Warning: R-18. Read at your own risk.

"Kumusta school? May niluto pala akong pagkain, nasa table."

Mabilis kong pinunasan ang mga luha ko at ibinulsa ang phone noong tumayo para hainan siya ng makakain. Hindi niya ako kinibo at binuksan lang niya ang kwarto para ihagis doon ang bag niya. Umupo siya paharap sa mesa at walang salitang kinain ang nakahain doon.

Saglit naman siyang napahinto sa pagkain nang mapansin ang mga hinain ko. "Why'd you cook so many? Is it my last day here?"

Napaawang ang bibig ko sa sinabi ng kapatid ko. Hindi ko kaagad nasagot ang mga tanong niya, kumuha lang ako ng tubig sa maliit na ref. at sinalinan ang baso niya.

 "Weird," sabi niya habang naglalagay ng ulam sa kaniyang plato. 

It felt like I was holding a knife, and the pain became unbearable in a matter of seconds. Pilit kong pinipigilan ang sarili ko sa pag-iyak, but it was too hard for me.

"N-Naisipan ko lang na lutuan ka," sabi ko habang kinakalma ang nararamdaman. "Remember, when Mom taught me your favorite garlic buttered shrimp?"

Tumayo ako para tanggalin ang takip doon sa isang plate kung saan iyon ang pinaglagyan ko noong buttered shrimp. Ngumiti ako sa kapatid ko matapos buksan iyon, inaasahan kong matutuwa siya dahil niluto ko ang paborito niya ngunit hindi niya ako pinansin. Tuloy lang siya sa pagkain.

"I still remember everything." Bumuntong-hininga siya at umirap saka padabog na inilapag ang hawak niyang kubiyertos. "Pwede ba? Don't bring up the dead person here."

Mabilis na kumawala sa mga mata ko ang luha. Yumuko ako at pinunasan iyon kaagad dahil ayaw kong ipakita iyon sa kapatid ko. I don't want to give her the impression that she did something wrong, pero hindi ko lang makayanan na sa kaniya mismo manggagaling iyon.

"Ava? 'Yong taong sinasabi mong wala na... she's our Mom!" I couldn't stop myself from raising my voice.

Tumawa lang ang kapatid ko. "I know! Hindi naman ako tanga, e!" Inilagay niya ang nahawing strip ng buhok niya sa gilid ng tainga bago pasiring na pinagkrus ang mga braso sa dibdib. Ngumisi siya. "Wala na si Mom! Totoo naman 'yon, 'di ba? Did I say something wrong?"

Mariin kong nakagat ang pang-ibabang labi ko at pagod na napahilamos ng mukha. Hindi ko na talaga alam, hindi ko na alam ang gagawin ko. Wala na ang nanay namin na siyang dapat ang nagpapaintindi sa amin ng mga bagay na wala kaming kamuwang-muwang. 

Pakiramdam ko, kargo ko lahat. Kargo ko kung ano ang mga mangyayari, buhat-buhat ko pati ang dinulot nila sa kapatid ko. At least for a little while we received love from our mother, pero bakit parang wala lang sa kaniya ang lahat? Wala lang para sa kapatid ko na may taong mawala.

Napanood ko kung paano mandiri ang mukha niya noong nasa harapan na niya iyong buttered shrimp. "Ang tapang ng amoy! Ayoko nito!"

I just nodded to what my sister said. "Okay..." Tumayo ako at inayos ang sarili para hindi makita ng kapatid ko na nasasaktan ako. "Ilalagay ko na lang ulit 'to ro'n sa kawali. S-Saka, aayusin ko lang 'yong mga pinaglutuan ko. Kumain ka lang, ha?"

Kinuha ko iyon at pinunasan ko na rin ang mesa niya dahil natapon ang sauce nito noong inusog niya ito palayo. Tumalikod ako habang mariing napakagat ng pang-ibabang labi.

"Better!" dinig ko ang sigaw niya roon sa table.

Pasinghap-singhap akong ibinalik sa kawali ang mga niluto kong buttered shrimp at nang maibalik iyon lahat ay inilapag ko ang malaking plato niyon sa lababo. 

Malalim ang pagkakahinga ko noong sinuot ko ang apron ngunit ang kanina ko pang pinipigiliang luha ay nailabas ko na.

