ZACHARY ADEN CONTRERAS

It was already late at night when I decided to become a housebreaker and enter my twin's property. This was the first time I had ever done something like this, driven purely by curiosity.

After speaking with Cairo, I immediately headed to the property to look for my other twin, only to find out that he wasn't there. Cairo had informed me that our grandfather already knew that I was alive because they had seen me on the airport's CCTV footage a few days ago. However, I was aware that they were unaware of my communication with Cairo.

I would like to keep my visit to the Philippines a secret, but it seems that I still have no escape at the moment. I only came here because of the job assignment I was given, although I have a feeling that the person I am currently looking for is somehow connected to me. I still lack sufficient evidence for now.

Inakyat ko ang bakod ng bahay at mabilis tumalima sa gilid para hanapin ang bintana. When I saw a window on the second floor, I immediately climbed up and easily clicked it open.

I jumped down and looked around. Masyadong madilim sa kwarto at nagtaka pa ako dahil umaalisangaw ang perfume sa loob. A woman's perfume?

Nagdududa na ako rito. Nagdadala ba ng babae si Zairon? Napangisi nalang ako. May tinatago palang pagka chickboy ang little bro ko. Akala ko ba si Laurenesang lang babae no'n?

I slowly walked towards the door where the switch was located and when I turned it on, I raised my eyebrow when I saw a woman's painting.

Pinasadahan ko ng tingin ang mga painting hanggang umabot ako sa huli.

Napailing ako. "Huh, What an obsessive little bro," komento ko at tiningnan pa ang ibang gamit sa loob.

Zairon has a selfish attitude. Naalala ko pang ayaw na ayaw niyang magpahiram ng gamit lalo na at paborito niya. He's a possessive jerk I know in my whole life but I didn't expect him to become obsessed with a woman because he is not simp before.

Agad akong nakaisip ng kalokohan but before that, I will visit this woman. I don't know what's special about her. She's not even that hot and sexy. Ano kayang special sa babaeng 'to?

Let's see.. Let's see..

I asked Zaiden where that woman is now but since he's fond of her, hindi agad sinabi.

Parang aagawin ko naman. Hindi ko naman type ang babaeng iyon at saka, nilawayan na 'yon ng kambal ko. Ayoko ng kunin kapag gan'on 'no.

Mabuti nalang at dahil sa kakulitan ko, nalaman ko ang ibang detalye ng babae. I really don't want to stalk her, okay? Curious lang ako.

-

I blew out my cigarette before tossing it into the trash. I glanced at the unfamiliar house before me-a two-story structure that appeared to be made of unfinished cement. The house stood tall but it seemed like it still needed some work. I also noticed the spacious gardens surrounding the property, giving it a provincial feel.

"So, this is where that woman lives?" I muttered to myself, checking the map tracker on my phone to confirm that it was indeed her house. What was her name again? Nakalimutan ko na naman dahil ang hirap kasing bigkasin.

Curiosity got the better of me and I decided to approach the house. Habang papalapit ako, I noticed the rustic charm that emanated from the property.

I was about to knock on the door when the door opened on its own. My eyes widened.

"The fuck? Ghost?!" I exclaimed.

"Who are you?"

Bumaba ang tingin ko sa paanan. I blinked when a small human being was innocently looking at me.

Lumuhod ako at pinantayan ang maliit na tao. "Hey kid. What's your name?"

She pouted and walked inside. I was taken aback as she swiftly closed the door on me. A rude little girl is challenging me, huh? I remembered his attitude. I couldn't help but chuckle because even in his child, this kind of behavior was inherited from him.

I stared at the closed door, taken aback by the audacity of the little girl. A mischievous smile crept onto my face as I realized that she was challenging me.

"Alright, game on," I said and determined not to let a little girl intimidate me. I knocked on the door again, this time with a bit more force.

The door swung open and there stood the little girl. Sumalubong pa ang kilay niya. Aba, pareho talaga sila ng ugali. Little version ng kambal ko haha!

"What do you want?" she demanded while crossing her arms.

I couldn't help but be amused by her boldness. "I'm looking for Laurenes- Is she here?" Ano nga ulit complete name no'n?

"It's Laurenestine, mister." She corrected, her expression softened slightly. "Yes, she's my mom. Why?"

"I need to talk to her about something important. Can you let me in?"

"I don't even know you mister!" nakanguso niyang sagot.

Nagpatawa ako ng malakas. Manang-mana talaga sa ama.

"Oh sige. Iyong kapatid mo nalang. Gusto ko makita kapatid mo." sabi ko ulit.

"And how do you know my brother?" Mataray niyang tanong. "Are you a kidnaper?"

Anak ng! Bakit naman ako naging kidnaper? Mukha ba akong kidnaper?

Kinuha ko nalang ang binili kong doll at binigay sa batang babae. "Oh, ayan para sayo."

