"She's awake."

Lumipat ang tingin ni Kimberley sa kung sino ang nagsalita. Bumungad sa kaniya ang tatlong tao; dalawang babae at isang lalaki. Pare-pareho silang nakasuot ng laboratory gown kaya alam niyang nagt-trabaho ang mga ito dito.

Nanatiling blangko ang mukha niya habang nakikipagtitigan sa mga taong nasa harapan niya. May pinag-uusapan ang mga ito ngunit hindi niya masyadong maintindihan. Their scientific remarks aren't just her words.

Nakita niyang tumango ang isang babae at may sinabi ito saglit bago muling tumalikod. Naiwan ang dalawa na walang ginawa kundi ang tingnan siya.

Their gazes weren't weird, it didn't even made her uncomfortable just for a moment.

"She looks fine. I guess, she's still confuse on her new surroundings. Let her process everything. It would be dangerous if we attempted to talk to her at this moment. She might panic."

"Let them know that patient 341 is now awake."

Napaiwas siya ng tingin nang sabay na tumalikod ang mga ito. Nag-uusap pa rin sila habang papalayo sa kaniya. Nang tuluyan nang makalayo ang dalawa, nagpakawala siya ng buntong-hininga saka bumalik sa kama niya.

She started thinking of the things that happened before she found herself inside this white bright room.

The last thing she remember, Laelyn and Nate are gone. Rehan's missing, too. Azi and others are nowhere to be found.

All her friends are dead, and lost.

Again, she was left alone. For the countless times.

But, that's no new.

Bumuntong-hininga siya at bumalik sa pagkakahiga. Nanatiling nakamulat ang mata niya at nakapatong ang mga kamay sa tiyan, nakatitig sa puting kisame habang nagpapalutang-lutang ang isip sa iba't ibang bagay.

Malayo na ang narating niya. Marami na siyang naharap na pagsubok. Ilang beses na din siyang muntikang mamatay.

Tapos ang bagsak, sa kamay lang din ng organisasyon na nagpasimuno ng lahat.

With many things on her mind, she just found herself falling into deep sleep.

* * * * *

"Shit, pa'no ba kasi 'to buksan."

Samantala, isang babae ang nahihirapang buksan ang pintuan na magdadala sa kaniya palabas sa lugar na kinasusuklaman niya sa lahat. But she didn't know that this was this hard!

Akala niya kapag nakuha niya na ang susi, makakalabas na siya! Hindi naman niya alam na meron pa palang isang pinto dito.

She was fooled by the floorplan she just found somewhere. Lesson learned: 'wag magpapauto sa mga bagay na kung saan-saan lang napupulot.

"Someone is escaping!"

Nanlaki ang mata niya nang biglang may sumigaw. Kaagad siyang napatingin do'n at napamura nang makita ang isa sa mga bantay ng organization.

"Go to Base 2, a patient is trying find way out."

Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras at kaagad na tumakbo palayo. Sumunod naman ang lalaki habang patuloy na kinakausap ang mga kasamahan niya sa kabilang linya para ipaalam ang ginagawang pagtakas ng pasyente.

Umugong kaagad ang ingay ng alarm sa buong pasilidad. The red lights made her more nervous. She knows by now that everyone is chasing after her.

"Punyeta."

Lumiko siya sa isang daanan ngunit napamura ulit siya nang makitang may sasalubong na mga tao sa kaniya. All of them shouted at her as if with that, they'll be able to stop her running.

Pumasok siya sa loob ng isang blangkong silid. Wala na siyang choice kung hindi ang akyatin ang isang trapdoor para makatakas sa mga humahabol sa kaniya.

Pumatong siya sa lamesa at walang pagdadalawang-isip na inakyat ito para makapasok sa trapdoor.

"Bahala na."

Nagising ang iba pang pasyente na matagal nang nandito dahil sa maingay na tunog ng sirena. Isa na do'n si Kimberley.

