eslemakdeniz

Ardın sıra koştum hep Dönersin belki bir gün diyeKasırgalar koptu yüreğimde Sen neredeydin niye gelmedinGece gündüz hayalin hep benimle Güneşim karardı sen niye gittinRuhumu yaktın geçtin Yüreğimi dağıttın gittin İçimde kalan ne varsa Dirhem dirhem yaptın kül ettin beni Her gece yanarım ben senin için Bilirim sen yine de Sen asla dönmeyeceksin Bırak alevler sarsın Günahkar bedenimi Sen yoksun sen kalmadın ya benimle Tozu dumana katar giderim bende Zavallı yüreğim aciz bedenimle Koparıp göğsümden uzatsam sana kalbimi Kurutsan gözyaşlarımı sen Kurutsan mahşere kadar Nelere değiştim ben Senin sevgini senin hayalini Bilseydin belki deKalırdın benimle Kalırdın sonsuza kadar Bir ben olurdun bir benim olurdun Sen benim tüm dünyam olurdun Ah bir bilseydin ah bir bilebilseydinSeni ne kadar çok sevdiğimi Keşke keşke anlaya bilseydin Yüreğimdeki ateşin sen olduğunu…

eslemakdeniz

↭ Etrafıma bakınınca birkaç metre ötemdeki odadan çıkan bilindik yüzü gördüm. Uzun boyuyla hızlı adımlarla buraya doğru geliyordu. İstemsiz bir şekilde dikkatimi ona verdim. Bacaklarını saran açıkmavi kotpantolon, kotpantolunun altında beyaz spor ayakkabıları ve üzerinde ise siyah bir sweatshirt vardı. Önüne düşen fındıkkabuğu rengindeki saçları yüzünü çok belli etmiyordu. Halka şeklindeki metal küpesi koridorun zayıf ışığında parlamıştı. Yanımdan öylece geçip gideceğini sanarken, içimde belli belirsiz bir ılık duygu belirdi. Cennetten düşen bir melek gibiydi. Ve bana doğru yaklaşıyordu.…