Binigyan ko siya ng masamang tingin na kanyang basta na lang binalewala at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa kanyang aparador para kumuha ng ibang damit. Kumurap ako nang simulan niyang maghubad at magpalit ng damit, subalit pinilit kong huwag magpakita ng pakialam.

"So, you're using me as a pawn in your twisted game against your own brother? How low can you possibly stoop?" I managed to uttered sarcastically.

Ngumisi lang siya sa akin at bumalik kung saan siya kanina. He again took his cigarette from his pocket and lit it in front of me. Kapag madalas na ‘to, baka nagkasakit ako dahil sa pèsteng lalaking ‘to. Binubugahan ba naman ako ng usok.

Nilagay niya ang sigarilyo sa bibig niya at nakita ko na ang paglabas ng usok galing roon. Umismid ako dahil kahit mag mala kontrabida siya ngayon, parang pinagtitripan niya pa rin ako. Para rin kasing bumalik iyong Zachary na una kong nakilala.

"You have no idea, Laurene. You're just a pawn, indeed. But sometimes, even pawns can change the course of the game." Saad niya at kita ko pa ang faint na usok habang magsasalita siya.

"This is insane, Zachary, kailangan mo na ng tulong. Malala ka na.”

"And who's going to help me, huh?" he snapped, kulang nalang ay umikot ang mata niya sa akin. "No one cared when I needed help the most. Not even Zairon. So now, I'll take matters into my own hands."

"You can't keep me here forever," I insisted, struggling against the ropes binding my hands. "Someone will come looking for me eventually."

He smirked.”I highly doubt that. By the time anyone realizes you're missing, it'll be too late. Iba na ang makikita ni Zairon rito kinabukasan.”

Takot ako syempre pero may nanaig pa rin sa akin na may mali talaga rito.

"You're willing to betray your own brother just to achieve your goals? You're heartless, Zachary. Kambal mo siya! Kahit anong sabihin mo, hindi siya ganoon. Alam kong nagsisisi siya sa nangyari!” sigaw ko na nagpakunot sa noo niya. 

He chuckled darkly. "Heartless? Maybe. But in this world, sometimes you have to be ruthless to get what you want."

I glared at him. "Magiging masaya ka ba kapag nakikita mong nasasaktan sarili mong kapatid? Then, you're no better than a snake.” I spat out.

Tumigas ang expresyon niya at naningkit ang kaniyang mata habang nakatingin sa akin. "Watch your tongue, Young lady. You're in no position to insult me.”

“Kung ayaw mo palang mainsulto, Sana hindi ka gumawa ng ganito! Pamilya mo ang kinakalaban mo!” I shot back. Tumaas na rin sa frustration ang boses ko.

“So, what about it?” He shrugged coldly. “I don't care about them. Did they even try to find me? No. Because they don't care about me.”

“Kahit sampong taon kang nawala sa kanila, may mga memories ka pa rin na kasama sila at binasura mo lang iyon dahil sa tànginang paghihiganti mo?”

Humalakhak siya sa sinabi ko. “Memories with them?” Nag isip siya kunwari bago ngumiti sa akin ngunit ang ngiting iyon ay hindi siya mukhang nawiwili o masaya.

“Sa tingin mo ba.. magagawa ko ito kung may memories ako kasama ng pamilya ko?”

I gasped at what he said. May bumuo ng sagot sa isip ko pero gusto ko itong makumpirma galing sa kaniya. “Are you.. telling me that you never regained your memory?”

Ngumisi lang siya at pinagkrus ang mga braso niya. “I guess so?”

“You're lying..”

He raised an eyebrow. “Why would I lie to you?”

“Dahil naalala ko pa ang sinabi mo noon kay Zairon. Imposibleng gawa-gawa mo lang iyon dahil sinabi mo nga kung gaano ka possessive si Zairon kahit noong bata pa kayo. At paano mo nalaman na si Zairon ang kasama mo sa sunog kung may amnesia ka nga.”

