Άτιτλο 122

Οι ελπίδες ανασταίνονται κάθε που νομίζεις ότι πεθαίνεις.
Μέσα από τις στάχτες ξεπροβάλλουν θυμίζοντας σου την θερμή που απολαμβάνεις από τα καμμένα ξύλα που σιγοκαινε από χθες.
Ας μεθυσουμε από έρωτα.
Ας γιορτάσουμε σαν να μην υπάρχει αύριο.
Μην τυχόν και στο αύριο θελήσουμε να ζήσουμε το χθες.
Μην τυχόν και λησμονήσουμε την ζωή και θελήσουμε την γεύση της ένα σκαλί πριν το θάνατο.

Bạn đang đọc truyện trên: AzTruyen.Top