Halata ang inis ni Zairon habang nakatingin sa dalawang prenteng naglalakad sa loob ng dining area.

"What are you two doing here?" He asked while approaching them.

Nilagay ni Zaiden ang dinala niyang pagkain sa mesa bago nagsalita. "We heard there was a celebration, so we decided to bring some food to contribute."

"Celebration? Are you kidding me? We just got here, Zaiden," Inis niyang sikmat sa kambal.

Inakbayan silang dalawa ni Zachary. Hindi nila iyon inaasahan kaya ay muntik silang matumba. "Chill bros. Celebration rin naman ang paglipat niyo ng bahay. Come on, hindi pa naman tayo parating magkasama." Pangungumbinsi niya kay Zairon.

Inis niya lang kinuha ang kamay ni Zachary at lumapit sa pwesto ko. "Mas mabuti ngang wala kayo, mas masaya pa ako." Busangot niyang sagot.

Zaiden and Zachary exchanged knowing looks before turning back to Zairon, their grins widening. "Aw, come on, bro. Don't be like that. We just wanted to celebrate with you," Zachary teased at him.

He sighed, realizing that arguing with his brothers would only escalate the situation. "Fine, whatever. Just put the food on the table."

Zairon looked upset as he watched his brothers, Zaiden and Zachary. He held the edge of the table so tightly that his knuckles turned white. His jaw was clenched, showing he was frustrated.

"I can't believe they just showed up like this," he muttered.

I reached out and squeezed his arm reassuringly. "It's okay. They're just trying to be supportive. Besides, more food means more to enjoy."

Zairon managed a small smile. "Yeah, I guess you're right."

"Bro, can I borrow Lauren-" hindi na nadugtungan ni Zachary ang sasabihin niya nang binato siya nito ng mansanas.

"Fuck you, Zachary! Go to hell!" galit na singhal niya.

Zachary chuckled, easily avoiding the apple thrown his way. "Whoa, relax! Nagbibiro lang!"

Zaiden shook his head, trying to hide his laughter. "Really, Zach? Can't you see he's already annoyed?"

Ibinaba ni Zachary ang kanyang balikat at hindi nababahala sa reaksyon ng kanyang kapatid. "Come on, Zairon, cheer up! We're just here to celebrate with you. No need to get upset."

Zairon looked at Zachary sharply. "Yeah, well, your idea of celebrating always involves some kind of prank."

Zachary smiled even more, leaning back in his chair with a naughty look in his eye. "Hey, what's life without a little bit of fun, right?"

I could see Zairon's patience was running out, but before he could reply, I stepped in, hoping to calm things down. "Okay, okay, Kalma nga kayo," I said, giving Zachary a warning look. "Zachary, be nice. And Zairon, try not to let him bother you."

Huminga ng malalim si Zairon, malinaw na sinusubukan niyang mag-relax. Binigyan niya pa si Zachary ng huling masamang tingin bago ibalik ang kanyang pansin sa pagkain sa mesa. Ngumisi si Zachary, alam na matagumpay niyang naiinis si Zairon.

Hays, ang tatanda niyo na pero ganito pa rin kayo.

Kumain na rin sila pero nag uusap naman sila ng normal habang kumakain kami. Napansin ko rin ang pagtingin- tingin ni Calia sa tatlo.

"What is it, Calia?" I asked when I noticed how her tiny brows furrowed in confusion.

Inosente itong tumingin sa akin. "Mommy, why are the two of them the same faces of Daddy?"

I chuckled at her innocent question. "Well, Calia, that's because they're triplets. They were born at the same time, that's why they look the same."

Calia blinked, clearly trying to process the information. "So, they're all daddies?"

I laughed again, shaking my head. "No, sweetheart. Only Zairon is your daddy. Zaiden and Zachary are your uncles."

Tumingin siya ulit sa tatlo, ang kanyang mga mata'y kumukurap na parang sinusubukang makita ang mga pagkakaiba. "But they look the same."

"Ah, but if you look closely, you'll see they're not exactly the same. They have different personalities, and they behave differently too," I explained.

Tumango si Calia, tila kontento na sa aking sagot. Tumalikod siya kay Zaiden at Zachary, kumaway sa kanila gamit ang kanyang maliit na kamay. "Hi Uncles!"

The two of them grinned at her, waving back. "Hi Calia!" they chorused.

