"You got it?"

I asked his secretary as soon as I got outside from his office.

She smiled at me.

"Yes."

"Okay, thank you."

I said in a monotone voice and walk passed to her. Before the beast arrives I'll make sure that I'm already at the lobby.

"So?"

Jane's brows raised. A smile of triumphant plastered on my face. She just shook her head. Uh, she knows.

"Need not to answer. He's coming."

I turned my head and saw the beast with his bored look. Uh I mean, brows almost forming a straight horizontal line with wrinkles. I can literally see a beast face in a beast. He's mad? Oh well, I don't give a damn.

"Chill. You're getting old that easy,  yah know."

He didn't answer. In fact, he just heaved an exaggerated sigh and glared at me. He must be tired. Oh no, not now. We still need an energy for our next step!

"We'll go ahead."

I bid my goodbye to Jane and winked at her before I follow the beast.

I even doubled my steps just to catch up with him! Jeez! Nakakawala ng poise!

"I want you to drive me."

Saglit syang natigilan at parang na estatuwa pa dahil sa narinig.

Napapalunok pa ito ng ilang beses. The nerve of this beast! Seriously,  what was he thinking? Tss!

I snapped my two fingers in front of his face.

"You're a jerk. That's not what I meant. Ang maniac nito. Ikaw magdadrive, sayo ako sasakay."

Sinamaan nya ako ng tingin. Mukha nito. What a pussy-face beast.

"Thank you."

Hindi sya umamik at diretsong sinarado ang pinto ng passenger seat. Problema nito?

Boung akala ko tahimik lang kami boung byahe pero binasag nya rin.

"Where to?"

Ang ikli naman magsalita nitong nilalang na ito. Malamig pa ang pakikitungo nya. Tingnan lang natin.

Ngumisi ako.

"To the place where we officially introduce as a fiance in a fixed marriage. "

He clenched his jaw so as his hands on the wheel. He let out a loud and kind a pissed sigh.

Napangiti ako. How ironic, fifth wedding anniversary namin ngayon at papunta pa kami sa restaurant where we first meet, tapos ganito sya sa akin?

"C'mon Vlad, it's not like we're going to be introduce as a fiance again. Your so grumpy. "

Natatawang umiling ako. I glance at my phone na may text pala from his secretary.

"Done. :)"

May smiley pa. Lalo lamang akong napangiti. Wooh! I can't help but excite!

I look at the beast who is now focusing on the road. He's still on his office suit pero gwapo pa rin tingnan kahit na medyo hindi nakaayos ang tie nya. Niluwagan nya siguro sa sobrang pagkakafrustrate nya sa akin.

Slightly messy hair pero nagpapadagdag lang ito sa gwapong itsura nya.

Five years na din ang lumipas at marami na ang nagbabago. Siya, ako, kami. We used to be good friends before we introduce as a fiance.

I can make him laugh and he makes me smile when I'm upset.

Pero ibang iba na ngayon.

Paano pala kung hindi kami pinakilala bilang mag fiance? Ganun pa rin ba kami?

We both know na ayaw na ayaw namin sa fixed marriage dahil hindi namin kilala iyong mapapangasawa namin. Pero bakit noong kaming dalawa ang na fixed, pareho kaming umatras?

And with that mistake, napipilitan kami. Iyong pagkakamali na nangyari isang gabi dahil pareho kaming naglasing noon. Nagkuntsabahan din kami na magrebelde para hindi matuloy ang kasal. We used to be perfect partners back then, and then that night happened.

Isang pagkakamali na bumago sa buhay namin. We both apologize of what happened kinabukasan noon, pero hindi na kasi maibabalik pa ng sorry ang purity ko. Yes, he got my virginity. Tanggap ko naman iyon kasi huli na e.

Tsaka kampante din ako na hindi ako mababaliwala dahil ikakasal naman kami sa isa't isa. Pero bakit iniwan nya ako sa harap ng maraming tao sa mismong araw ng kasal namin?

Nasasaktan ako noon, oo. Hindi dahil sa minahal ko na sya, kundi sa sobrang kahihiyan. Minahal? Tinuruan ko lang naman ang sarili ko na mahalin sya dahil sya ang nakakuha sa akin at magiging asawa ko pa sya.