Napatigil siya at tinitigan ako. Pagkatapos ay huminga siya ng malalim. “I did say that but I just learned it from Zaiden. He told me most of our childhood memories and I used that to make Zairon believe that I remember them. It's part of my plan, young lady. I have to make them believe that I regained my memory even if it's not and you don't have to know who told me about it because it's not important right now.”

Ang sakit isipin na nagawa niyang gamitin ang alaala ng mga kapatid niya para sa kaniyang pansariling trip. Nalulungkot ako para sa kanya– na kahit na mayroon siyang mga alaala, tila hindi niya ito pinahahalagahan o pinipili na balikan.

Ngunit sa kabila ng lahat ay alam kong kailangan kong manatiling matatag at maghanap ng paraan para makatakas. Hindi ako puwedeng maging biktima ng mga plano ni Zachary. Kailangan kong mag-isip ng mabilis at maghanap ng paraan para makalabas dito.

Pilit kong inilabas ang aking mga kamay mula sa mga tali ngunit hindi ko magawang kumawala.

“Uh-hm, don't try to break free, young lady. You know.. I can make my own twins killed in front of you. Gusto mo ba ‘yon?”

Tumigil ako at masama ko siyang tinitigan. Ngunit bigla na lamang umikot ang paligid ko at parang inaantok na naman ako at nahihilo. Bakit ba ako inaantok during this time? Trip ng mata ko?

“Mas mabuti pang matulog ka nalang dahil kahit anong gawin mo ngayon, hindi ka pa rin naman tatakas dahil hindi pa oras na malaman ni Zairon na nandito ka sa kwarto ko,” unti-unti siyang ngumisi at nag squat ng upo sa higaan habang nakahalukipkip. “Ano kaya ang magiging reaksiyon niya kapag nalaman niyang ang kinababaliwan niyang babae ay sumama ng kusa sa ibang lalaki at may ginagawa sila?”

Kinabahan ako. Ito na yata ang ayaw mong mangyari. Okay na kami ni Zairon pero may peste talagang humahadlang. Nabwebwesit ako pero hindi ko masuntok sa mukha ang lalaking ito dahil nilalaban ko ang sariling antok ko.

“Alam mo ba kung ano ang sinabi ni Zairon sa akin noong kinidnap mo ako?” Nahihirapan kong sambit at pilit siyang tinitigan kahit napakalabo na.“Sinabi niya sa aking hindi dapat ako naniniwala sa mga sinasabi mo dahil ganito ka kahit noon pa kaya alam kong walang totoo sa sinasabi mo, Zachary… alam kong sinabi mo lang ito para maging masama ka sa pananaw ko.”

Tumigas ang expresyon niya na napangiti sa akin at pumikit na rin ako pero nagsalita ako. “You know a woman's instinct di ba? Right now? Sure akong ginawa mo lang ito dahil wala kang choice.”

Before I knew it, I was lying down and my sight was getting blurry. I felt very sleepy and heavy. I knew that Juice did something to make me feel this way. It was like a fog was covering my mind, making it hard to stay awake. I guess I will sleep for now but I know that this sleepiness won't last long on my system.

“Hays, Laurene. You're an amazing woman. Kung hindi lang talaga baliw si Zairon sayo, hindi ko ‘to makakayang gawin. Consider it as a test in your relationship, young lady.”

Nagising ako sa sinag ng araw na dumapo sa mukha ko. Naramdaman kong umuuga kung saan ako nakaupo at sa pagmulat ko, nasa loob na ako ng sasakyan at mukhang papa araw pa lang.

Agad kong ginala ang paningin ko at dumapo ang tingin ko sa driver seat. Lumiwanag ang mukha ko nang makita si Zairon na siyang nagmamaneho ngunit natigilan nang makita ang itsura niya.

His eyes seem like he's cried for a long time. Naging magulo ang buhok niya at kitang-kita ko na may dugo at pasa pa siya sa kamao niya. Nag alala ako bigla at gumalaw upang lumapit sa kaniya ngunit nabigla ako nang maramdaman ang hangin sa balat ko. Nanlalaki ang mata kong naibaba ang mata ko sa ibaba ko at kahit anong galaw ko, nararamdaman kong wala akong bra at underwear at ang suot ko lang ngayon ay ang malaking damit na marahil kay Zairon dahil kumakawala ang bango ng perfume niya.