Si Zairon, na tahimik na kumakain, tumingin pataas dito. Isang mahinahong ngiti ang kumalat sa kanyang mukha habang pinapanood ang kanyang anak na makipag-interact sa kanyang mga kapatid. Sa kabila ng kanyang unang inis, tila nagiging positibo na siya sa kanilang presensya.

"See, it's not so bad having them around, right?" I nudged Zairon gently, who just rolled his eyes but didn't argue.

"Zairon, have you found out who was with Calia that night?" Zaiden asked, his eyebrows furrowed in concern.

We all fell silent at his question. After Calia had gone missing, we had asked her what had happened and why she had disappeared. She had told us that she had indeed lost her way and didn't know how to get back, so some strangers had taken her in. They had allowed her to spend the night at their place and helped her find her way back the next day, which is why she had returned home alone.

Tinapos ni Zairon ang kinakain niya at kumuha ng tissue upang ipunas sa bibig niya. I, on the other hand, was busy wiping milk off Cole's mouth as it had started to dribble down his chin.

"Not yet, but I have some clues already," Zairon finally responded, his voice steady but his eyes revealing a hint of unease.

"And that clue is?" Zaiden prompted, leaning forward slightly.

"I think one of our brothers saw her." he answered.

"You mean... one of the two of them?" Zaiden's tone was incredulous, and he exchanged a look with me, his eyes wide in surprise.

Zairon nodded, a trace of dissatisfaction evident on his face. "Yes, one of them," he confirmed.

Nagpalitan ng tingin sina Zaiden at Zachary at parehong nagpapahiwatig ng pagkabahala. "Hindi naman sila magpapahamak kay Calia, diba?" Tanong ni Zaiden, may halong pangamba sa kanyang boses.

"Alam natin na hindi sila ganun," sagot ni Zairon, ngunit may bahid ng pag-aalinlangan sa kanyang mga mata. "I know Calia really lost. The children will never lie but I don't believe that they didn't know who Calia is."

Tumahimik ang lahat, ang bawat isa sa amin ay nag-iisip ng posibilidad. Sa isip ko naman, nagtataka ako kung sino sa mga kapatid ni Zairon ang posibleng kasama ni Calia. Isang beses ko lang nakita ang kapatid niyang abogado at hindi ko pa rin nakikita ang pinakamatanda sa kanila.

Pero kung isa nga sa kanila, alam kaya nila na anak namin si Calia? O coincidence lang rin ang nangyayari?

____

Monday went on fast and I was already in Solstice hospital. Zairon and I went on duty today. Ako mag a-assist sa kaniya sa bagong pasyente niya ngayon. Pagkatapos sa bahay noong Sabado ay wala naman silang ginawa dahil umalis sila agad. They were busy even though it's the weekend.

Ngayon, naglalakad na kami sa kwarto ng pasyente niya ngunit bago niya pa binuksan ang pinto ay pinigilan ko muna siya at siguradong walang makarinig sa amin.

"What is it baby?" Tanong niyang nagtataka.

"Drop calling me baby, Zairon." Gusto ko kasing propesyonal kami sa trabaho. Ayoko rin ng tsismis kung kinakailangan. Kanina pa kasi siyang tawag ng tawag sa akin ng ganiyan kahit nasa hospital na kami. Some of the patients heard us talking. It's bothering me.

Nagsalubong ang kilay niya. "What? Is there something wrong? May nagawa ba ako?"

Umiling ako. "Huwag mo akong tawagin ng ganiyan muna, Zairon. Remember, student pa ako at baka iba maisip ng makarinig."

Bumalik ang normal na expresyon niya sa mukha. "Okay. If that's what my baby wants."

Sumimangot ako. "Bago ko pa nga sinabi, sinabi mo na ulit."

"I can't help-but, okay. I will nurse Valencia." agad niyang pagtatama.

Ngumiti ako sa kaniya at doon na siya kumatok sa pintuan bago pinihit ang doorknob. Nang pumasok kami sa kwarto, nakita ko ang pasyente na nakahiga sa kama at mukhang hindi komportable. Lumapit si Zairon sa kanya na may nakakapanatag na ngiti, nagpakilala bilang kanyang doktor para sa araw na iyon.