Tumingin pa siya sa loob ng paper bag bago nagsalita. "I don't like dolls but since you're a kind mister, I will accept this."

Aba.. parang matanda kung makapagsalita ah.

Pagkatapos ko sa bahay nila, dumiretso na ako sa University dahil mukhang nasa University ang Laurenesang na iyon.

Pagdating ko sa labas ng University, agad akong nagtago nang makita ang babae agad. Putek, hindi ko na pala hahanapin pa siya dahil agad ko naman pala siyang nakita. Wala pang masyadong studyante sa paligid at iyong guard nila, may kausap kaya mabilis akong lumusot sa loob at casual na naglakad palapit sa kaniya ang kaso nakita kong may kausap pala siya.

Huminto ako at nagtago sa garden-garden nila rito at siniksik ang ulo para makita ng lubos ang kausap niyang lalaki.

Nakalab coat ang lalaki. Mukhang doctor at naka eyeglasses pa. Sumilip pa ako at agad napamilyar ang side view ng lalaki. Syempre, magkamukha kami kaya alam kong si Zairon iyon. Ano kaya pinag uusapan nila?

Lumapit pa ako at nagtago sa likod ng malaking basurahan nila. Ngumiwi pa ako dahil ang baho. Dito nalang kasi ang malapit.

"Syempre, nanliligaw ka pa 'di ba? Hindi iyon pwede."

Manliligaw? Si Zairon? Luh, first time to ah!

"What? I didn't know that! E'di, pausohin nalang natin, kung ganun."

"Anong pausuhin?"

"Na ibahay agad bago sagutin."

Humagalpak ako ng tawa nang pinitik ng babae ang noo niya. Ang hanep ng utol ko, bahay-bahayan agad ang nais.

Agad kong natigil ang pagtawa nang lumagabog ang basurahan sa harap ko. Pag angat ko ng mukha, nandidiri ang babaeng nakatingin sa akin. Agad akong tumayo at nagkamot ng ulo at inamoy ko pa ang damit ko dahil baka amoy basurahan na ako.

The woman's reaction caught me off guard. She turned away quickly, obviously repulsed by the sight or smell of the garbage can I was hiding behind. I chuckled nervously, realizing I must have looked ridiculous.

Sumilip ulit ako kung nasaan ang dalawa pero nawala na sila bigla. Makaalis na nga lang, trespassing pa naman ako.

Noong nakita ko si Laurenestina, huh? laurenenestina ba 'yon? Laureney? Laurenest Everest? Ah basta, iyong babaeng malaki ang dede na kinababaliwan ni my little bro. Sino bang nag pangalan sa kaniya? Ang taas naman!

Maganda naman pala siya kahit na nakasalamin at halata talagang may tinatagong ka sexyhan sa katawan. Hindi na talaga ako magtataka kung mababaliw ang little bro ko sa kaniya.

I returned to Cairo's house because I received a call informing me that he had found some documents regarding our grandfather's secretary. I checked the documents and discovered that her background was fabricated. I sent the information to England and it turned out that she had a record at one of the hospitals there ten years ago.

Nakapagtataka kung bakit kailangan niya pang I-fake ang background niya kaya pinagawa ko nalang sa team ko ang pag background check sa babae dahil hindi ko naman iyon forte. Marunong lang ako nang stalk pero hindi ako marunong mag hack.

"I heard that Zairon has a medical mission in Samar," Cairo said, his fingers typing away on his laptop. I was in the living room, engrossed in watching anime.

"Are you going?" I asked, grabbing a bag of snacks and munching on them while sitting cross-legged on the floor.

"No," I heard him sigh, so I looked over at him. He took off his glasses and placed them in their case before coming to sit beside me.

He even took some of my snacks. "Hey, there's plenty of junk food, and you took mine!" I complained, playfully snatching it back from him.

He grabbed another unopened bag of snacks instead and started eating from it.

"He's with Laurenestine," he said between bites.

I stopped eating and looked at him. "Are you jealous? I thought you had moved on."

"I am. Just ignore me," he replied, taking a sip from a can of coke. "Didn't you buy any alcohol?" he asked after swallowing it down.

"Nasa refrigerator kunin mo." Sagot ko at pinagpag ang short kong nahulugan pa ng chichirya. Lumapit siya doon at kumuha ng alak.

It may not be obvious, but among the three of us, Cairo is the one who has a strong fondness for alcohol. Whether it's expensive or not, he has tried it all. He was the first one to be exposed to the taste of alcohol, unlike me who isn't fond of it but prefers cigarettes instead, especially when I want to calm down. I really take a puff of a cigarette.

"I will visit Laurene's kids again," I informed Cairo as I reached for another piece of snack.

Cairo looked at me and he's surprise. "Again? Binisita mo sila?"

"Yeah. Baka may iaabot ka?" I asked.