Habang naghuhugas ay sunod-sunod ang pag-luha ng mga mata ko. Sumisigaw ako sa isipan ko, isinisigaw ko na hindi ko na kaya. Pagod na ko. Gustong-gusto ko nang matapos ang lahat.

Ilang araw na lang ay kukuhanin na ni Dad si Ava pero ni isang sandali ay hindi pa rin maayos ang pkikitungo ng kapatid ko sa akin. Galit pa rin siya sa 'kin, ayaw niya pa rin sa 'kin. Humikbi ako, I cried quietly so that she wouldn't hear it.

Nang marmdaman ko ang kapatid ko sa likuran ay mabilis kong inayos ang sarili ko. Hinugasan ko agad ang mabula kong kamay para punasan ang mukha. May kung ano lang siyang hinahanap sa maliit na ref.

Naramdaman ko ang pag-vibrate ng phone ko sa bulsa kung kaya ay agaran ko 'tong hinugot. Nabasa ko ang message ni Gino at nariyan na siya sa labas ng apartment. Ni-reply-an ko kaagad iyon at sinabing doon na lang niya ako hintayin.

Inilapag ko ang phone ko sa table at mabilis kong inayos ang mga pinagkainan at noong matapos ay pinuntahan ko ang kapatid ko sa kwarto. Hinugot ko sa bulsa ang wallet ko at tiningnan ang laman para bigyan siya ng pera para sa mga kakailanganin niya.

Naisipan kong kaunting halaga lang ang ibibigay ko pero nilahat ko na lang iyon. "Nabanggit mo sa 'kin na may school project kayo ng mga kaklase mo. Ava, kasya na ba 'to?" tanong ko habang binibigay ang pera na mabilis niya namang kinuha sa akin.

"Yes, there is." Binibilang niya ang halaga ng perang ibinigay ko. "It was expensive, it will cost a lot but it's fine, kasya na 'to."

Nahihiya ako sa kapatid ko. Tama nga ang sinabi ni Dad na wala akong kakayahang suportahan si Ava. Nag-aaral pa lang ako, wala pa akong nararating. Anong maibibigay ko kung ang sarili ko nga ay nahihirapan na 'kong masuportahan iyon.

Sa sinabi ni Dad na wala akong mararating ay nagbigay rin sa akin iyon ng pangamba. Paano kung wala nga akong marating? Paano na ang kapatid ko? Kung makakapagtapos man ako ay hindi naman ganoon kadaling makahanap ng trabaho, paniguradong mag-a-adjust pa ako.

I want to be with my sister for a long time, kung pwede lang na makasama ko siyang hanggang sa mawala na ako ay gugustuhin ko iyon, but I don't want to make her life miserable because of me. Napagtanto ko na napaka selfish ko... if I would deprive my sister's right to have a decent life just to be with her.

Simula una ay wala na talaga akong kakayahan. 

"Aalis lang ako saglit, may pupuntahan lang kami-" Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang makita ko ang pagsalubong ng mga kilay niya habang iwinawagayway ang kamay, pinapaalis na ako sa kwarto.

"Just do whatever you want." She hissed. "Is it even worth it for me to care?"

Hindi ko alam pero sa tuwing maririnig ko ang mga ganitong klase ng litanya ng kapatid ko sa akin ay tinatanguan ko na lang ang mga iyon. I just nod at them. I just have to agree with those.

"Okay. Mag-lock ka ng pinto, kapag nagugutom ka nagluto na ako ng makakain... Kumuha ka na lang doon sa kusina. Tawagan mo na lang ako kung may kailangan ka pa, ha?"

"Yes, I know! Can you just... go?" Naiiritang pinapaalis na niya ako. "Bwisit."

Iyon ang huli kong narinig na bulong niya noong maglakad na ako palabas ng kwarto. Napabuntong-hininga na lang ako at hinawakan na ang door knob para isara ang pinto.

Pagkaalpas ko sa gate ay napaayos ng tayo si Gino. Umalis siya sa pagkakaupo sa motor niya. Malawak ang ngiti niya noong lumapit siya para isuot sa akin ang helmet. Nang mapahinto naman siya matapos niyang maobserbahan ang mukha ko.

Dumampi ang hinlalaki niya sa ilalim ng mata ko. "Umiyak ka ba?"

Umiling kaagad ako. "Hindi, napuyat lang ako... Tinapos ko na kasi 'yong mga dapat gawin para wala na 'kong iisipin."