Bumagsak bigla ang balikat ko sa napagtanto. Zachary did something on me. Did Zairon see me naked in his room? Did he– agad akong nagtakip ng bibig at unti-unting bumigat ang dibdib ko. Recalling what he said last night, I know what he is trying to do.

“So, you're awake.” Nagitla ako sa malamig na boses galing kay Zairon.

Tumulo ang masaganang luha galing sa mga mata ko at tiningnan siya upang mag explain ngunit agad siyang nagsalita.

“Kumusta ang buong gabi kasama ang kapatid ko, Laurene? Akala ko ba kilala mo na ako?”

I gulped in nervousness. “Z-zairon..”

“Hinahanap kita ng buong gabi, Laurene. Tapos nandoon ka lang sa bahay ng kapatid ko? You're even..naked in his room?”

“Zairon… Ma-magpapaliwanag ako.”

“Magpaliwanag? Para ano at bakit ka magpaliwanag?” Namumula ang mukha niya dahil pinipigilan niyang masigawan ako. Nakikita ko rin ang litid sa noo niya habang nakatingin pa rin sa daan. “Hindi naman ako tanga para hindi maisip na wala kayong ginawa dalawa. Ayokong maniwala ‘eh sana pero.. Zachary told me that you seduced him because you thought it was me… Just like the first time you seduce Zaiden na ako pala.”

He immediately wiped the tears streaming down his cheeks. Hindi siya tumingin sa akin at ramdam ng puso ko na nasasaktan siya ng lubos. Naglandas ang luha sa mga mata ko at napakapit sa damit niyang suot ko ngayon.

Kitang-kita ko ang paghigpit niya sa steering wheel. Mahigpit na parang dudugo ang kamay niya kung hinigpitan pa niya iyon lalo.

"I never thought that what we did the first time we met is happening again at napakasakit lang dahil kahit alam ni Zachary na pag may ari na kita, ginalaw ka pa rin ng tarantadong iyon!"

His anger was clear and  his words slicing through the quiet like a sharp blade. His jaw was tight and his eyes were filled with rage. The veins on his forehead were pulsing–showing just how angry he was.

"And you," Pagpapatuloy niya, nanginginig ang boses niya sa galit. "You let him. You let him touch you, you let him take what's mine!”

Ang salita niya ay parang suntok sa mukha ko at ang tanging nagawa ko lang ay yumuko dahil sa bigat ng puso ko. Nakikita ko ang galit, sakit at pagkabigo sa expresyon niya. Ang galit niya ay hindi lamang nakatuon kay Zachary, kundi pati na rin sa akin.

"I trusted you, Laurene," he spat out."I trusted you, and you betrayed me.”

Sunod-sunod na tumulo ang luha ko sa mata kasabay ng pagdagan ng mabigat na bagay sa dibdib ko. Alam kong nagkamali ako pero hindi ko inaasahan na mangyayari ito. Akala ko okay na ang lahat pero bakit nangyari ito sa aming dalawa.

“I can't…” Lumunok siya. “I don't want to recall what I saw earlier, Laurene. Nasasaktan ako. Ang sakit na..”

Nakatakip ako ng kamay upang hindi kumawala ang hikbi galing sa bibig ko.

“I-I'm sorry.. I'm sorry, Zairon.”

"Damn it!" Suddenly, he hit the brakes hard, and the car stopped quickly. His hand hit the steering wheel so hard that the car shook. His knuckles turned white because he was gripping the wheel so tightly, and I could see the veins on his hand.

He ran his other hand through his hair, pulling at it because he was so frustrated. His face looked really angry and his eyes were full of a scary kind of anger. His jaw was clenched so tight that I could see his muscles moving.

He leaned forward and put his forehead on the top of the steering wheel. His shoulders were hunched up and his whole body looked tense. He stayed like that for a little while– breathing hard and fast. It looked like he was trying to calm down and control his anger that seemed like it was about to explode.