"Yes. I have. Nakalimutan kong ibigay kay Calia ang gift ko sa kaniya. Same design lang ng binili ko last time pero sabi niya kasi, gustong gusto niya ang design kaya napabili ako." He explained and put a small box in the mini table.

Naningkit ang mata ko. Kinuha ang box at binuksan. "A bracelet? Hindi ba at laruan pa gusto ng mga ganoong edad?" nagtataka kong tanong.

"Yeah. But Calia is different," he answered, "Mahilig ka pa rin talaga sa mga bata Zach. Bakit ba hindi ka nalang nag asawa?" Pag iiba niya agad ng usapan.

"Wala pa sa plano iyan and besides, I can't get married easily." tugon ko at nilagay ulit sa lagayan ang bracelet. Inunan ko ang sariling braso para makasandal sa couch.

"Kahit na, kailangan mo ring mag-settle down eventually," he remarked, taking another sip of his drink. "Pero okay lang kung ayaw mo pa. Mahirap nga naman talaga ang magpakasal, lalo na kung hindi mo pa feel."

"Yes, that's true," I replied, pondering. "There are still many things I want to do and experience before getting married. I feel like being a husband to just any woman might not be the right fit for me," I added with a hint of humor.

"Well, GoodLuck nalang talaga sayo kapag nalaman ni Lolo na wala ka pang asawa." sambit niya at kinuha ang remote upang hinaan ang volume.

"What about Lolo?" Bumaling ako sa direksiyon niya.

He shrugged and grinned. "That's for you to find out if you are ready to reveal yourself to them."

I hadn't planned on showing myself, but because of what I had learned about the person who I sought in the first place, I had no choice.

I visited their house again, but once more, I found Calia there. It turned out they were in Manila the other day, and I only found out through Cairo.

I took off my face mask and looked at the young girl after she opened the door. There's no one in the house. Nasaan ba ang nanny nito?

Namilog ang mata niya. "Tito Zaiden?" Inosente niyang tanong.

"Ah.. ako nga." kamot ulo kong pang aangkin sa pangalan ng kambal ko. Agad tumakbo ang batang babae sa akin at niyakap ako sa binti.

"Tito! Bakit ngayon ka lang po nagpakita?" Tanong niya nang umangat ang tingin niya sa akin. Dahil sa liit niya, binti ko lang talaga siya nakayakap.

Kinuha ko ang kamay niya at lumuhod para magpantay kami. "Kasi may nilakad si Tito mo kaya ngayon lang ako. Nasaan pala kapatid mo?"

"Si.. Cole po ba? Nasa loob po natutulog."

"Bakit hindi ka natulog? Alam mo bang kapag tanghali, pinapatulog kami ni Mama ko dahil sabi pa niya, tatangkad kami kaya tingnan mo si Tito ngayon, matangkad na at gwapo pa!" Nawiwili kong sambit kahit hindi naman talaga totoo ang sinasabi ko.

Kapag pinapatulog kami ni Mom, nagpapanggap lang talaga akong tulog tapos magpapanggap ring bagong gising para makalabas agad ng bahay. Hindi tulad ng dalawa kong kambal, sumusunod agad kaya kapag gabi, ako ang unang natutulog sa aming tatlo.

"Talaga po? Matutulog na rin po ako para gumanda rin ako katulad ni mommy!" Masigla niyang sagot.

Napangiti ako. "You really look like my little brother especially your eyes. Sure akong kapag nakita ka niya, sasaya iyon."

Inosente niya akong tinitigan. "Sino little brother niyo po? Saan na po siya?"

"Ano.. nasa malayong lugar siya. " Pagdadahilan ko.

Pagtataka lang ang rumehistro sa mukha niya. Naalala kong may pinapabigay pala si Cairo kaya kinuha ko ito at nilagay sa papulsuhan niya.

"Wow. Bracelet! Iove it, Tito. Thank you!" Sabay yakap niya sa akin.

Hays. Gusto ko na tuloy magka anak. Sino bang available na pwedeng maging nanay ng mga anak ko? Makahanap nga sa tinder mamaya.

A call from Cairo interrupted my mysterious observation. I had seen Zairon's girlfriend at the convenience store. Her friends were making a lot of noise, even though it was late at night. I didn't immediately return to the hotel where I was staying because I was dragged by a bystander earlier, causing me to have a drink. I didn't realize that this place was like this. I had to escape because they thought I was their new neighbor.

"What's up, bro?" bungad ko.

"Where are you?" Seryosong tanong ni Cairo sa kabilang linya.

"Ah.." tiningnan ko ang paligid. "Nasa gilid lang ako ng convenience store, tatlong bahay ang pagitan sa bahay nila Laurenestine, bakit?"

"Lolo was sent to the hospital yesterday and he found out that you're alive and you're there in Pampanga."

"Really?"

"Bakit hindi ka man lang nagulat?"