Humaba ang nguso niya at tumango na lang saka siya sumakay sa motor para maniobrahin iyon. Tinapik niya ang likurang bahagi niyon habang matamis na nakangiti, nasa akin lang nakatingin. Sumakay na ako roon at hindi ko hinayaang siya pa mismo ang maglagay ng mga kamay ko sa baywang niya, yumakap ako roon ng kusa.

Habang binabaybay namin ang daan ay hindi ko mapigilang kahabahan, at habang tumatagal ang oras ay doon ko naiisip na malapit na kami sa kanila, malapit ko nang makita ang Dad niya. Hindi ako mapakali sa isipan na iyon.

"You okay?!" malakas na sabi ni Gino, nag-aalala. "I can feel your freezing hand through my shirt!"

"Hindi!" malakas na sabi ko at totoo ngang nanlalamig na ako dahil sa sobrang kaba. Naramdaman niya pa iyon kahit may kakapalan ang suot niyang t-shirt.

Too many what-ifs are forming in my mind! The only stories he told me about his Dad when we were kids were all opposing, so it was unlikely that the things I feared would happen.

Gino glanced at me for a little moment. "Gusto mo bang... h'wag na lang tayo tumuloy?!"

"Ha?!" Nagsalubong ang mga kilay ko sa sinabi niya. "Bakit naman? Pinaghandaan mo 'to!"

Iniliko niya ang kaniyang motor at hininto iyon noong nasa gilid na kami ng kalsada. Puno ng pagtataka ang mga mata ko na nakamasid lang sa kaniya. Hinubad niya ang helmet niya at nilingon ako, he was holding the motorbike's handlebars and staring at the side of me.

"I did prepare, and I can't wait to introduce you to him. But if I make you do something you don't want to, that's not fair." Inalis niya ang tingin sa akin, malalim ang iniisip.

From what he showed me, hindi niya lang ito pinaghandaan. Pinaghandaan niya dahil gusto niya lang... he really thought about it well and he was ready. And I should be the same as him now. Yes, I'm nervous, but I have to be ready as well to be fair to him.

"Ang layo na ng narating natin, sayang 'yong effort natin pareho." Muli niya akong sinilip. "Nagbihis pa 'ko para rito."

Nagkukunwari akong iritable ngunit nang hindi niya maalis ang titig sa akin ay napakawalan ko na ang ngiti ko. He brought a broad smile onto his lips when he saw me in that scene, and I could see his bliss as he turned his eyes away from me and put on his helmet.

Pinaandar niya ang motor at pinagpatuloy ang pagbaybay sa daan patungo sa bahay nila. Even though I didn't express it directly, he immediately knew that I was all fixed. He was able to understand me just by looking at my smile.

We arrived at their house, and I was surprised by how big it was. He never mentioned how big their house is, and that it resembles a mansion. The fact that the guards allowed him to enter immediately after bringing his motorbike inside only proves that he actually lives here.

"Ready?" he asked me as he had already parked his motorbike in their house's huge space garage.

"Hmm..." Tumango lang ako at bumaba. Nakababa na rin siya at pumaikot para tulungan ako sa pagtangal ng helmet.

Nang maalis iyon sa ulo ko ay sinilip niya ako, ngumiti siya. He was in awe. "Anyone who would want to introduce you to their family, especially me, would never be disappointed."

Idinampi niya ang palad niya sa pisngi ko at hinaplos iyon. Malawak ang ngiti niya noong hawakan niya ang kamay ko at sinabay ako sa paglalakad niya. 

We're at his house now, and he's about to introduce me to his father. I should have been nervous, but Gino helped me forget about any of it. I grew braver with him every time he gave me the feeling that he was just right there, standing next to me.

We've stopped walking, and he clanged the circular metallic thing that serves as its doorbell. Seconds passed before the huge and high door in front of us, which was also a double door, opened. The maids welcomed us as they gestured that we could go inside.

Habang naglalakad papasok sa loob ay napapalibot ang mga mata ko sa bawat pader na makikita ko. Puno ng paintings ang walls at puno rin ng mga sculptures ang bawat sulok. Ang karamihan pa roon ay mga santo. We came to a stop in front of two flights of stairs.

One of their maids came to him. "Good evening po, Sir Myle."

"Nasa'n si Dad?" tanong agad ni Gino sa kaharap nito.

