PROLOGUE

Napatayo sa gulat si Laurenestine nang may naglagay ng tela sa kaniyang likod. She was about to shout at whoever boldly caught her attention when she saw the handsome face of her Professor.

Nasa bachelor party siya nito kahit hindi naman talaga siya invited, pero wala siyang pakialam.

Hindi niya mapigilang mapangiti nang makita ito kahit sa kalooban niya ay gusto na niyang magwala. Ikakasal na ang lalaki at iyon ang ayaw niyang mangyari.

"Hello, Prof. Congratulations pala." Labas na ilong niyang pagbati. Gusto niya nang ikotin ang kaniyang mata dahil kanina pa siya nagtitimping sugurin ang nobya ng Professor.

She's been in love with the Professor for two years and is furious that he just proposed to a woman he's only dated for a few months. Despite all her clear signals, he only ever engages with her when it involves academics.

"You're not allowed here," he started.

Ngumisi lamang siya rito. Kahit boses palang nito, gusto na niya itong halikan at magpa anak agad.

"Kanina pa kita hinintay, prof. Maybe entertain me before I go out?"

The professor sighed and nudged his glasses up his nose. "You know, this is a private event. It's best if you leave now."

She leaned in and whispered seductively against his ear, "But Prof, I came all this way just to see you. Are you seriously going to send me away so soon?"

Napabuntong-hininga lamang ito bago siya igiya sa loob. Masaya pa siyang kumapit sa braso nito. Dumiretso sila sa kung saan nakadisplay ang mga pagkain.

"What do you want to eat?" he asked with his arms crossed over his chest and leaning slightly back against the counter.

Lumapit siya sa babasaging mesa at kumuha ng plato. May mga iba't ibang wine rin , iba't ibang putahe ng ulam at mga dessert na hindi pa halos nakukunan.

Tutok na tutok si Laurene sa kaharap. Inobserbahan niya ang bawat galaw nito. Napapakagat na lamang siya ng labi dahil sa magandang hubog nitong katawan, lalo na at masyadong fitted ang suot nitong black long sleeves na tinanggalan ng dalawang butones malapit sa dibdib.

Ano kaya ang pakiramdam kapag nahahawakan na niya ang katawan nito? The only thing she remembers about passing a paper to the professor is the brief touch of hands, which probably lasted only a second. She wished to feel more of him.

"Ano kayang lasa kapag dinilaan ko ang balat mo, Prof? Siguro mas masarap pa sa putahe rito," hagikhik niyang sambit.

Wala talaga siyang hiyang sabihin iyon dahil kung noon ay tahimik lang siya, iba na ngayon. Ito ang unang araw na aakitin niya ang Professor upang hindi matuloy ang pagpapakasal nito sa ibang babae. Kung hindi magiging kaniya ang lalaki, wala ring hahawak rito na kung sino.

She might come off as desperate, but she couldn't care less. She wanted him—every last part of him. And if anyone tried to take the professor away from her? She'd do whatever it took to stop them.

She straightened up and lean just enough forward to let her curves speak for themselves, making absolutely sure he'd notice.

Napatigil ito sa pagkuha ng pagkain at malamig siyang nilingon. Iyon naman talaga ang permang mukha nito, ngunit hindi niya lang batid kung bakit sa nagdaang buwan ay mas lumamig ang aura ng lalaki. Marahil siguro ay ayaw na nitong pumansin ng iba dahil ikakasal na ito, na mas kinagalit niya.

She knows everything about the guy, including when he goes home and where he hangs out. It goes against her will to see the Professor with someone else. Her jaw tightened with the thought, but she maintained a playful expression.

"Your mouth, Miss. Know your boundary," ani ng Professor.

Napanguso siya sa sinagot nito. Hindi ba talaga ito naaakit sa kaniya? Unang hakbang pa lang naman niya ito kaya titiisin niya muna ang panlalamig nito.

Nilagay ng professor ang plato sa kaniyang harapan at nagsalin rin ng pulang wine sa baso. Kahit malamig ang expression nito, may pagka-gentleman rin pala. Hindi niya tuloy maiwasang kiligin.

Wala naman talaga siyang gana, kaya lang kung ganito kasarap ang nasa harapan niya, mapapakain na talaga siya ng tuluyan.

Sumisimsim ang professor ng wine sa harap niya habang siya ay hindi pa rin iniiwas ang tingin sa lalaki habang ngumunguya. Mas nagiging magana kasi ang pagkain kapag may dessert.

Sumulyap ang lalaki sa kaniya at nagkatinginan silang dalawa. Ngumiti lamang siya rito at kumain ulit. Tinukod niya rin ang kaniyang braso at nakayuko ng bahagya kung kaya't kitang-kita ang cleavage niya. Sumaya ang puso niya nang dumapo bigla ang mata nito sa kaniyang dibdib at nasamid pa ito sa iniinom na wine.

"Are you okay, Prof?" She quickly approached him.

Napatakan ng wine ang suot nitong damit at may tumulo pa nga sa panga nito. Hindi niya maiwasang tingnan ang labi nito dahil namumula iyon galing sa ininom ng lalaki. His lips were slightly parted.

May pumasok na kapilyuhan sa kanyang isip. With a sly smile, she leaned in and malanding dinilaan ang panga nito upang mahimod ang wine sa balat ng lalaki. Nanigas ang Professor sa ginawa niya. He probably taken aback by what she did.

Mas dinilaan pa niya ang panga hanggang sa umabot ang kanyang dila sa gilid ng labi nito. Agad niyang sinipsip ito bago siya lumayo.

Nginitian niya ng matamis ang Professor. "Ang sarap mo palang dilaan, Prof. I mean- ang wine pala."

Bumukas bigla ang pintuan ng kusina at doon niya pa naisipang umupo ulit sa upuan at tinapos ang pagkain na parang walang nangyari.

"Laurene, kanina pa kita hinahanap," ani ng isang lalaking kakarating lang. It was Lugan.  "Dude, pinatawag ka sa loob. Mukhang may kailangan ang kapatid mo," baling nito sa Professor,

Tumango lamang ang Professor,  As soon as he was out of sight, mas lumapit ang lalaki sa kanya.

"Hindi ba may ipapagawa ka sa akin? Ano ba 'yon? Aalis pa naman ako agad mamaya," he asked.

May kinuha siya na isang bote at nilapag sa mesa. "Put that in his drink and send him to the room I rented here," she instructed.

His eyes widened slightly as he picked up the bottle. "Seryoso ka rito? Hindi ka ba nakokonsensiya? Ikakasal na siya, Laurene."

"I don't care, Lugan. I want him, and that's why I did this—to make them break up. If you have time to complain here, use your effort elsewhere," she snapped.

Napakamot na lamang ng ulo ang lalaki. "Basta huwag mo akong idadamay kapag nalaman niya ito, ha?"

"Oo na. Gawin mo na. Sa kwarto na ako maghihintay," she replied.

She could not stop smiling. This was just the beginning, and she wanted to make sure he remembered what she would do next.