Dilerim gökyüzü gözlerinin rengi olsa
Ya da Karaağaçtaki nehir

Keşke gözlerini bir şeylere benzetebilseydim

Belki özlemekten vazgeçerdim

seni hatırlayınca klavye veya kalem parmaklarımın altında can çekişiyor
Onlar başka yerdeyse aklımda uzaklara gidiyor

Notlarda ismin her yeri dolduruyor

Bazen hiç işim olmaksızın evinin önünden geçiyorum
Pencerene bakıyorum

Küçük bir umut dalgalanıyor içimde sanki

Eskisi gibi seni arasam
Cama çıkar mıydın acaba?

Bence çıkardın

Ama bana aynı bakar mıydın?
Hiç sanmıyorum