"Hindi pa rin po nakakauwi, Sir Myle. Nasa filming pa rin po kasama si Ms. Ara. Sa Japan 'yong film location pero bukas na po ang uwi nila," she informed him at napapansin ko naman ang maintriga niyang tingin sa magkahawak kamay namin ni Gino. "Sir..."

We were still holding hands, but I felt so ashamed in front of her that I wanted to break them.

"His name is Yshawn, my boyfriend." Napatingala ako kay Gino nang marinig ko iyon sa kaniya, sinabi niya iyon ng walang pag-aalinlangan, napaka kaswal lang. Tila normal lang sa kaniya ang ipakilala ako ng ganoon sa iba. "Yshawn, si Yaya Mel, she's our Mayordoma. She took care of Dad before me."

Bumati ako rito at tipid na tumango lang ako sa kaharap niya at nakita ko naman na wala itong reaksyon. Nararamdaman ko na mabigat ang loob ng maid noong inilipat niya ang mga kamay niya sa likuran. She simply showed no response as she listened to Gino's speech.

Naramdaman ko ang paggalaw ng kamay ni Gino sa akin kaya napatingala ako sa kaniya. "Is it alright if we spend the night here? Dad will be home tomorrow."

"Ah. A-Ayos lang." Tumango naman ako.

"How about, Ava? Can she spend the night alone in the apartment?" His face was worried.

Napatanga ako nang maisip ang kapatid ko. "Siguro co-contact-kin ko na lang siya about dito. Maiintindihan naman niya."

Malalim ang pagkakahugot niya ng hininga. "I don't think it's a good idea for us to stay here. She's alone. There's still time for this anyway."

"I told her what to do before I left. I have trust in my sister, Gino," I said softly to him.

Ava is not at home at this time for sure, and one thing I can be sure of is that she's at her friend's or boyfriend's house right now. If we go back, we will be able to get to the apartment early in the morning because the trip will take a lot of hours.

Our situation seems to be do or die, but this is all I can think of. Bukas na bukas ay aalis agad kami pagkatapos niya akong maipakilala sa Dad niya. Nag-aalala rin naman ako sa kapatid ko, hindi lang naayon ang sitwasyon namin ngayon. Tumango na lang si Gino at muling hinarap ang maid.

"Akyat lang kami sa kwarto ko. Could you cook us dinner?" tanong niya rito at tumango lang ito saka umalis para gawin ang pinapakiusap ng lalaki.

Humarap si Gino sa akin at naroon pa rin ang ngiti niya nang akbayan niya ako at isinabay sa pag-akyat sa kwarto niya. Nang makapasok kami sa loob ay sinabihan niya ako na may aasikasuhin lang siya sa baba at tinanguan ko na lang iyon.

Inilibot ko ang paningin ko. Pamilyar ang amoy ng kwarto niya, he smelled like this when we were kids. He's totally a grown man pero walang nagbago sa design ng kwarto, it remained naive.

Parang bata pa rin ang kumakwarto rito. He did say that at the age of 16, he no longer lived here and instead lived with his grandma. Noong mag-college naman siya ay kumuha siya ng condo malapit sa school. Parang ngayon na lang ulit yata siya bumalik rito.

Sa paglilibot ko ay napukaw ang atensyon ko sa frame na nasa gilid ng side table. Umupo ako sa kama at kinuha iyon. Early childhood picture niya 'to at may yakap siyang stuffed toy na hanggang ngayon ay nakikita ko pa rin dito sa loob ng kwarto niya. 

Nakapikit siya rito at malawak ang ngiti habang nakasandal ang ulo sa stuffed toy. Napansin ko sa ibang frame ay dala-dala niya pa rin ito kahit nasa ibang lugar siya, this place is definitely in japan. Nakalagay iyon sa loob ng bag niya.

Ibinalik ko sa table ang frame at tumayo para kuhanin iyong stuffed toy na nasa gilid ng kama. Hindi lang naman nag-iisa ang mga stuffed toy niya rito sa kwarto, sa katotohanan nga niyan ay may ilan pa roon sa ibabaw ng closet at sa paanan nito.

"How are you?" Bigla kong nabitawan ang hawak ko nang marinig ko ang boses niya. He made a happy face at me before coming over and grabbing the stuffed toy na pinapakialaman ko kanina. While his smile was still on, he heaved a sigh. "Arf-Arf, that his name."