"Bakit naman ako magugulat? Si lolo pa na parang CCTV rin 'eh."

"Anong plano mo? Magpapakita ka na?"

"Yeah. In a few days, I will go to our parents house. May lead na rin ako sa hinahanap kong tao." sagot ko.

"Yan ba ang taong gusto mong dakpin rito?"

"Yes and I found out why Lolo's secretary faked her identity."

"What's in it?"

"She faked her identity two times, meaning she used different names when she was in England and when she arrived in the Philippines. I also found out that she had undergone plastic surgery, which is why she has a record in a hospital."

"Siya na ang hinahanap mong tao?"

"No doubt, Cairo. Siya ang wanted na kailangan kong dakpin."

"Careful with your approach, Zach," Cairo cautioned. "Baka may mga kaugnayang hindi mo pa alam tungkol sa kanya."

"I know. I have my team working on digging deeper into her background. Baka may makita pa kaming ibang information na makakatulong sa case," I replied, taking a seat on a nearby bench outside the convenience store.

"Okay. Keep me posted on any developments. And take care of yourself, especially in dealing with someone like her."

"Don't worry, bro. I got this. Matagal ko nang hinahanap ang opportunity na ito," sabi ko, paminsan-minsan ay titigil para umidlip sa pag-uusap namin.

"Good luck, Zach. Just remember, safety first."

"Thanks, bro. I'll talk to you later. Bye."

Matapos ng tawag, bumangon ako at naglakad pabalik sa hotel. Malapit na ang oras ng gabi at kailangan ko nang magpahinga para sa mga susunod na araw ng mga paghahanda ko.

Kinabukasan ay naglakad lang ako papuntang Jeep. Hindi na ako bumili ng kotse pagdating ko sa Pilipinas dahil akala ko makauwi agad ako kaso hindi pa pwede dahil nasa pamilya ko lang pala ang criminal. Napadaan pa ako sa bahay ng babae ni Zairon at nakita ko pa si Calia kasama ang mga kaibigan ng mommy niya.

Sumaglit lang ako doon at at saka dumiretso agad sa terminal. Pagdating ko agad sa Manila, diretso na ako sa bahay ng mga magulang ko. Hindi alam ni Cairo na magpapakilala agad ako sa mga magulang namin ngayon pero nakapagpasya na rin ako kagabi pa.

But when I arrived outside the house, I immediately saw Mom, and instead of approaching them, my feet suddenly retreated and I hid.

I could hear my heart pounding. I had never been this nervous before.

"You're just going to introduce yourself, Zach. Why are you feeling so anxious?" I muttered to myself.

Inayos kong mabuti ang damit ko. Pati buhok ko kahit ang kinis-kinis na dahil pina buzz cut ko noong isang araw. Sinabihan ako ni Cairo na magpaputol na dahil tumaas hanggang balikat ang buhok ko noong bagong dating palang ako sa Pilipinas. Signature hairstyle ko sana 'yon dahil para akong rock star.

Ilang beses akong bumuga nga hangin at pagkatapos nag talon-talon pa ako ng ilang beses para maibsan man lang ang kaba ko.

Pero walang nagbago. Kinuha ko nalang ang pakete ng sigarilyo ko at humithit ng isa. Kinuha ko rin ang lighter sa bulsa ko kaso hindi ko na natuloy dahil may nakatingin pala sa akin.

Nanlaki ang mata ko. Pati rin siya ay nanlalaki at dinuduro ako.

Shit! Nakita ako ng kapatid naming babae!

"Naninigarilyo ka na kuya Zaiden?" Hindi makapaniwala niyang sambit at lumapit agad sa akin, hindi tuloy ako agad makalayo.

Tiningnan niyang mabuti ang mukha ko pati ang buhok ko at nangunot ang noo. "Anong hairstyle 'yan? Para kang walang buhok! Para kang badboy sa hitsura mo, kuya! Bakit nag iba ka ng fashion?"

I cough pretendly. "Uh, yeah, I started smoking recently. It's just a way for me to relax and take my mind off things. And about the hairstyle, I thought I'd try something different, you know, change things up a bit." Sabay iwas ng tingin.

"Smoking is not good for you, kuya. It's harmful to your health. And as for the hairstyle, I just find it surprising because you used to have longer hair. Gentlemen vibes pero ngayon hindi ko pala alam na gusto mo pala ng ganiyan."

Napakamot ako ng ulo. "It's just a phase, sis. I'll quit smoking eventually, I promise. And as for the hairstyle, I wanted a fresh start, a new look."

"Sis?" She asked, confused. "You even change what you always call me, kuya."

Oh damn. Nakalimutan ko pala. Zaen lang pala tawag ni Zaiden sa kaniya.

"Ah... Z-zaen, I mean." Pagtatama ko agad.

Biglang nalungkot ang mukha niya. "Nakaka miss si Kuya Zach. Kaka miss ang pagtawag niya ng ganiyan sa akin, kuya."