"Magandang umaga, Mr. Cruz, I'm Dr. Gavilan at ako ang mag-aalaga sa inyo ngayon," sabi niya sa isang kalmado at nakakapanatag na tono.

Tumango si Mr. Cruz ng mahina at mukhang panatag naman ang expresyon niya ngayon.

Zairon motioned for me to come closer. "Nurse Valencia, I will need your assistance with Mr. Cruz today. We're going to perform some tests to evaluate his condition."

Tumango ako. "Yes Doc. What should I do?"

Zairon told me the procedure in detail, explaining the steps we would take to check Mr. Reyes's heart disease.

"You cannot perform it well if no one will assist you. I'll call the senior nurse here to guide you. Is that okay?" Mahinahon niyang tanong sa akin.

"Sure Doc. No problem po." Sabi at inipit ang labi ko sa isa't isa.

Bahagya siyang umismid sa sagot ko. Hindi niya siguro nagustuhan na nag 'po' ako sa kaniya.

"I'm going outside. Don't leave the patient." Habilin niya at akmang tatalikod na rin sa akin.

"Okay po Doc. Dito lang po ako."

Huminto siya sa paglalakad at salubong ang kilay niyang lumingon sa akin. "Stop it." Banta niya sa akin.

Nagpatay malisya lang ako. "Bakit po Doc? Wala naman po akong ginagawa ah?"

Naglapat ang labi niya at iritable siyang tumalikod. Narinig ko pa siyang nagmura ng mahina. Nagulat kaming dalawa ng pasyente nang sinirado nito ng malakas ang pinto. Nagkatinginan kami at ako naman ay nagkibit balikat.

Ilang minutong paghihintay ay bumalik si Zairon kasama ang isang nurse. Hindi na siya iritable ngayon pero alam kong bad mood siya dahil hindi niya ako tinitingnan kahit ang lapit na namin dalawa.

Patay, mukhang mapapasubo ako sa suyo nito mamaya.

"Please help that lady over there to get a sample of blood from the patient," he asked the Senior nurse but my eyebrows raised. Lady? Ako?

Sumimangot ako. Ang bilis niya namang mainis. Joke nga lang iyon kanina.

Tumango ang senior nurse at kahit hindi naman nakatingala si Zairon sa kaniya ay ngumiti pa rin ito sa kaniya. "Siyempre, Dr. Zairon. Siguraduhin kong alam niya ang gagawin." Masigla niyang sagot na hindi pinansin ng isa.

With Marissa's help, I carefully prepared the necessary equipment and approached Mr. Cruz's bed. Zairon stood by, offering words of encouragement and guidance as I performed the procedure under Marissa's watchful supervision.

Habang nagtatrabaho kaming magkasama para makakuha ng mga sample ng dugo, kinuha ni Zairon ang oras para ipaliwanag ang bawat hakbang ng proseso sa akin, sinisigurado na nauunawaan ko ang kahalagahan ng bawat test at kung paano ito makakatulong sa amin na ma-diagnose at matreat ang kondisyon ni Mr. Cruz.

Nang matapos namin ang prosedure, pinasalamatan ni Zairon si Marissa sa tulong niya at lumingon sa akin pero hindi siya nakangiti.

"You're good." matipid niyang sambit.

Palihim akong napaikot ng mata. Iyon lang ba sasabihin niya?

I tried to maintain my professionalism despite feeling a bit disappointed with Zairon's response. "Thank you, Doc.I appreciate the guidance."

Hindi ko man lang mabasa nag expresyon na pinapakita niya. Is he still mad? I'm just teasing him. Napanguso ako.

"Make sure to properly label the samples and send them to the lab," He looked at me and noticed my reaction. "Why are you pouting?"

I pressed my lips together in a thin line, trying to hide my disappointment. "Wala. Aalis na po ako."

"Tsk. Can you quit saying 'po?" he retorted, a hint of annoyance creeping into his voice.

I looked away, my gaze settling on a random spot on the wall. "Ano bang problema mo sa sinasabi ko?" kontra ko.

"It's irritating to hear. I allowed you to not call me baby but don't make me feel like we're just fucking acquaintances!" he snapped.

Nanlaki ang mata ko sa biglang pagtaas ng boses niya. "Galit ka ba?"

Huminahon siya agad sa tanong ko. Umiwas siya ng tingin. "I'm not."

"Galit ka eh. Sinisigawan mo na ako."

