zei Raoul mysterieus, "ik heb ook zo mijn geheimen. Maar eh meiden, de thee staat op. Waarom gaan jullie je eigen niet even opfrissen? Dan zal ik jullie daarna jullie kamer laten zien."

Esther trok haar wenkbrauwen op en keek Janine aan. "Ik heb geen kleding meegenomen," kwam er onzeker uit.
"Joh geeft niks," zei Raoul opgewekt, "jullie kunnen in de kledingkast van Ti uitzoeken wat jullie willen. Dat vind ze heus niet erg."
"Ti?" vroeg Esther zacht.
Raoul liep naar een kamer en gebaarde Esther en Janine om mee te lopen. "Ti is mijn Vietnamese vriendin, ze woont nog in Vietnam maar komt elk jaar 4 maanden over. We houden contact via The Screen."
"Via wat?" riep Esther, het werd met de minuut vreemder hier. Die Raoul was aparter dan ze had verwacht.

Raoul liep de kamer binnen en zette een computer aan. Het beeldscherm flitste aan en hij tikte wat op het toetsenbord. Plotseling schoof er een groot beeldscherm tevoorschijn uit een kastje en verscheen het gezicht van een Aziatisch meisje met lange zwarte stijle haren. Een stralende glimlach verscheen om haar lippen. "Hoi Raoul," zei het meisje op het beeldscherm.