Parang iiyak na siya sa harap ko. Lumapit ako sa kaniya at niyakap siya. Nakakamiss ang little sister ko. Dalaga na, marami na kaya 'tong boyfriend?

Kumalas naman siya agad at pinunasan ang luha niya. "Tara na nga sa loob, kuya. Minsan ka na nga lang umuwi kaya sabik na sabik siguro sila mom na makita ka."

Nagpahila nalang ako kay Zaen papasok ng bahay at parang gusto ko nalang umatras nang makita sila Mom at Dad sa labas ng garden at nagkwentuhan.

"Mom, Dad. Nandito si Kuya Zaiden!"

Sabay silang tumingin dalawa sa direksiyon namin. Umiwas ako ng tingin dahil nakatitig si Mom sa akin na parang inoobserbahan at tinitingnan ang buong itsura ko.

"Son," I heard Dad call me.

Bumalik ang tingin ko sa kanila at nakatingin na pala silang tatlo sa'kin. Lumunok ako dahil sa mga titig nila.

Iniisip ba nilang ibang tao ako? Bakit ganiyan sila makatingin sa akin? Halata namang hindi ako si Zaiden pero bakit ba kasi hindi agad ako umamin?!

I frustratingly scratched my head, even though my hair wasn't messy, and took a deep breath before finally looking at them closely.

"I'm not Zaiden," I began, and it felt like I wanted to just run outside. "I'm... I'm... Shit!" I couldn't say my name. I didn't know what I was feeling. My emotions were all mixed up, and I just wanted to hide my face from them.

"Kuya?" Tiningnan ko ang paparating lang.

Si Zadkiel kasama si Kuya Zim ay nakatitig lang rin sa akin. Kahit busy sa phone si Kuya Zim, nahinto ito nang sumulyap sa direksiyon ko at nagtataka ang mga mata.

Silang lahat ay pagtataka ang rumehistro sa mga mukha at ako naman ay parang tangang nakatayo lang ng ilang pulgada sa kanila at nahihirapang magkakilala!

I deeply inhale like a fucking child in front of them and looked at them one by one.

"Guys... hindi ako si Zaiden." Simula ko ulit. "Ako si Za-"

Hindi na naituloy pa ang pagsasalita ko dahil bigla na lamang umiyak si Mom at tumayo pero nanghihina lang siyang napaupo ulit.

"Mom? What happened? May masakit ba sayo?" Nag aalalang tanong ni Zaen at tinulungan si Mom na makatayo pero nakatingin lang si Mom sa akin habang lumuluha.

"An-anak.. ko.. Anak.. ko.." paulit-ulit niyang sambit at pilit na maglakad papunta sa direksiyon ko.

I embraced Mom, unable to contain the surge of emotions within me. My tears flowed even more intensely than my mom's.

"What the hell is happening?" I heard Kuya Zim exclaim.

Mom held my cheeks and looked into my face, as if checking to see if I was real or just a ghost.

"Ikaw ba talaga 'to?.. anak.. ikaw ba si Aden na anak ko?" Mahina lang ang pagkakasabi no'n pero alam kong naririnig rin nila ang sinabi ng ina namin.

Kumikibot ang labi ko dahil sa pag iyak ko at parang batang pinunasan ang luha. "Mom.. sorry.."

Umiling siya at pinunasan rin ang luha sa pisngi ko. "Miss na miss kita, anak.. miss na miss ko na ang Aden ko."

"Hindi ko po alam kung paano magsisimula sa inyo lahat," I managed to say amidst tears and a lump in my throat.

"Aden... Aden..." Mom whispered, her voice trembling with overwhelming emotions. Tears flowed freely down her cheeks as she held onto me tightly.

Tuluyan na naming pinayagan ang luha na tumulo dahil hindi ko na rin kayang pigilin pa. Si Zaen ay mahigpit na yumakap sa akin habang si Mom naman ay patuloy sa pagpunas ng luha. Hindi ko alam kung paano ko sasagutin ang tanong niya. Hindi ko rin alam kung paano ko ipapaliwanag ang mga nangyari.

Dad pulled me into a tight embrace."We thought we lost you, son. We thought you were gone forever."

Zaen hugged me too. "I missed you so much, Kuya Aden. We all did. Hi-hundi ko inaasahan na ikaw iyong nakausap ko. I thought.. I tho-"

Niyakap ko lang siya dahil mukhang mawawalan na siya ng hininga kakaiyak. Kahit lalaki ako, umiiyak rin ako. Sa aming lahat, ako talaga ang pinakaiyakin kahit hindi halata sa itsura ko.

Lumapit si Kuya Zim at niyakap ako ng mahigpit. "Tangina, Aden! Akala ko patay ka na! Hindi ko akalain na magkikita pa tayo ulit."