Napatakip ako ng bibig para maitago ang tawa. "W-What?"

"Arf-Arf?" kamot-ulong sabi niya habang magkasalubong ang mga kilay. "Why? Is there anything wrong with me giving his name?"

I couldn't help but laugh. "Why did you give him that name? He doesn't even look like a dog."

Napaawang ang bibig niya at tiningnan nang maigi ang hawak niyang stuffed toy. Inikot-ikot niya pa iyon para siguraduhing hindi siya nagkakamali sa iniisip niya na aso ang stuffed animal ang hawak niya. 

"But it's-"

"Totally a bunny." Ako ang nagpatuloy sa sasabihin niya. "Saka kung maging aso man 'yan ang pangit mo pa rin magbigay ng pangalan." I covered my mouth and laughed.

"What?" Hindi siya makapaniwala! "I... I don't know how to feel! Oh, my god! I thought... In my entire life, I thought he was a dog!" He groaned. "Like how? What?"

I was holding my stomach from laughing so hard while he seemed to be having a crisis in his mind. Maya-maya ay napabuntong-hininga na lang siya at cute na cute na yinakap iyon bago inilapag  sa kama.

"No matter what animal he is, he's still my Arf-Arf in my heart. And a dog!" Umiling siya. "Let's go downstairs, let's eat."

He pinched my nose and grabbed my hand. We went down and started eating. In such a scene, some maids stood by our side while waiting for Gino to order something.

Hindi ako mapalagay sa kinauupuan ko dahil naririnig ko ang mga bulungan nila. Gino noticed that so he told them that they can leave us. Hindi ko alam ang mga binubulong nila pero nararamdaman ko na ako ang laman niyon.

Pagkatapos naming kumain ay dinala niya ako sa roof deck. And there, stunning light bulbs are hanging on the top. On the side, there are cozy sofas, and in the middle of it is a table that can set a bonfire.

Hinila niya ako roon sa malaking tent na nakatayo. "I built it when I was a kid. I built it by myself," he proudly said.

Kumunot naman ang noo ko. "Pa'no? May kataasan kaya 'to, imposibleng matayo mo 'to no'ng maliit ka pa."

Ngumisi siya. "I used ladder and a chair, duh?"

"Duh..." I imitated what he said in the end and teasingly rolled my eyes. "Arte."

"Wanna go see what's inside?" he asked and smiled widely at me.

Tumango lang ako sa sinabi niya at binuksan niya iyong  zip noong tent. Pagkapasok namin sa loob ay bumungad sa akin ang iba pang mga stuffed toy. Umupo kaming pareho. Nasa harapan ko siya, naka-crossed leg, habang ako naman ay nakayakap ang mga braso sa tuhod.

"Bakit ang daming mong ganito?" tanong ko habang pinagmamasdan itong plushy. "You didn't tell me that you're a stuffed toy collector."

He made light of what I said by laughing. "Looks like I'm on my way there." Huminga siya ng malalim para pakalmahin ang sarili. Pumulot naman siya ng isa niyon at pinet. "Hindi ko binili ang mga 'to dahil gusto ko lang, binili ko sila para may makasama ako kahit saan."

"Makasama?" mahinang tanong ko ngunit sapat na para marinig niya.

"Hmm..." Tumango siya. "I'm an only child, Mom died when she gave birth to me. And I admit that being alone is scary." Nakalimutan kong only child nga pala siya. Kinuha niya iyong isang plush toy sa gilid ko at pinagmasdan iyon. "Nakakatuwa lang isipin na sila ang naging kakampi ko at naging kasama sa tuwing natatakot ako."

I could still see young Gino until now. I can see in the eyes of younger Gino how he was hurt and sad. It's nice to think that you have no one around and you can keep the peace because you have no one to care for, sometimes, but it can't be denied that as time goes by, you'll realize that it's scary to be alone.

Kaya kahit saang sulok ng kwarto niya ay may makikita akong ganoon. He is an only child, and it is very tragic to think that whenever he's sad, he has no one to talk to or even be with. Thinking his situation was like that, would make my heart faint.

"If I could go back in time, I would find the younger Gino." Tumingin ako ng direkta sa mga mata niya.

"When you find him... what will you do?" malamyos niyang tanong.

"I would give him a tight hug!" I said.

A small smile grew on his lips while his hand played with my finger. "No words?"