Napahilamos na lamang siya ng mukha at sinamaan ako ng tingin. I squinted my eyes and pointed at his face. "Oh, ayan. Galit ka. Pa 'I'm not- I'm not ka pang nalalaman."

He sighed. "Look, I'm not mad, okay? I'm just... frustrated."

Sinilip ko ang pasyente mabuti nalang at tulog ito at hindi narinig ang conversation naming dalawa. Okay lang rin naman kung marinig niya, wala naman akong problema. Nasobraan lang siguro ako sa kakabawal kay Zairon. Ayaw na ayaw niyang tinatago relasyon namin.

"I'm sorry. Babawi ako sayo, anong gusto mong gawin ko?" Malambing kong sabi at lumapit sa kaniya.

His Adam apples moved up and down when I leaned closer to him. He definitely sees my cleavage because of how it fits the uniform I'm wearing right now.

"Don't seduce me while we were on duty, Laurene." Mariin niyang sambit ngunit hindi man lang siya umiwas kaya tumaas ang sulok ng labi ko.

"Ayaw mo?"

"Gusto." agad niyang sagot.

Ngumiti ako ng malawak. "Mamaya na. May pasyente pa tayo."

"I want it right now, Laurene. Ngayon ako galit kaya ngayon ko rin gusto."

"Ang demanding mo naman na doctor." Nang aasar kong sambit at tumawa.

"Tch," he scoffed. Napatili ako nang binuhat niya ako at dahil private room naman ang ginamit, may sala roon. Nilagay niya ako sa couch bago niya sinara ang kurtina upang hindi kami makita ng pasyente.

"Sa opisina mo nalang kaya? Paano kung may dalaw ang pasyente?"

"That's exactly the advantage. He had no visitors today, that's why he requested a nurse to be with him the whole day."

"At ako 'yon?"

"No. Another nurse. You will come with me. You're my assistant right? Kaya huwag kang mawala sa paningin ko."

Lalapit na dapat siya sa akin pero hinarang ko mukha niya. "Oops teka nga. Hindi ba pwedeng mamaya na 'to?"

"Walang mamaya. Hindi mo ako pinatabi sayo ng kagabi. Hindi iyon makatarungan sa'kin."

Natawa ako ng mahina. "Paano nga tayo magtatabi,gusto nga nila akong katabi kagabi 'eh. Pinagbigyan ko lang mga bata dahil lagi ka raw tumatabi sa akin. Nagseselos na sila sayo."

He clicked his tongue in mock annoyance. "Tss. Ako ang Daddy dapat ako ang may karapatan na tumabi sayo."

Tinapat ko ang dalawang kamay ko sa pisngi niya at pinanggigilan ito. "Chill Daddy. Kasama mo naman ako mamaya. Pero tulog lang."

Nakapout ang labi niya dahil sa ginawa ko. "Hindi ba pwedeng dalawang round per night? Hindi ka naman mapapagod- Ouch! Don't pinch my cheek!"

Nakalas siya sa panggigil ko sa pisngi niya. Nag peace sign ako. "Hindi pwede. May duty kinabukasan. Ayokong maging lusyang no."

"Hindi ka naman malulusyang niyan. Okay sige. One round? Ako na mag adjust."

"Hahaha tumawad ka pa," natatawa kong sambit.

Kunot ang noo niya pero biglang nagbago ang expresyon na parang may iniisip siyang hindi ko mahulaan.

"Yup. I remember something. I shouldn't have asked you in the first place." Ngisi niyang sabi.

"Huh? What do you mean?"

Bigla siyang lumapit sa mukha ko at agad akong hinalikan sa labi. "I remember what you said inside the car when we were both having an intimate. I should have applied for that."

"Hindi ko na matandaan. Ano ba iyon?"

Seriously, hindi ko talaga matandaan. Baka dala lang talaga iyon ng libog ko at kahit ano-ano pa mga sinasabi ko sa kaniya. Napasinghap nalang ako nang bigla niyang sinilid ang kamay niya sa skirt ko.

"S-Sabi ko huwag muna ngay- Ahh.." Nakagat ko ang labi ko dahil sa pagsundot niya sa pagkakababae ko.

"You said that you don't mind if I will attack you without asking you, baby. I shouldn't ask for your permission right?"