Kaagad na kumunot ang noo niya. Sinilip niya ang labas at nakita niya kung gaano ka-busy ang mga tao sa pagtipa sa kani-kanilang mga computer. May mga sinasabi ang mga ito ngunit katulad kanina, hindi niya na naman maintindihan. They are talking as if it's already the end of the world.

Oh, how dumb she is. Nakalimutan niyang nagtapos na nga pala ang mundo.

"Report immediately if you found something suspicious. We can't let her escape. We don't know how she'll affect everything, if ever."

"Inform everyone about this matter."

So, this is the reaction of everyone if someone escaped? She thought of her self. They are acting like the person who escape is a threat.

She let out a chuckle before touching the glass. It was cold. She smirked as she watched these people's troubled faces.

Tumalikod na siya at babalik na sana sa higaan nang biglang bumukas ang trapdoor sa kisame ng silid niya. Napaatras siya dahil sa gulat pero kaagad namang nakabawi.

She didn't talk and waited for more seconds.

"Shit, mga pakyu talaga sila. Kapag ako nakalabas dito, isusumbong ko sila sa mga pulis."

Tumabingi ang ulo niya nang makarinig ng sunod-sunod na ingay na nanggagaling sa loob no'n. Hindi nagtagal ay lumitaw ang ulo ng isang babae. Hindi siya nagpakita ng kahit na anumang reaksyon at nanatiling blangko ang mga mata habang pinapanood na bumaba ang babae.

"Mali ka ng kuwartong napasukan."

"Ay, palaka!"

Gulat na napatingin ang babae sa kaniya. Namilog ang mga mata nito habang nakatingin kay Kimberley na para bang pamilyar ito sa kaniya.

"Pamilyar ka."

Kumunot ang noo ni Kimberley nang humakbang ito palapit sa kaniya pero pinanatili niya ang pagiging kalmado ng mukha niya. Naningkit ang mata ng babae habang pilit inaalala kung saan niya ba nakita ang babaeng kaharap niya ngayon.

"Tatayo ka lang ba diyan hanggang sa makita ka ng mga tao sa likod ko?"

"Oh, shit. Tama." Napahawak sa ulo ang babae at kaagad sumilip sa likuran niya. Hindi man lang siya napansin ng mga ito. Walang kuwenta. "Ganito, 'wag kang maingay---,"

"Depende kung may gagawin kang hindi ko magugustuhan." Napahinto ang babae sa pagsasalita at napatingin kay Kimberley. Kumunot bahagya ang noo nito saka umikot ang mata.

"Bruha, kaya pala pamilyar ka. Tangina buti hindi ka namatay, 'no?"

"Up until now, you're still a bitch, Katarina. Hindi ka ba tinablan ng character development habang nasa quarantine tayo?" Kimberley crossed her arms while Katarina raised her brow.

They are enemies at school. Who would've thought they'll be meeting here again? Both of them actually forgot each other when quarantine came.

"Whatever. Speak your shit, Kimberley." Binangga niya ang balikat ng babae saka hinila ang higaan niya. Ngumisi naman si Kimberley habang pinapanood ang ginagawa ni Katarina. "Wala ka bang balak tumakas?"

"Mahuhuli ka din naman nila, bakit pa?"

"Up until now, duwag ka pa din pala. What am I expecting, anyways. You're Kimberley. Your name follows cowardice."

She was offended by her words. Katarina really knows well how to step on her ego. She turned her fist into ball but refused to say a word.

Hindi siya nakipaglaban para sa buhay niya at napunta dito para lang laitin ng buwayang 'to!

Puwedeng-puwede niyang isumbong ang babaeng 'to pero hindi niya ginawa. She thought that if she exposed her, it'll be boring.

"Okay, I'll come, then." Kimberley smiled devilishly. Katarina looked at her before smiling wickedly.

The girls are about to face future difficulties, but who cares, right?

The world ended, and their game just started.

Maybe they will survive, or maybe not. But at least, they tried. And that is what important.

They tried.