I gently nodded. "I have no words to say because I know no kind words can compare to it. I will make sure of that," I firmly said.

He then grinned. "Younger Gino is afraid of strangers, but if that stranger is as adorable as you... He might not just hug you but pinch your rosy cheeks."

He gave me a little touch on the cheek and drew his face closer to mine before flashing me a dreamy smile. Napatitig ako sa mga mata niya, and they're glistening, seem to be inviting me somewhere.

I don't understand why he looks so attractive with his lower lip having a line in the middle as I stare down at it. I then did not hesitate to push myself to kiss him.

It only lasted a little while before I pulled away, but I didn't expect him to kiss me back, and it wasn't just a peck kiss... I felt that he soundly moved his lips and begged for my mouth to open.

As we continued to hold on to the kiss, he carefully invited me to lie down, and he was now on top of me. I don't know why I did it, but it heated me up, and I like it. I enjoy his tongue exploring me. I like the way our lips feel against each other. And the sound that our lips make, it was addictive.

We both panted deeply when we let go of the kiss... I could still sense the warmth of his breath touching my lips. He then gave me a long, sensual gaze before giving me a gentle kiss on the cheek. He then kissed my neck. He held my head to lean it, and that's when I sensed his lips playing on the peak of my throat.

Napakagat ako ng labi sa ginawa niya. "G-Gino..." I moaned, so helpless into what he was doing to me.

My body was invaded by the heat of his palm as it moved invasively up to my chest. Under my shirt, I felt an unusual tickling as his finger played with my nipple. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa niya sa akin pero halos hindi ko na maituwid ang isipan ko, I think I'm losing my mind.

He seductively sniffed my neck. "You smell so good..." nangingig ang boses niya nang bulungin iyon. Inangat ko ang ulo ko para maabot ang labi niya. As soon as I kissed his lips, I let go of them by lowering my head down. "I love you so much, Yshawn," he whispered.

When he started stripping off my clothes, he was behaving quite aggressively. Hinubad na rin niya ang kaniya at noong mahirapan siya sa pagtanggal ng belt ay tinulungan ko na siya. He assisted me in sitting up by wrapping his arm around my waist. After a moment, he kissed me once more, and I felt his finger playfully enter my lower back.

"It... h-hurts... Gino..." with a flinch, I said over his mouth.

Tila hindi niya ako narinig at patuloy lang siya sa pagdampi ng halik sa leeg ko. I felt him crouch down a little, and worried I would explode when his warm tongue touched my nipple. He searched for my hand and when he found it, he put it on his huge, hard boner, inviting me to play it.

"I love you... I-I love you..." was what he was able to utter in the middle of his moaning. "I love you so much, Yshawn."

He planted a kiss on my collarbone, and I could feel his muscles shaking as I moved his boner up and down. Habang ginagawa ko iyon sa kaniya, I could feel the warmth and slippery liquid spread over its body and its beating. I'm tickled, and I feel like I'm going to burst when he continues to play with my nipple.

"U-Ugh..." He seemed to lose himself even more when he heard my moaning. My eyes were suddenly fixed on the stuffed toy behind him and around us, while he thrust his finger behind me. "G-Gino..." I weakly called him.

But he continued to ignore me. Tumagal kami na ganoon ang posisyon namin and when he took out his, he then helped me take my come out. Hindi ko na namalayan ang oras at napapamulat na lang ako noong may tumatamang liwanag sa mga mata ko.

Napalingon ako sa taong katabi ko at ang naging unan ko ay ang kaniyang braso. Nakayap ang isa niyang braso sa akin, and I could get a close-up look at his lovely face while he's asleep. Hindi ko pa rin maproseso sa isipan ko na ginawa namin iyon ni Gino.

Hindi ko gusto ang mga ganitong bagay at kahit kailan ay hindi ko pinangarap na gawin ito. Yet I don't want to lie, every time I see his face or stare into his eyes, it feels as though I temporarily lose my sense of reason. Nagwawala ang isipan ko.

And after Gino fulfilled my unspoken urges, I couldn't help but fall even more with him. I'm in love with every inch of him. No, I don't just love everything about him... I admit that I'm addicted to him.

"Hi?" I came back to my senses and saw his endearing smile. He gently stroked my cheek. "You alright?"

"Hmm, good morning." I nodded and scooched over to kiss him. It made a sound when he pushed his lips to mine. 