Pinaghandaan ko na iyon kasi sabi nya, we'll try to make things work. Para hindi na ako mahirapan pa, di ba?

Mahirap hanapin sa puso ko ang pagmamahal na ibibigay ko sa kanya pero nagawa ko di ba? Tapos iiwan lang pala ako. Sana hindi ko nalang pala pinahirapan ang sarili ko kung ganun. Sana hindi ko nalang pinilit ang sarili ko.

Tss. Kung alam ko lang.

"Anong sa'yo?"

Nag angat ako ng tingin sa kanya. Hindi ko namalayan kanina pa pala ako natulala sa harap ng menu na hawak ko. At kanina pa rin naghihintay ang waiter.

"I'll take this, and this."

Tumango naman ang waiter at inulit ang inorder ko saka umalis na.

Nagtagpo ang paningin namin. Nakatitig lang sya sa akin na parang isang picture ang kaharap!

Ni hindi nya ako kinakausap! Gusto nya bang i-drawing ang maganda kong mukha o kaya i-paint kaya niya nimemorise?

"Pinagbigyan na kita, i-delete mo na yang video na yan."

Ngumisi ako at pinakita ko sa kanya kung paano ko dinelete ang video namin.

Napahinga sya ng maluwag at muling sumeryoso. Ang talim ng tingin nya sa akin. Tipong gusto nya akong sakmalin!

"Sana naman ito na ang huli."

"That's impossible. We're business partners now."

Sa ngayon hindi pa mahahalata ang totoong plano ko pero soon!

If not now showing, coming soon.

So, be ready beast.

"I'll give you how much you want. Just name it. Para lubayan mo na ako."

Parang sumikip ang dibdib ko sa sakit ng mga salita nya. Pero hindi ako nagpapakita ng kahit na anong masakit na emosyon sa mga mata ko.

I am not the emotional Beauty Shaunty Sy anymore. That fragile one.

That girl was already done broken. Tapos na syang masira at mawasak.

Ang kaharap nya ngayon ay ang babaeng nakakaahon na mula sa pagkakasira at pagkawasak.

Pwede pa lang buuin muli ang isang basong nabasag. Dalhin mo ito sa factory kung saan ito ginagawa at tutunawin lang nila ulit ito at gagawing baso muli. Pero this time, iyong makapal na at hindi madaling mabasag.

I was so fragile back then pero I manage to be strong. That's how it should be. No need to feel pity for yourself.

Lahat naman ng tao bago maging malakas, dumaan muna sa pagiging tanga.

In my case, I did not let myself be drown into the deepest ocean. I tried so hard to swim and get out from that place.

That's why I ended up in Paris.

"Don't you dare try me Vlad. You don't know me anymore. I can buy you right now, right here."

I smiled at him. Lalo lamang syang nagalit sa akin.

Akala mo ha? Hindi ako nagbibiro. Wag nya lang akong subukan, makikita nya ang hinahanap nya.

"Oh! Look what we have here!"

Sabay kaming napalingon sa lalaking nagsalita. I know this guy. Namukhaan ko sya.

"So, you two are dating again?"

Mabilis na umiling ang nilalang na kaharap ko.  Hinayaan ko nalang.

"No."

Mariing tanggi nya. Sus! Pa showbiz pa itong nilalang na ito.

"Okay, showbiz."

The guy chuckled and look at me with a wide smile.

"Well, by the way miss Shaunty. You look dazzling as usual."

Ngumiti ako sa kanya. Let's take a ride everyone!

"Thank you."

"My pleasure miss. I've heard that you went here to meet some important personnel,  was he?"

Sabay lingon nya sa nilalang. My smile become bigger and wider.

"Oh yes! As you can see, we're on a meeting right now as PARTNERS. "

Napasinghap ang lalaki. Saglit kong tiningnan ang nilalang na ngayon ay nagngingitnit na sa galit.

Sinadya ko iyon.

"Business partners, rather."

I laugh as I said those and took a sip from my juice.

edited...