I took a deep breath when his long finger traced my fold. Like he's teasing my cunt so it will be wet for him. But it never took long when we heard knocking on the door. Agad akong umayos ng upo at pinipigilan ang kamay niya sa loob ng skirt ko.

"Zairon. We're on duty." I warned him.

Kinuha niya ang kamay niya at bumuntong hininga. "My buddy won't taste heaven for today." Inayos niya ang lab coat niya at tinakpan ng mabuti ang bukol sa kaniyang pantalon.

Hindi ko pinansin ang binulong niya at binuksan ang pintuan. I saw one of the senior nurse in the hospital.

"Nandiyan ba si Doc Gavilan?"

Tiningnan ko si Zairon na papalapit sa pintuan.

"What is it nurse Gomeldas?" He answered. Tumagilid ako ng bahagya upang makalapit siya ng maigi sa pinto.

"Doc. There's a lot of casualties in a bus accident earlier. Marami hong sugatan sa nagkabanggaang bus. Doctor Bueldez wanted to ask you to assist one of the patients dahil baka naapektuhan rin ho ang puso ng patient."

"Okay. We will follow. Can you ask nurse Jail to go here?"

"Yes doc."

Umalis na ang nurse kanina. Nakasunod lang rin ako kay Zairon at pagdating nga namin ay maraming mga pasyente roon. May malalaki ang sugat, meron ring mild lang. Zairon asked me to assist the other patients kasama ang ibang nursing student. Nandoon nga rin si Dalcy pero dahil busy, hindi niya ako napansin.

"Hello? Sino ang walang ginagawa diyan? Can you please give me a hand here?" Isang senior nurse ang nag announced.

Tapos ko naman ang ginagawa ko kaya ay ako nalang rin ang nag volunteer.

"I know this is not mild for you but Dr. Morris wanted to assist one of you in how to treat this." Agad niyang sabi habang naglalakad kami patungo sa isang public bed na may kurtina kada kama.

Ngunit hindi kami agad nakalapit dahil may nagpahinto sa amin at kailangan ang tulong niya. Ako nalang ang tumuloy at doon ko nalang rin hihintayin ang mag assist sa akin.

Hinawi ko ang kurtina sa isang kama roon, nakahanda na sana ang aking ngiti para sa pasyente ngunit biglang natigil nang makita ko si Zachary na may bandage sa kanyang braso.

Nakatayo ako sa pintuan ng kwarto, nakasilip sa kanya habang siya'y nakahiga sa kama at nakatitig sa kisame. Ang mukha niya ay tila ba nag-iisip ng malalim, ngunit nang mapansin niya ang presensya ko, unti-unting lumukob ang mga labi ang isang maluwag na ngiti.

"Hello, young lady." He seemed about to sit up when he suddenly winced, his hand instinctively going to his wound.

"Anong nangyari sayo?" I asked, Hindi maalis ang mata ko sa sugat niya.

Nagtaas siya ng kilay, isang malikot na ngiti ang sumilay sa kanyang mukha. "Hindi ko alam na concern ka pala sa'kin."

Umismid ako at inirapan siya."Nagtatanong lang. Hindi ako concern sayo. Ano nga ang nangyari?"

"No worries. It's just a mild injury. Natamaan lang ng bala." he said nonchalantly, as if it was the most normal thing in the world.

"Mild injury na ang natamaan ng bala sayo? Baliw ka ba?" Hindi ko na mapigilan ang pagtaas ng boses ko. Mild lang sa kaniya ang ganiyang sugat? Ano kaya ginawa niya kung bakit binaril siya?

His laughter filled the room, making me roll my eyes. In response, I tossed a roll of bandages at him, which he caught with ease.

"Ang brutal naman ng nurse dito. Maganda sana kaso mamatay ako rito ng maaga." he joked, unrolling the bandages and starting to wrap it around his wound.

Tinukuran ko siya ng tingin. "Hindi ka mamamatay. Hindi pa ako tapos sa'yo."

Tumawa siya, "Oh, may banta pa. Exciting."

"Exciting?" I retorted, my tone dripping with sarcasm. "If being a patient in a hospital is your idea of excitement, E'di wow."

"Hindi, exciting ang maging pasyente kapag ikaw ang nurse," sagot niya na may ngiting nakakaloko.

"Kung ganyan ang attitude mo, baka hindi ka na gumaling," banta ko sa kanya.