"Good morning." He smiled broadly, at napatitig pa siya sa akin. "I think you should take responsibility for your actions." Malokong ngumisi siya.

His hand that was on my cheek crawled down to my chest. "Gino..." Kinuha ko ang kamay niya at inalis iyon.

He chuckled, teasing me. 

Under his beaming face, he sighed. "The younger Gino can now leave the stuffed toys behind... since he has a haven now. And that someone, he's greater than all of the playthings here and upon everything else. I love you, Yshawn Won Godivo. Hanggang wakas."

He planted a kiss on me at matagal pa kaming napatitig sa isa't isa bago mabulahaw noong may nagsalita sa labas ng tent. Kumunot ang noo ko sa nakakasilaw na liwanag na tumatama sa mga mata ko kaya isinilong ko ang kamay ko rito.

Narinig ko ang pagklaro ng boses galing sa isang babae, matandang babae. "Sir Myle, nasa baba na ang Daddy mo."

Natataranta kong tinakpan ang katawan ko ng kumot nang marinig ang pamilyar na boses. She's the maid Gino spoke with last night. Pagkaalis na pagkaalis noong maid ay nagbihis kaagad kami, at bumaba noong parehong nakapag-ayos na ng sarili. Nakahelera ang ilang maid at tahimik lang na nakamasid ang mga ito sa amin noong naglalakad kami ni Gino patungong dining.

Habang palapit kami nang palapit ay lumalakas ang pagkbog ng dibdib ko. Naramdaman ko ang kamay ni Gino, hinawakan niya ang kamay ko at malamyos na pinisil iyon. Nang makaharap namin ang Dad niya ay naglahad ng kamay si Gino rito. Magmamano sana siya pero hindi siya pinansin nito, tuloy lang ito sa pagkain.

"Good morning, Dad." Nakaupo na kami at hanggang sa pagkain ay hindi pa rin kami kinikibo ng Dad niya. "Uh..."

Magsasalita na sana si Gino nang maudlot iyon noong may ibinulong ang maid sa Dad niya. Nakamasid lang kami ni Gino sa patango-tangong matandang lalaki. Napalunok naman ako noong tinapunan kami nito ng tingin. Umalis iyong maid na hindi ko alam kung ano ang ibinulong nito.

"Got something to say?" nakaka-intimidate na tanong ng Daddy niya habang nakatingin lang sa kinakain. "Say it, I still have more important things to do."

"Yeah," simpleng sagot ni Gino. "I just want to introduce to you the person next to me. Si Yshawn, Dad... my boyfriend."

His dad paused in his meal to glance at the two of us. Napalingon ako kay Gino noong hinawakan niya ang kamay ko, he gave me a smile saying that he will take care of everything. He reminded me.

Tila luluwa na ang puso ko sa kaba idagdag pa ang nakabibinging katahimikan pagkatapos akong ipakilala ni Gino. Inabot ng Dad niya ang glass wine at tinungga ang laman niyon, nakikita ko ang pait sa mukha nito.

Marahang tumango-tango ang Dad niya. "When are you two leaving?" may diing sabi nito. He was obviously meant to emphasize it to warn us. "I never allow pests to roam inside my house! Yaya Mel!"

"Dad?" Nararamdaman ko ang pagkadismaya ni Gino.

"Yaya Mel!" his father shouted.

Agad na napalapit iyong maid noong marinig ang sigaw ng Dad ni Gino. I almost stiffened in my seat nang makita ko ang pag-iba ng hitsura ng Dad niya, pigil ang galit. Tumatango-tango iyong maid sa sinasabi ng Dad ni Gino at umalis ito pagkatapos.

Humilig si Gino sa akin, may sasabihin. "Wait for me outside. I'll come to you after, okay?" Kahit naguguluhan na ako sa nangyayari ay tumango ako sa sinabi niya. He faced his Dad. "You don't need to call the guards, we're leaving now!"

Guards? Naguguluhan ako, bakit may guard? May nagawa ba kaming krimen? Hinaplos ni Gino ang ulo ko at marahan akong tumayo habang sa kaniya lang ako nakatingin. May lumapit na maid sa akin at hinawakan ako nito sa braso para ihatid palabas.

Kamut-kamot ko ang braso ko habang nakasandal sa motor niya. Wala dapat akong ipag-alala dahil narito siya mismo sa bahay nila pero kinakabahan pa rin ako. I couldn't help but to be afraid when I saw his eyes painted as if it was the last time I would see him.

