Habang tanaw ang magandang paghampas ng alon sa maputing buhangin at magandang paglubog ng araw. Kung saan ang kulay lila at kahel ay kaibig-ibig na nagsasama sa kabila ng pagkakaiba, tahimik na naglalakad si Zeinnayi habang dala-dala ang tsinelas.

Humming to herself, she sits down and gazes at the wonderful blue sky enveloping the once sunny horizon. Inhaling the salty yet fresh ocean air of the sea, she cracks a small smile.

A lot of stuff has been bugging her mind these past few months, and she's hoping that through this vacation with her friends she can find peace and answers.

It will surely take time, but she knows that with the people she cares for and loves around her, it'll be bearable.

Minutes have passed at talagang tuluyan ng lumubog ang haring araw. Naghari ang dilim sa kalangitan at malamig na simoy ng hangin ang umibabaw sa paligid, and with the small lights coming from the restaurants, tents, and hotels across the shore, the place looks so magical that Zeinnayi's eyes glitter, which was sighted by Lennux, who stopped halfway.

"Zei!" Chrisdine cried while running from behind, which was opposite to the place where Lennux was standing.

"Anong nangyari sa 'yo? Bakit ka umiiyak? Anyare dito?" Nakakunot noo na naguguluhang tanong ni Zeinnayi sa kaibigan na mahigpit sa kanyang nakayakap at sa dalawang kaibigan na nakasunod.

Maisie smirked and then retorted, "Nothing. Nagd-drama lang iyan dahil kay Fa—"

Tumaas ang kilay ni Chrisdine dahil sa narinig at mabilis na bumitaw mula sa pagyakap kay Zeinnayi, kung saan hinabol niya naman si Maisie na pilit na nagtatago sa likod ng nahihilo na si Nikeinksha.

"Pabayaan mo na iyang dalawa, mga bata pa kasi," sabi ni Nike kay Zeinnayi na natatawa sa dalawang kaibigan, "Nag-alala lang kami, akala namin kung nasaan ka na. Bigla ka kasing nawala e. Alam mo ba na hinahanap ka ni Lennux?" dagdag niya pang bigkas habang nakahalumbaba na hindi nakatakas sa pandinig ni Lennux na hirap na hirap na nagtatago sa likod ng isang food stall na hindi nalalayo sa magkakaibigan.

Gulat namang lumingon si Zeinnayi kay Nike, habang ang dalawang kaibigan na kanina pa naghaharutan ay naisipan pa ngang tumigil sa ginagawa at may ritmong tumango, nagpapahiwatig na sumasang-ayon.

Bakit kaya?

"Whatever! Let's punta na guys at kumain!? Ang sakit na ng tummy ko huhu. It's kanina pa..." biglang panira ni Chrisdine sa nag-iisip na mga kaibigan.

"Baka naman gusto mo nang mag-CR, no?" kontra ni Maisie.

"What!? No way! It was growling because it is super gutom na! Look at the time, it is already past 6 pm," medyo nakanguso na litanya ni Chrisdine while looking at her wristwatch na tinawanan lamang ng huli.

Habang naglalakad pauwi kung saan sila nananatili, iilan ang lumingon sa kanilang direksyon dahil sa nakakatawang reaksyon ni Chrisdine at syempre, 'di papahuli na makulit na pangbabara ni Maisie at Nike.

Seeing her friends throwing each other jokes along with playful reactions, she can no longer stifle her giggle and finally gives in, tears a bit visible but with a heart filled with satisfaction.

Thank you, God, for giving me good friends...