"Aray, ang sakit naman nun. Pero, okay lang. Basta ikaw ang mag-aalaga sa'kin," sagot niya, ang kanyang nakakainis na ngiti ay nakadikit pa rin sa kanyang mukha.

"Umayos ka, Zachary. Hindi ito oras para magbiro," sabi ko sa kanya habang inaayos ko ang bandage sa kanyang braso.

"Oh, serious mode na si Nurse Laurene. Nakakatakot," biro niya ulit.

"Kung hindi ka titigil, baka hindi ko na ayusin ang bandage mo," banta ko. Mapuputol na pasensya ko sa kaniya at kunting-kunti nalang.

Hindi siya sumagot at ngumingiti lang habang nakatingin sa akin. Umismid ako. "Huwag mo nga akong tingnan ng ganiyan!' I retorted.

"What? What's wrong staring at you?"

"Malaking pagkakamali dahil masusuntok ka na naman ni Zairon," sagot ko at tinapos na ang ginagawa ko.

Tumihaya siya ng maayos at tiningnan ang kisame. Habang ako ay nilagay sa lagayan ang mga ginamit ko.

"Are you happy with him?"

Natigil ako sa ginagawa ko ngunit agad rin namang nagpatuloy. Narinig kong gumalaw siya at naramdaman ko ang mata nitong nakatingin sa likod ko.

"Laurene... do really love my twin?"

Tumingin ako sa kaniya. Seryoso ang mga mata niyang nakatingin rin sa akin. "Mahal ko siya, Zachary at makikipagpatayan ako sa iba kapag may sasawsaw sa aming dalawa."

He chuckled softly. "Then, are you willing to get hurt just to save your relationship?"

Nangunot ang noo ko. "What are you talking about?"

Ngumisi lang siya at bumalik ang tingin sa kisame. "Nothing.."

Nagtataka na ako sa kaniya. Isa ba ito sa trip niya? Huwag niya lang talaga gumawa ng kalokohan.

"Diyan ka muna. Aalis muna ako." Paalam ko. Hindi siya sumagot at nakatingin lang sa kawalan. Umalis nalang ako at inayos ang kurtina sa kama niya.

Natigil lang ako nang masilayan ang secretary ng Don. Kausap niya ang kasama kong nurse kanina.

"Nurse. Nandito ba ang lalaking 'to?" she asked, showing a picture to the nurse.

The nurse looked at the picture, and I could see the apprehension on her face. I wondered what was going on.

"S-Si Doctor Gavilan po iyan." Sagot niya.

"No. This is a different person. He has a scar on his right cheek." Pagkaklaro ng sekretary.

Are they talking about Zachary? Bakit hinahanap ng secretary ni Don si Zachary?

Agad umiling ang nurse. "Sorry Madam pero hindi ko talaga siya nakita."

Naningkit ang mata ko. Bakit ayaw niyang sabihin sa secretary ng Don? Alam niya naman na si Zachary ang nandito.

The secretary's gaze was intense, her lips pressed into a thin line as she studied the nurse. The nurse, on the other hand, was visibly nervous, her hands fidgeting with the hem of her uniform.

Napasinghap ako nang bigla akong hatakin ng isang kamay papasok sa kurtina. Agad niyang tinakpan ang bibig ko habang ang kanyang kabilang kamay ay pasimpleng hinawi ang kurtina para silipin ang labas.

Naramdaman ko ang kanyang hininga sa aking pisngi, nakakunot ang kilay niya at ang labi niya ay nakadikit ng mahigpit.

Nawawalan na ako ng hininga, kaya tinapik ko ang kanyang braso. Agad niyang kinuha ang kamay ko at tinanggal ang kanyang kamay sa aking bibig. Ngunit bago pa man ako makapagsalita, bigla niya akong hinila pabalik.

Tumakbo kami papunta sa kabilang dulo ng kurtina, malayo sa kung saan nakatayo ang secretary ng Don. His steps were quick and sure, and with each stride he took, I could feel the tension and anxiety radiating from his body.

"Teka.. bakit mo ba ako hinihila?" Himutok ko at pilit kinukuha ang papulsuhan ko.

Hindi siya nagpatinag at hilang-hila pa rin ako hanggang makalabas kami at naglalakad na sa pasilyo ng hospital.