Maya-maya pa ay halos madapa na ako palapit sa kaniya. Duguan ang gilid ng mukha niya, may dugo pang gumagapang pababa sa kaniyang leeg. "Anong nangyari?!" Hindi ko siya mahawakan, nanginginig ang mga kamay ko.

"Sakay," utos na sabi niya sa akin at at parang wala lang sa kaniya iyong pumutok niyang ulo! "Yshawn, sakay..."

"Teka, a-ano ba kasing nangyari?!" I said loudly and I could feel my eyes heating up, I was starting to tear up. "Dad mo ba may gawa niyan?!"

Napanood ko ang pagsabunot niya sa kaniyang sarili. "Basta sumakay ka na! Yshawn, please?" Pigil ang galit niya.

Nilingon ko ang pinto ng bahay nila, gusto kong sumugod! Gusto kong magalit at pagsalitaan ang Dad niya! Wala akong alam sa nangyari pero hindi naman tama na ganituhin niya ang sariling niyang anak!

Wala akong nagawa kundi ang sundin ang sinabi ni Gino. Habang nasa biyahe ay hawak-hawak ko ang ulo niya kung saan doon ang sugat. Ayaw niya pa sanang pumunta ng hospital pero pinilit ko siya, at tinatahi na nga noong nurse ang ulo niya. Mabuti na lang ay hindi iyon ganoon kalala.

Tahimik kaming nakarating ng apartment. Walang nagsasalita, parehong pagod at nagulat sa nangyari. Nang makababa ako ng motor ay mabilis akong naglakad papasok sa loob ng apartment ngunit bigla naman akong napahinto noong tawagin niya ako.

Bahagya siyang lumapit sa akin at dinampian ng halik sa pisngi. "I won't be here much longer. May I have a rest without you just for now? Is that alright with you?"

Tinitigan ko ang mga mata niya ng ilang segundo, seryosong wala nga siyang balak sabihin kung ano ang nangyari. "Hmm." Tumango na lang ako. 

Bakit hindi niya sinasabi sa akin?

"Sorry kung nasigawan kita kanina. I was very mean to you. I'm so sorry." Saglit niyang pinisil ang pisngi ko. "I'm leaving now. You should rest too, okay?"

Malalim ang pagkakahinga ko noong tinalikuran niya ako. Sinakyan na niya iyong motor niya at ngitian ako bago sinuot ang helmet. Pagkapasok na pagkapasok ko sa loob ng room ay pagod akong napahiga sa sofa.

I exhaustedly massaged my head. Ano ba kasi talaga ang nangyari? Ang Dad niya ba ang may gawa niyon? I sighed. Ayaw kong mag-assume ng kung anu-anong bagay dahil wala akong ideya sa kung ano ang totoo!

Napasinghap ako at tumayo na lang para i-check si Ava sa kwarto. My sister usually locks the door, so I was surprised to find it unlocked when I twisted the knob.

"Ava?" pagtawag ko sa kapatid ko pero hindi siya sumagot.

Nagtataka na ako. Pumasok na ako ng walang paalam at napaikot ako sa loob ng kwarto nang makita ang mga gulong gamit doon sa cabinet. Lumapit ako at ang mga damit ko lang ang natira, wala na kay Ava!

Nangangatog kong kinapa ang bulsa ko para hanapin ang phone ko pero wala akong nakapa! Nang maalalang naiwan ko ito sa table ay mabilis akong lumabas ng kwarto at doon ko nga nakita iyon.

As soon as I opened the phone, Dad's messages was what I saw on the screen. Nakasisiguro ako, sigurado akong nabasa niya ang message ni Dad! Agad kong tinawagan ang kapatid ko pero halos makailang ulit na ako ay hindi ko pa rin siya ma-contact.

Dinial ko ang numero ni Gino at dalawang ring pa lang ay sinagot niya na kaagad ito. "G-Gino... tulong. T-Tulungan mo 'ko." Nauutal na ako dahil sa pag-iyak.

"Umiiyak ka ba?!" I heard him whisper a curse. "Yes, yes, I'm gonna go there. I-I'm on my way, just... don't end the call, okay? Where are you? Are you still in the apartment?"

I sobbed. "Si, Ava... wala na'ng mga gamit niya... Umalis ang kapatid ko... Gino..."

*****