Pumasok si Zadkiel sa eksena. "Oi, bro, akala ko ba nasa impyerno ka na? Paano ka nakalabas?"

Natawa ako at nag fist bump pa kami. "Bago yata ako dinala rito, may side trip muna ako sa earth."

Biglang napaisip si Zaen at tumingin sa akin ng nakakunot ang noo. "Wait lang. Paano nangyari 'to? Akala namin..."

"Muntik na, pero heto ako. Bumabalik," sagot ko habang pinupunasan ang mga luha. Nakakabakla talaga ang umiyak.

Mom wiped her tears and held my face again, as if trying to fetch the image of me back into her memory. "You're really alive. Thank God you're alive, Aden."

"I'm sorry for causing you all this pain," I said, my voice breaking. "I never meant to disappear like that. I'll explain everything, I promise."

"We have a lot to talk about, son. But for now, let's just be grateful that you're back with us." Dad said, at inakbayan ako.

I stayed in Manila for a month and only found out that Zairon went to Australia. We talked on the phone because he was too busy. I visited our grandfather at Solstice, and we discussed Zairon's girlfriend.

He was aware of Laurenestine's situation and he also wanted to personally meet the woman, so he instructed me to include her name in the list of OJT (On-the-Job Training) participants at Solstice. I even listed her two friends so that she wouldn't be alone here.

I walked inside Solstice with a heavy heart, intending to visit our grandfather, but I suddenly stopped in my tracks upon seeing his secretary.

My expression turned serious, and I stared back at her as she observed me, seemingly waiting to gauge my reaction.

"Kailan ka pa nakauwi?" Mahinahon niyang tanong.

Kunot ang noo kong nakatingin sa kaniya at kunwari ay hindi ko siya kilala. "Sorry but may I know you?"

Palihim siyang napaismid pero nakita ko naman kung gaano ang disgusto sa mukha niya. "I received a report that you're here in Manila but I didn't know that you already showed yourself to your parents."

"Oh..," kunwari ulit akong may naalala. "So, you're my lolo's secretary. Nice meeting you. I've been here for a month, but I haven't seen you once. What exactly is our grandfather's secretary busy with?" I smirked and slid my hands into my pocket.

"Sir Aden. I think that's between your lolo and me." Ngiti niyang pilit.

Perhaps she didn't expect me to introduce myself to our grandfather right away because of the investigator I spoke to the other day. The investigator told me that she would be the one to inform our grandfather about me, but little did she know that I was the one who hired that investigator to pretend that I hadn't revealed myself to our grandfather.

I just wanted to know what her next move would be, and I wasn't mistaken. She wanted me dead to prevent her true intentions from being discovered. Although I didn't know her exact plan, one thing was certain: she had something harmful in store for my family.

That's why lolo had a heart attack because she did something to him when no one was around. Nalaman ko lang iyon nang makita ang isang CCTV footage sa opisina ni lolo. I discussed it with our grandfather, and we came up with a plan to capture her. However, it still remains a mystery to me why she underwent plastic surgery. Our plan may not be enough to uncover her true motives.

The wanted person in England's crime is murder. She murder a wealthy man there and stole his money including his property and the family of the man wanted justice and it happened only three years ago when Zairon got in jail.

That's why I asked lolo where the secretary went three years ago and he told me that he delivered the secretary to check Zairon in Jail and fix the issue between the accident that happened in Zaiden and it's exactly the time where the person was murdered.

I know it's not enough to accuse her but I gather enough evidence to prove that she's connected to her, especially that the man was her ex-boyfriend and the man's son saw them arguing.

Nagkakilala raw sila 11 years ago sa England noong nag imbestiga ako sa pagkamatay ng ama niya and It's bother me to core that his father was part of a syndicate and that a significant number of the people he hired had met unfortunate ends, with half of them ending up dead.

Kahit gusto ko mang imbestigahan rin ang trabaho ng ama niya, hindi ako pinayagan dahil hindi ko na rin iyon trabaho. My task is to lure the woman and bring her to England, and it finally dawned on me why they sent me to the Philippines. The higher-ups already knew that the woman was lurking around, posing a threat to my family.

"Kumusta na kaya si Laurene? Anong say mo girl?" Naririnig ko ang boses ng kaibigan ni Laurenestine. Nasa Cafeteria ako ng Solstice at kumakain. Nilayasan ako ng secretary kanina kaya kumain nalang ako dahil nagutom ako kakaland- este, kakapasyal.

"Mabait naman si Doc gray eyes pero feel kong galit iyon. Sana magkausap sila ng matino para happy family na sila." Tiningnan ko ang babaeng nagsalita.

Singkit ang mata, porselanang kutis at may pagkamataray na kilay. Sa pagkakaalam ko ay siya ang president ng room nila. Nakalimutan ko nga lang kung sino siya.

