Erik bleef een tijdje stil, alsof hij heel diep nadacht. Waar moest hij in vredesnaam beginnen? Hij zuchtte eens diep. "Het is allemaal de schuld van mijn baas. Toen hij ChemCo kocht, kreeg hij het ook voor het zeggen bij Saroma. Eerst was het allemaal erg fijn, ik dacht dat het wel een geschikte vent was, we kregen extra vrije dagen, leuke bedrijfsuitjes. Ja, het leek een geweldige baas."
Esher luisterde aandachtig terwijl ze aan een pluk haar friemelde.
"Een half jaar later begon het gedonder," ging Erik verder, "ik kreeg opeens vreemde opdrachten van hem. Jij praat steeds over die gezondheidsstenen Es," hij keek haar een beetje neerslachtig aan, "die moest ik gaan produceren."
"Dus jij bent verantwoordelijk voor die gezondheidsstenen?" vroeg Esther.
Het viel Erik op dat Esther nogal lauwtjes reageerde op dit toch wel bijzondere nieuws, maar hij besteeddde er verder geen aandacht aan. Ze wist natuurlijk niet dat die stenen zo bedorven als wat waren.
"In bepaald opzicht... ja. Ik kreeg de opdracht om die stenen te laten maken en in eerste instantie vond ik het prima. Tot ik de details van de opdracht te horen kreeg." Hij haalde geemotioneerd een hand door zijn haar. "Je moet goed begrijpen Esther, dat ik hier helemaal niet over mag praten, ik bedoel, je loopt al gevaar en als ik je alles vertel nog meer. Ikzelf trouwens ook... maar ik kan hier niet mee doorgaan. Ik zit er ook ongewilt middenin."
"Hoezo loop ik gevaar? Waar mag je niet over praten dan?" vroeg Esther, met een gespeelde schrik in haar stem. Ze wist heus wel dat Erik haar haar probeerde te vertellen dat die stenen opzettelijk giftig waren gemaakt, maar ze wilde het uit zijn mond horen.
"Die gezondheidsstenen Esther, doen niet helemaal wat ze zouden moeten doen. Mijn baas wilde dat ze geimpregneerd werden met een soort poeder," Erik keek Esther met een frons aan, "rotspul is het. Het maakt mensen ziek. Chaggerijnig, boos, ongeinteresseerd, mat. De vrouw die die stenen moest maken heeft me daar per email van op de hoogte gebracht. Toen ik dit melde bij mijn baas reageeerde hij heel raar. Ik dacht eerst nog dat het een fout was, dat het een vergissing was. Maar ik moest haar maar zeggen dat ze zich nergens mee moest bemoeien, anders zouden er erge dingen met haar gebeuren. Ik begreep er werkelijijk niks van, ik dacht dat mijn baas gek geworden was. Maar ik kreeg al gauw door dat ik zelf ook maar beter mijn mond dicht kon houden... mijn baas is geen lieverdje om het maar zo te zeggen."

Esther was opgelucht dat hij eindelijk begon te praten. Hij vertrouwde haar, en ze kreeg de indruk dat Erik ook niet uit vrije wil in deze situatie zat. "Dar is echt vreemd, dat je baas gezondheidsstenen wil laten produceren die mensen niet gezond, maar juist hartstikke ziek maken. Waarom in vredesnaam?"
"Tja," zuchte Erik, "omdat mijn baas een verekte geldwolf is die over lijken gaat. Hij is degene die de hele Vaart vervuild met zijn chemische afval en ook hier in het bos zoals je ziet, hij wil er geen geld aan verspillen zegt 'ie."
Esther sloeg van ware schrik een hand voor haar mond. Ze besefte dat ze gevonden had waar ze naar zocht: degene die verantwoordlijk was voor al deze ellende. De vervuilde Vaart, het dode bos, die ellendige rotkettingen en bovenal haar doodzieke vriendin. Ze voelde zich misselijk worden van boosheid en walging.
"Dus toen dat MilieuReferendum in aantocht kwam wilde hij de mensen demobiliseren," ging Erik verder, "zodat het niemand een bal kon schelen. Hij heef die kettingen laten verspreiden zodat het Referendum afgeblazen zou worden en niemand zich druk zou maken over die vervuiling, en je ziet het, het heeft gewerkt.
Esthers mond viel open van verbazing. "Ooooooooooh, dus dat is de reden dat die stenen met dat poeder bewerkt zijn. Nu begrijp ik eindelijk waarom er niemand op dat Referendum kwam opdagen." Er vielen heel wat puzzelstukjes opeens op zijn plek.
"Ja Esther, niet alleen dat. Hij heeft alle media bazen omgekocht, zodat elk nieuws over vervuiling in de doofpot wordt gestopt, hij heeft zelfs connecties bij de politie. Hij kan doen wat hij wil, en niemand zal er ook maar iets van zeggen."
"En jij?" vroeg Esther, 'is dat het enige waar hij je toe gedwongen heeft?"
Erik stond op en zuchte diep. "Nee, ik mag aankomende weken het werk van Harrie gaan overnemen en hier liters chemisch afval gaan lozen." Hij greep zijn hoofd vast, Erik was klonk wanhopig. "Esther, ik wil niet meer. Ik kan dit niet meer. Ik wil helemaal geen chemisch afval lozen, maar als ik het niet doe zal het mijn dood worden. En jij loopt ook gevaar." Erik keek haar angstig aan. "Jij woont in het huis waar die stenen tot voor kort geproduceert werden. Joe weet dat je contact hebt met mij en hij houdt je in de gaten. Misschien moeten we elkaar maar niet meer zien."

Esther veerde op van de boomstronk. "Dat nooit!" Ze veegde voorzichtig een lok uit haar gezicht, "ik wil je niet kwijt Erik."
"Erik schudde zijn hoofd. "Nee. Ik zie geen andere mogelijkheid dan dat ik hem gewoon gehoorzaam en dat wij afscheid van elkaar zullen moeten nemen. Ik wil niet dat jou iets overkomt."

Nu was het Esthers beurt om een bekentenis af te leggen. "Erik," zei ze voorzichtig, "ik moet jou ook wat bekennen..."
Erik keek haar vragend aan.
"Ik wist het al, van die stenen." zei ze zacht.
Nu begreep Erik er niets meer van. "Hoe bedoel je? Dat kan niet."
"Luister Erik, ik weet er meer van dan je denkt. En ik laat je niet vallen. We gaan er samen voor zorgen dat die baas van je achter slot en grendel gaat," zei Esther resoluut. "Over mijn lijk dat jij hier gaat lozen en dat ik je nooit meer zal zien."
Erik was zichtbaar in de war. Had Esther dan al die tijd geweten dat die stenen giftig waren? Was dat dan soms de reden dat ze al die tijd met hem om was gegaan?
"Het zal nooit lukken." Erik liet verslagen zijn hoofd zakken, "en nu wil ik graag naar huis."
Hij zei het niet hardop, maar dit was hun laatste afspraakje. Beter dat hij haar niet meer zou zien, ze zag toch niets in hem en hij gaf teveel om haar om haar nog verder in gevaar te brengen, hij moest dit zelf oplossen. Het was jammer en Erik zuchtte.
Er hing een bedompte sfeer. Esther merkte heus wel dat Erik helemaal in de put zat. Ze pakte haar rugtas en hing hem om een schouder. Wat hij ook zei, ze liet het er niet bij zitten. Ze had een plan. In stilte gingen ze naar huis.