"Hoy! Baka hanapin ako ni Zairon! Ano ba! Bakit mo ba ako hinihila?!" Naiinis na ako pero hindi niya naman ako pinapansin.

Lumiko kami sa isa pang pasilyo at huminto muna kami doon. Hinarap niya ako sabay hila ko sa akong brasong namula na.

"Abnoy ka! Namumula na oh!" I glared at him but I saw how his face became pale. Tinitingnan ko ang braso niya at hinawakan. Dumudugo pala iyon ulit.

"Tingnan mo nga! Dumugo! Bakit ka ba kasi tumayo!" Reklamo ko, habang sinusubukan kong hilahin siya pabalik, Ngunit hindi siya nagpapahila.

"I can't stay here. That woman might find me." Kinakaban ang boses niyang sambit.

"Sino? Ang secretary ba ng Don?" kunot noo kong tanong. Nagtataka ako sa kinikilos niya.

"Yes. Hindi pwedeng makita niya ako rito."

"At bakit? May ginawa ka ba?"

Hindi siya sumagot at nagpalinga-linga lang sa paligid. "I'm going to leave but don't say anything, young lady even to Zairon."

Bahagya kong tinaas ang kilay ko. "Why would I do that? Karapatan naman malaman ng kapatid mo 'to."

"Just don't say anything, Laurenestine. Just go with the flow after this." He said without looking at me. Kanina pa siya naglalakad na parang naghahanap ng kung ano.

Sumilip ito kung saan kami galing bago siya lumingon sa akin. "Umalis ka na. Huwag kang lumingon at diretso lakad ka lang." Ngumiwi siya nang bahagya niyang ginalaw ang braso niya.

Huminga ako ng malalim at hinila siya kung saan ang kwrto naming tatlo. May emergency kit ako doon at kung ayaw niya rito, ayaw ko rin naman na umalis siyang dumudugo ang braso niya. After all, he's Zairon's twin. Kahit hate ko talaga siya pero kapag may nangyari dito, konsensiya ko pa.

"Woah, babe. Ikaw ah? Hindi ko alam na may pagnanasa ka pala sa akin." Sabi niya, isang malandi at mapang-asar na ngiti ang nasa kanyang mukha.

Sinamaan ko siya ng tingin. "Manahimik ka kung ayaw mong sipain kita diyan."

"Ouch. Brutal talaga." Komento niya, ngunit hindi ko siya pinansin at patuloy lang sa paghila sa kanya papunta sa kwarto.

Sinigurado ko munang walang makakakita sa amin, ang mga mata ko ay mabilis na nag-scan sa paligid bago kami tuluyang pumasok. Sa loob, kinuha ko ang emergency kit at sinimulan na siyang alagaan habang siya naman ay nagmamasid lang.

"Saan kwarto mo sa tatlong 'yan?" Sinilip ko siyang nakatingin lang sa kung saan ang mga kwarto.

"At bakit?"

"May bintana ba roon?"

"Meron. Bakit nga?"

"Good," agad siyang tumayo at lumapit sa isa sa mga kwarto. "Saan ba dito?"

Kahit nagtataka ay tinuro ko nalang. Bigla niyang binuksan iyon kaya ay Lumapit ako sa kaniya at sinundan siya.

"Hoy! Anong trip mo na naman?!"

Hindi niya ako pinansin at sumilip lang sa labas ng bintana. "Okay na 'to. Nandito lang pala malapit sa inyo ang garden."

"Eh, tapos?"

Ngumisi lang siya sa akin, na parang natutuwa sa aking reaksyon. Suminghap ako nang malalim nang nakita ko na tinukod niya ang isang paa niya sa hamba ng bintana, na parang akmang tatalon.

"Tàngina mo ka! Anong ginagawa mo?!" Lutong kong mura. "Kung magpapakamatay ka, huwag dito! Ako pa magiging suspect!"

Natawa lang siya at kumindat sa akin. "Don't worry, young lady. Hindi pa ako mamamatay. Kailangan ko pang makita ang-" hindi ko na narinig ang dinugtong niya dahil narinig ko ang dalawang babae sa labas.

Nanlaki ang mata ko at bumaling sa direksiyon niya pero wala na siya roon. Agad akong lumapit at sumilip pero wala namang katawan ang nahulog sa baba. Walang hiyang lalaking 'yon, dudugo na naman ulit ang sugat no'n panigurado.