Maya-maya pa ay natigilan ang dalawa at nakatanaw lang sa labas ng cafeteria at doon ko nakita sila Zairon at Laurenestine. Mukhang nagmamadali.

Umangat ang gilid ng labi ko at tinapos ang kinain ko bago ako dumiretso sa hiniram kong kotse ni Kuya Zim.

Sinundan ko lang si Laurenestine nang nagmamaneho siya ng Van at mukhang papunta siya sa isang public na paaralan.

Kunot ang noo kong sinusundan ang Van dahil palaging nababangga kung saan-saan at parang lasing ang nagmamaneho.

Doon na ako lumabas ng kotse nang makita ko siyang lumabas at dumiretso upang sumakay sa Van niya.

Hindi ko naman talaga planong kidnapin siya ang kaso surprise ko nalang rin ito sa little bro ko. Nag away sila kanina eh. Tingnan nga natin kung totoo bang baliw siya sa babaeng iyan.

At iyon nga nakumpirma ko at nadamay pa ang kapogian ko. Ilang beses ba naman niya akong nasuntok sa mukha. Tsk!

Doon ko lang rin narealize kung bakit pinag aagawan siya ng dalawa kong kambal. Maganda siya kahit laging naka eyeglasses. Hindi humahadlang ang ganoong bagay sa mukha niya. Fair lang ang kulay ng kutis, ang liit ng baywang at tàngina pre, ang laki ng dede! Kaya pala pinag aagawan 'eh!

Pero syempre, ayokong makisawsaw pa sa kanila. Binibiro ko lang talaga si Laurenestine minsan dahil ang cute niyang mainis dahil namumula ang pisngi niya.

-

Bullshit! Nabaril ako! Tanginang babaeng 'yon. Ang bilis makatunog. I tried to hack her computer in her own house. Akala ko talaga ay wala siya pero bumalik ba naman at agad akong binaril.

Tumalon ako sa bintana pero pūtangina, nahulog ang flash drive na dala-dala ko kaya bumalik ulit ako sa dinaanan ko at hinanap iyon pagkatapos kong nagpagamot kay Laurenestine sa hospital.

Mabuti nalang at hindi niya nakita dahil sa liit no'n. At doon ko nga nalaman ang lahat kung bakit pinatay niya ang ex-boyfriend niya dahil siya mismo ang nag utos sa ex-boyfriend niya na sunugin ang apartment kung saan ako naglalagi noon.

I called her doctor, and fortunately, the surgeon who operated on her face is still alive. I found out the news a few days before my grandfather's birthday. After successfully executing my plan to pretend to be an ally of my grandfather's secretary or let's say my mom's sibling, I hesitated to proceed with the arrest of Auntie because she is still part of our family.

Nagdadalawang isip pa ako kung itutuloy ko ang pagdakip kay Auntie dahil pamilya pa rin namin siya, ngunit ayokong mapahamak ang isa sa pamilya ko, lalo na't nalaman ko rin kung bakit gusto ni Auntie na patayin ang mga anak ni Zairon. Ito ay dahil sa isang dokumento kung saan isa sa kambal ang mamumuno ng Solstice kapag nasa tamang edad na sila. Ito ang gusto ni Zairon, at kapag kunwaring mawawala ang kambal, ang susunod niyang gagawin ay ipapatay si Zairon para makuha niya ang Solstice na akala niya'y magiging kanya ulit. Ang susunod na magmamana ay hindi pa plano dahil sa hindi inaasahan na mangyayari, pero dahil sa family business naman, isa pa rin sa amin ang hahawak.

Naging maayos naman pagkatapos ng birthday ni lolo dahil naging stable rin ang buhay niya ang kaso, hindi ko nagustuhan ang condition niya dahil gusto niyang ipakasal ako.

"Lolo naman. Ayokong makasal! At saka, hindi pwede iyan sa trabaho ko!" Reklamo ko at nagdabog pa sa harapan niya.

"Anong magagawa ko? Isa sa condition iyan ng lola mo kung gusto mong makuha ang mana mo."

Sinamaan ko ng tingin ang mga kapatid ko dahil tinawanan ba naman ako.

"Paano iyan? Pumalit ka na kay kuya Aero. Ikaw ang susunod na puntirya ni lolo." nang aasar na sambit ni Zad sa akin.

"Ang daya! Bakit ako lang? Bakit nakuha niyo mga mana niyo?!" Himutok ko at tiningnan si Cairo. "Ikaw, single ka pa nga hanggang ngayon pero namana mo naman ang University!"

Bumaling ako kay Zairon. "Ikaw rin! Ang laki ng sayo dahil ang hospital pa!"

Nagkibit balikat naman siya at ngumisi. "I already fulfilled lolo's wish and I have my own family now, Zachary. Kasal na ako." Sagot niya na nagpaismid sa akin. Hindi 'to pwede! Ang unfair!