My voice trembled as I tried to defend myself but Zairon's rage was like a storm, relentless and unforgiving. Tánging pag iyak lang ang nagawa ko. Gusto kong magpaliwanag pero galit na galit siya ngayon na parang kung magsasalita ako ay baka sisigawan niya lang ako.

Huminga siya ng malalim at binalik ang kamay sa steering wheel at pinaandar ulit ito. Hindi siya nagsalita pa at blanko lamang ang tingin niya sa harap.

Nakaw na tinitingnan ko lang siya at umaasang makakita ng kisap ng pang-unawa sa kanyang mga mata pero nanatiling malamig ito at malayo.

Gusto kong abutin siya at tulayin ang lumalaking bangin sa amin pero hinahadlangan ako ng takot. Takot sa kanyang pagtanggi–sa kanyang pagkadismaya at sa pagkawala sa kanya habang-buhay. This is my choice, kailangan kong panindigan ito.

Tumigil ang kotse sa tapat ng bahay pero hindi ko kayang gumalaw ngayon. I feel uncomfortable especially when Zairon didn't even mutter a single word. I wanted to explain Zachary’s revelation last night but my throat suddenly became dry. I was worried at the same time, afraid of the possibility that he might leave me.

I know that when people are angry, they don't listen to explanations. Trying to explain things can make the situation worse and I didn't want that for us. I didn't want to make things even more complicated and push him away. So, I stayed quiet, hoping that it would help calm the situation.

But I won't make this more complicated for us. Wala akong ginawang masama at alam kong maiintindihan naman ako ni Zairon kapag I explain ko sa kaniya ang nangyari.

I watched as Zairon turned off the car. He didn't say a word until he got out. I looked at my clothes and realized I was not wearing any underwear. Suddenly, I thought something might have happened between us. Something between me and Zachary that's why Zairon acted like this.

I was immediately scared. I regretted trusting him. I had never imagined we would end up in this situation.
 
Gusto ko siyang sampalin ng paulit-ulit dahil sa ginawa niya sa akin pero nanginginig ang katawan ko sa takot at pagkabahala. Zairon is hurting because of me–dahil sumama ako sa kapatid niya.

Pero kapag hindi ba, mangyayari pa rin iyon? No, I can't afford to lose them.

Nabigla ako nang bumukas ang pintuan ng kotse malapit sa akin. Ang lalim ng iniisip ko at hindi ko namalayan na nasa malapit ko lang si Zairon. Blanko ang mukha niyang binuksan ang pinto at ang pagtingin niya sa mukha ko.

Yumuko ako at hindi siya tiningnan pa dahil parang feel ko, hindi ko kayang makipagtitigan sa kaniya dahil baka mas lalo lamang siyang masaktan.

“Get out and use the backdoor.” He commanded.

Bahagya siyang lumayo upang makadaan ako. I stepped out in the car habang mahigpit na nakakapit ang mga kamay ko sa suot ko ngayon. I don't know where my clothes is but I don't care anymore, I just want to cage myself in my room but I’m not a kid to do that. May mga anak ako.

“Take a shower and don't ever show yourself to the kids.” Malamig niyang sambit na kinalunok ko at hindi siya nilingon pa. Ramdam kong nakatingin lang siya sa paglalakad ko hanggang sa makaabot ako sa loob.

Napadaan ako sa may bintana kung saan makikita ang Garden. I saw the twins playing with Serina and Archi. I stood there and looked at them for a minute and after a while, I saw Zairon talking to Serina. They exit immediately which it's confusing.

Lumapit ako ng bahagya at sinilip kung saan papatungo sila pero nagulat nalang ako nang nasa kotse na si Archi at pinasakay nila ang kambal sa loob at agad pinaandar ang kotse. Bumaba ang tingin ko ulit kay Zairon pero nawala na siya.

Hindi ko alam kung ano nararamdaman ko ngayon pero gusto kong magtanong sa kaniya kaya ay akmang babalik ako sa labas nang makita ko si Zairon papunta sa kung saan ako nakatayo.

Blanko lang ang tingin niya habang nakapamulsang naglakad palapit. He came closer and his cold stare made me shiver. He looked even colder than before, without any kindness in his face.

He stopped in front of me without saying anything. His intense look made me feel scared and confused.

“Where do you think you're going?” He spoke in a cold and sharp voice.

His cold behavior scared me as he came closer. His eyes showed no love or warmth. I was nervous and struggled to speak.

"I just want to know where you're taking the kids," I said softly.

He looked annoyed. "That's none of your business. Stay out of it."

"But they're my children too," I said gently, hoping he would understand.

He looked at me sharply. "They're better off without you right now. Stay away."

His words hurt me deeply. He didn't want me around. I felt like crying but I held back my tears. I didn't want him to see he was hurting me.

"Fine," I whispered. "I'll stay away."

“And from now on, you don't have any right to leave this house without my permission.” I was shocked by what he said.

“P-Pero paano iyong OJT–”

“That's not my problem anymore. You bring this to yourself,” He said in a sharp voice.”

I tried to speak up against his coldness and unfair blame, but his strong gaze stopped me. I felt powerless.

"And from now on," he said in a very strict tone, "You will do what I say. You are mine, Laurene, and I'll make sure you don't forget that. Wala na akong pakialam kung tanga ako sayo. Akin ka lang at ikukulong kita rito para wala ng ibang lalaking titingin pa sayo maliban sa akin. Naiintindihan mo ba ako, Laurene?” Mariin niyang sabi.

“Z-zairon..”

“Naiintindihan mo ba ako?” Pag uulit niya at bahagyang sumalubong ang kilay niya.

Yumuko ako. “Oo, naiintindihan ko.”

Tiningnan ko lang siyang tumalikod sa akin at bumuntong hininga pagkatapos. Tama pa ba itong ginagawa ko? Matitiis ko ba ang ilang araw na magiging ganito na siya kahigpit sa akin dahil sa nangyari?

I have to talk to Zachary. I have to clear this. I don't care kung naghihiganti siya.

Days passed by at hanggang sa natapos na ang OJT namin. Isang linggo akong hindi na pumapasok sa hospital dahil sa bilin ni Zairon. Isang linggo ko na rin na napapansin na hindi na siya halos umuuwi pati ang mga kambal naming anak dahil doon sila pinatulog sa bahay ng mga magulang ko. Gusto kong malaman ang kalagayan nila at kila Jazz rin. Natatakot ako na hindi makagraduate dahil rito. Dahil sa galit ni Zairon, hindi na ako makagraduate pa.

Mapait akong napatingin sa labas ng bintana. Nasa loob ako ng kwarto at gabi na rin. Hinihintay kong uuwi si Zairon ngayon. Gusto ko siyang makita at makatabi pero ayaw niya. Kung uuwi man siya, doon siya sa kabilang kwarto matutulog at ako naman ay dito sa kwarto namin.

Biglang bumukas ang pintuan. Agad akong napatayo nang makita si Zairon na pumasok. Akala ko ay dederetso siya sa puwesto ko ngunit kumuha lang pala siya ng damit sa cabinet niya at pinasok niya sa bag niya.

“S-saan ka pupunta, Zairon?” Tanong ko.

He was still putting his clothes inside his suitcase and didn't even bother to look at me.

“Zairon..” tawag ko.

He finally looked at me with his eyes cold and distant. "I'm leaving for a few days," he said.

"Saan?" I asked.

"My grandpa's birthday, " he replied curtly, zipping up his suitcase and then putting it on the floor.

Dinaga ang dibdib ko. I remember now what he said to me. Sinabi niya na ipakilala niya na ako sa birthday ng Lolo niya at pati na rin ang mga anak namin pero ngayon, hindi niya na kayang gawin iyon dahil sa natuklasan niya.

“What about the twins? Sasabihin mo ba sa kanila?” Nag aalala kong tanong.

“Yes.”

“Zairon.. paano ako?”

Tumigil siya sa ginagawa niya at tiningnan ako. “What about you, Laurene? I don't think you're that important to them. You're just my kid's mother, nothing else.”

“G-girlfriend mo ako.”Lumunok ako nang maramdaman ang sakit sa dibdib ko.