"Kuya, hindi ba sinabihan ka na dati pa na ipapakasal ka talaga? Alam na nga nila Mom 'eh. Akala ko nga pumayag ka na." Sabat ni Zaen habang niyayakap niya ang malaking unan na binato ko sa kaniya kanina. Nag aasaran kasi kami kanina tapos pumasok si lolo para ipaalam na ipapakasal raw niya ako.

"Ayoko, okay? Ang bata ko pa para ipakasal!" reklamo ko ulit.

"Kuya, you're 35 already. Kuya Aero already has three kids and you're still playing with different women. Why don't you settle down?" Zad chimed in while reading his textbook.

I hissed. "Hindi lang ako ang mag se-settle down! Si Zairon palang ang naikasal sa ating magkakapatid! Huwag kayong feeling bata diyan!" Giit ko at dumiretso sa pintuan.

"Oh, saan ka na naman? Party ulit?" Tanong ni Cairo, halatang pinipikon lang ako ng kumag.

"Tsk! Aalis ako dahil naririndi ako sa mga pagmumukha niyo!" Sigaw ko at pabagsak na sinirado ang pinto.

"Saan ka pupunta, Zach?"

Nawala ang kunot ng noo ko nang masilayan si Laurene na tayming na nagkasalubong pa kami.

Tiningnan ko ang tiyan niyang lumalaki na at pinagmamasdan ang mukha niyang ganoon pa rin. Kahit mabilog na ang tiyan niya, hindi pa rin nagbabago ang mukha niya. Ganoon pa rin.

Ngumisi ako. "Ganda 'ah. Baka hindi pa napapanganak ang ikatlo, may susunod agad. Ganda ba naman magbuntis."

Ngumuso siya at hinampas pa ako sa balikat. "Loko. Huwag mo akong binibiro diyan. Nahihirapan na nga ako humakbang 'eh."

"Nahihirapan ka pala at bakit ka pa pumunta rito? Nasa second floor ka, young lady. Baka kapag nakita ka ng asawa mo, magagalit na naman 'yon."

"Hayaan mo na. Ngayon lang naman 'to at saka, hindi ako matitiis no'n," napailing nalang ako at pinagmamasdan pa rin ang buntis sa paglalakad niya dahil baka matapilok pa. Yare ako kapag nagkataon.

"Oh, sige na. Papasok muna ako." Paalam niya at lumapit sa pintuan kung saan ako kanina ang kaso hindi pa nga niya nakakatok ang pintuan ay napahinto agad siya doon.

Nangunot ang noo ko. "Bakit, young lady?"

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin bago bumaba ang tingin niya sa legs niya at pati ako ay nanlalaki ang mata.

"Hala, bakit umihi ka diyan? Sinabi mo na sana para mahatid kita!" Hindi makapaniwala kong sabi.

Sumama ang timpla ng mukha niya at hinaplos ang tiyan niyang bilog at nakita ko pa ang pagtulo ng pawis niya.

"Z-Zach.. pwede bang pakitawagan si Zairon?" Mahinahon niyang tanong.

"Ha? Bakit? Nasa pintuan ka na oh. Pumasok ka nalang at magpalit ka muna! Basang basa ang dress mo dahil sa ihi!" Napangiwi kong tugon.

"Hindi.. hindi 'to ihi.." nahihirapan niyang sambit. "Zach.. manganganak na yata ako."

Nanigas ako. "Wh-what?"

She gave me a cold stare. I panicked and approached her, but I didn't know what to do. I'm not a doctor, so I couldn't just stay calm even when there's a patient right in front of me! Fuck it!

"Ano ba, Zack! Tawagan mo lang sila. Ikaw pa ang natataranta diyan!" Sabay hampas niya sa braso ko.

"May lakas ka pang manghampas kahit nahihirapan ka diyan!" naiinis kong sagot.

She grabbed my arm, biting her lip in pain, and took deep breaths. "Zach, please, tawagan mo si Zairon," she pleaded again.

I quickly pushed the door and shouted. "Si Laurene.. manganganak na!"sigaw ko at agad dinaluhan si Laurenestine na kanina pang nakahawak sa braso ko at doon kumukuha ng lakas.

Lahat ng nakarinig ay agad tumayo at lumapit sa amin. Zairon quickly checks Laurenestine and even Zaen. Parang nababahala sila.

"Ready the car, Zad. We're going to the hospital now.." kalmang saad ni Zairon. Kahit ako ay nagtataka dahil napakalmado niya ngayon. Akala ko nga ay magpapanic siya.

Binuhat niya si Laurenestine at sumunod naman agad kami pero ang tahimik nila kaya tinanong ko na si Zaen.

"Is there a problem? Why is everyone bothering?" I asked.

Zaen faced me. "Kasi Kuya, hindi pa kabuwanan ni Laurene ngayon. 8 months palang ang tiyan niya." She replied, startling me.

Damn, I hope Laurenestine and her baby are okay.