“I already forgot that you're my girlfriend. Nawala ka na kasi sa isip ko. Dahil sa ginawa mo, nawalan na ako ng interest sa iyo.”

“Zairon naman..”

Marahas siyang bumuntong hininga at tiningnan ako ng masama. “Sa tingin mo ba, madadala mo ako sa ganiyan, ha?”

“Zairon, hindi mo na ba ako mahal?”

Tumawa siya, isang malamig at mapait na tawa. “Kaya nga galit ako, kaya nga nasasaktan ako, dahil mahal kita! Putangina naman!”

Napapikit ako dahil sa galit niyang pagsigaw. Pinipigilan kong huwag humikbi pero hindi ko kayang pigilan pa.

“Hindi ko sinasadya.. Hindi ko alam na ganito ang mangyayari.” Basag na boses kong sagot.

“Hindi mo sinasadya? Hindi mo sinasadyang lokohin ako? Hindi mo sinasadyang saktan ako?”

“Zairon, pakinggan mo muna ako..”

“Wala na akong gustong marinig mula sa'yo, Laurene. Wala na. Tapos na.”

“Zairon, please..”

“Just fucking shut up!” Pumikit siya pagkatapos niya akong masigawan.

I was surprised to see that he knew he needed to calm down. His chest was moving up and down quickly as he tried to relax. He took a deep breath and held it for a bit before letting it out slowly. There was a pause before he started talking again.

“Ngayon lang ako nagkaganito sa babae, Laurene," sabay mulat ng mata niya at dumiretso sa akin. "Ngayon lang ako nasaktan ng ganito. Ilang beses na akong sinasaktan, pero itong ginawa mo? Mas malala pa ‘to dahil ikaw na iyong buhay ko. Binuhos ko na lahat sayo at hindi na ako nag iwan pa sa sarili ko. Baliw na baliw na ako, hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko. Gusto kitang patawarin p-pero hindi ko pa kaya..”

Pinalis niya ang luha sa mga mata niya at napakagat ng labi upang pigilan ulit ang namumuong luha sa sulok ng kaniyang mata.

“Don't leave here. If you want to talk with the kids, use that telephone.” Mahinahon niyang sambit pero ramdam ko pa rin ang tigas roon.

Aalis na siya pero agad ko siyang pinigilan. Akala ko nga ay itutulak niya ako pero hinayaan niya akong lumapit sa kaniya at hinila ko siya upang magkaharap kami. Hindi ko na rin kaya ang ganito.

Nagbabadya ng bumuhos ang luha ko at niyakap ang braso niya. “I-I’m sorry, Zairon.. I'm sorry..” basag kong paumanhin.

Nararamdaman ko ang panginginig ng katawan niya. I looked up to see him crying silently. My heart throb.

Hinawakan ko ang pisngi niya upang makita ko ng maigi ang mukha niya. He didn't even cover his face so I could see how he hurt.

“I assure you.. hindi kita niloloko, Zairon. Hindi ko kayang gawin iyon sayo. Sana.. sana kahit ngayon lang, pakinggan mo ako.”

Pinupunasan niya ang luha na tumulo sa mga mata niya at tiningnan ako ng mariin.

“Just let me leave, Laurene. Hindi ko pa kayang makipag usap sayo. Padaanin mo muna ang birthday ni Lolo at doon na tayo mag uusap ulit. Baka.. sa panahong iyon, kaya ko na.. kaya ko ng marinig kahit anong paliwanag mo. Dahil magsinugaling ka man sa akin o hindi, paniwalaan pa rin kita.”

Nakatulala akong nakatingin sa nakatalikod na bulto niya. Rumaragasa ang luha sa pisngi ko pero hindi ko na kayang punasan iyon dahil sa sakit ng dibdib ko.

-------

Bumaba ako ng hagdan nang marinig na may nag doorbell. Umuwi ba si Zairon? Sa pagkakaalam ko ay bukas pa ang birthday ng Lolo niya. Pero umasa pa rin ako na babalikan niya ako ngayon.

Pagbukas ko ng pinto ay nadismaya ako pero pilit pa rin akong ngumiti kay Zaiden. Mukhang galing pa siya sa University dahil sa suot niya.

“I heard what happened.” Simula niya nang nakaupo na siya sa sala. Umupo rin ako pagkatapos kong kumuha ng pitsel ng Juice.

Nakatulala ako sa kamay ko bago siya tiningnan. “Zaiden.. h-hindi iyon totoo..” nabasag ang boses ko at kahit ilang gabi na akong umiiyak ay hindi pa rin mahinto-hinto ang luha ko. “W-wala akong matandaan p-pero natandaan ko ang sinabi ni Zachary pagkatapos kong mawalan ng malay.”

“What did he say?”

“Naghihiganti siya kay Zairon.. He wants to hurt him by using me. S-Sabi niya, hindi raw bumalik ang memories niya kasama kayo pero alam niyang si Zairon ang kasama niya sa sunog.”

Zaiden wasn't even shocked by what I revealed. Bumuntong hininga siya at pinagsaklop ang dalawang kamay niya. Sumeryoso ang tingin niya sa akin.

“Laurene.. I'm sorry for Zachary’s action. Kahit ako ay hindi ko siya napigilan sa plano niya.”

“Anong plano, Zaiden? Anong ibig mong sabihin?”

“I can't explain it right now but he planned to let that woman think that he really didn't remember us.”

“What? Hindi kita maiintindihan, Zaiden.” Naguguluhan kong sambit.

He sighed heavily. "I know it's hard to understand right now, but Zachary has his own reasons for what he's doing. It's complicated, Laurene. But please believe me when I say that he doesn't mean to hurt you or Zairon."

"Zairon doesn't trust me anymore.. and I feel like-- I feel like I'm losing him because of this. I don't know what to do, Zaiden."

He reached out and gently took my hand. "I understand how difficult this is for you. But you have to stay strong. Trust that Zairon will come around eventually. He loves you, Laurene, I'm sure of it."

Tumulong muli ang luha sa mga mata ko. "But what if he doesn't? What if I've lost him forever because of his plans?"

He squeezed my hand reassuringly. "Don't think like that. Love is stronger than any deception. Just give Zairon time to process everything. And right now, you have to get ready for tomorrow.”

“Tomorrow? Anong, bakit?”

"You will go with me to Don's birthday. Zairon has chosen not to take the twins with him tomorrow. I know this isn't easy for you, especially because our parents already know about what happened between the three of you. But you have to face them. If you really think that you didn't do anything wrong, then you need to face our family, Laurene. Do it for your relationship."

“But Zaiden, I don't know if I can face them right now. I'm still trying to come to terms with everything that's happened.” Naisapo ko ang dalawang kamay ko sa akong mukha. Mag e-explain lang naman ako hindi ba? Pero bakit natatakot ako?

“Naiintindihan naman kita, Laurenestine, But facing them is the first step towards resolving this situation. Our family deserves to hear your side of the story, and it's important for you to have their support during this difficult time.”

“Paano kung hindi nila ako paniwalaan? What if they think I'm just making excuses for what happened?”

“I'll be there to support you and I know deep down that our family will understand. They know you, and they know the kind of person you are.”

“Susubukan ko pero natatakot pa rin ako sa sasabihin nila. Kung ano ang tingin nila pagkatapos nito.”

Dahil alam kong iba na ang pagtingin nila sa akin. They might even think that I'm a whore to seduce Zachary kahit na may relasyon ako sa kapatid niya pero alam ko namang hindi iyon totoo.

“You're stronger than you think, Laurene. And no matter what happens, I'll always be here for you. Magiging okay rin lahat. Alam kong hindi ka naman pababayaan ni Zairon roon although he didn't know that you were coming.”

“Parang ngayon palang kinakaban na ako.”

He chuckled softly. “Normal lang ‘yan. Be strong, okay?” Tumango ako sa kaniya at ngumiti. “By the way, Laurene. Hindi lang pala ako ang nandito.” Dagdag niya na kinataka ko.

Kunot ang noo ko nang tumayo siya at tiningnan ang likod niya. Nanlaki ang mata ko at napanganga nang makita ito. No way. Kanina pa siya diyan?!