Espen had de afgelopen tijd al meer dingen gedaan die niet legaal waren. Bij iemand inbreken kon er ook nog wel bij. Al was dat in eerste instantie nog niet het idee. Die had Nivish op de voet gevolgd, hopend op een moment eihwaz uit zijn oog te halen, maar de man was te veel met zijn omgeving bezig voor Espen om het terug te pakken. Dus volgde die hem naar huis. Daarna wachtte die tot de nacht op zijn donkerst was.

Jera was gebrand op eihwaz Espen kon zelfs door de muren zien waar het oog was. Nivish woonde op de bovenste verdieping en dat kwam Espen net iets te goed uit. Die kreeg het voor elkaar de deur naar het dak te openen door een schot door het slot te lossen. Dat er mensen wakker van zouden worden, deed die niks. 

Die hoefde enkel naar boven, dus deed die dat. Er was geluid op de gang, maar Espen liet het achter zich. Die ging het dak op en keek over de rand. Nivish balkon was niet ver. Met een behendige sprong liet die zich naar beneden vallen en stond even later voor de glazen balkondeuren.

Nivish was er niet, die was net zoals de andere bewoners naar de gang gelokt. Espen liet jera door de kamer aan de andere kant van het glas gaan en was net iets te blij toen die zag dat Nivish zijn balkondeur op een kier had staan. Met een kleine duw ging de deur verder open waardoor Espen naar binnen stapte.

Jera leidde diens weg. Jera vertelde die waar het oog was waardoor die zonder moeite diens oog weer in handen kreeg. Opluchting spoelde over die heen, maar die besefte zich dat die niet had bedacht hoe die weer naar buiten zou komen.

Even liet Espen het tot zich doordringen, maar de aanwezigheid van eihwaz in diens oog liet die rustig zijn en zonder moeite nadenken. De gelaatstrekken verschenen van een, voor Espen nu bekende, vreemde. Een vreemde die zonder problemen weg kon. Die verschool zich in de woonkamer met zicht op alle deuren. 

Het was wachten tot Nivish weer in bed zou liggen, daarna zou die wegglippen. De commotie op de gang leek bedaard te zijn en de voordeur werd eindelijk gesloten. Nivish liep naar binnen en naar zijn kamer toe. Ergens wilde Espens haat voor de ander een mes in zijn Nivish steken, maar het zou duidelijk geen zelfbescherming zijn. Dat was wat Espen ervan weerhield.

Die had het oog, die kon weg, dus deed die dat. Er hoefde niet meer doden op diens naam te komen, hoe graag die het ook zou willen. Hoe graag die- Espen keek nog een keer om. Nivish was in diens kamer gelopen. 

Hij was, zonder weet dat Espen diens oog weer terug had en in zijn huis was, gaan liggen om zijn wonden van de vorige nacht weer rust te geven. Het waren een paar stappen. Het was een schot. Niet meer, niet minder. Espen wilde er niet meer aan verspillen dan nodig was. Daarna nam die zijn vorm aan en liep als Nivish naar buiten.

Plannen begonnen in Espens hoofd te vormen, maar een bleef: die wilde diens andere oog hebben. Die had Nivish vaak genoeg, onvrijwillig dat wel, gezien om te weten hoe hij zich droeg. Hierdoor kon die zonder al te veel moeite in de vroege ochtend het gebouw van Lindbörg binnenstappen.

"Goedemorgen, Borge," groette de baliemedewerker Espen die diens meest charmante Nivish-achtige glimlach op diens gezicht zette.

"Goedemorgen," zei die en moest er alles aan doen niet in te krimpen bij het horen van Nivishs stem door diens mond.

"Waar kan ik je mee helpen?"

"Je kent me toch, ik wil even rondkijken, zien welke ogen er zijn. Het gebruikelijke." De baliemedewerker keek even links en rechts en gaf daarna haar pasje aan Espen.

"Vanmiddag samen lunchen?" vroeg ze.

"Het spijt me, ik kan niet, ik heb het heel druk. De reden waarom ik hier zo vroeg ben, Annelies," Espen had haar naam even snel van haar pasje afgelezen en voegde daarna weer een glimlach aan diens woorden toe die diens wangen pijn deed.

"Morgen dan."

"Dan ben je de eerste," zei Espen en wilde kotsen door diens eigen woorden. Met een rechte rug liep die langs de balie en naar de deur waarachter de ogenopslag lag. De enige reden dat Nivish naast Björn en Ivor hier zo makkelijk kon komen was, omdat hij er jaren had gewerkt voor hij besloot iets anders binnen het bedrijf te doen. Een nieuwe carrièreswitch maken kon hij niet meer. Iets dat Espen koud liet. Die wilde enkel diens oog hebben en daarna was Björn aan de beurt.

Die liep de ogenopslag langs, maar hoefde niet te zoeken. Zowel jera als diens eihwaz oog trokken die naar diens oog toe. Diens linkeroog leek te schreeuwen om diens rechter. Het leek uit diens oogkas te willen springen, maar bleef toch op diens plek zitten. Ook toen Espen de ogenkoker met diens oog eindelijk in handen had. Het voelde vreemd. Na al die jaren had die diens ogen terug. Diens moeder zou hier zeker iets over te zeggen hebben. Een gedachte die die onbewust liet lachen.

Nou mam, ben je nu eindelijk trots op me? dacht Espen spottend en zette de koker tegen diens oog, met de rune jera, aan. Espen had niet verwacht overspoeld te worden door zo'n rust als die nu ervaarde. Het schreeuwen van diens linkeroog was op slag verdwenen toen diens rechteroog op diens plek schoot. Het leek alsof die eindelijk weer kon ademen en al die tijd diens adem in had gehouden. Alsof als diens scheuren, barsten, gaten plots weg waren, geheeld waren.

Espen had geen idee hoe het vroeger had gevoeld diens ogen in te hebben, maar die had nooit gedacht dat het zo machtig zou voelen. Dat die eindelijk leek te weten wie die was, wat die wilde. En wat die nu wilde was wraak. Wraak op Björn die diens hele leven had lopen verzieken. Die Espens ogen af had genomen. 

Espen kon niet wachten om het als Nivish te doen. Enkel om de pure schok op zijn gezicht te zien. Het was iets om naar uit te kijken. Nog een laatste keer keek Espen naar jera in de ogenkoker en stopte die daarna in diens zak. Die controleerde diens kogels en vertrok naar boven. Enkel werd die nog even door de baliemedewerker tegengehouden.

"Gevonden wat je zocht?" vroeg ze.

"Natuurlijk," zei Espen. "Vandaag kan niet mooier worden."

○👁️○

Espen had zoals gewoonlijk geen tijd om op de lift te wachten. Die liep naar boven en ging tijdens diens klim nog een keer diens plan na. Het zou mooi worden. Te mooi. Maar toen die op diens verdieping was en Björn bij diens bureau zag veranderde het plan meteen. Een schot het plafond in, daarna het wapen gericht op Hansson.

"Nivish?" vroeg Björn verward. "Wat mag dit betekenen."

"Jouw dood," zei Espen en schoot.

○👁️○

Misschien had Espen moeten weten dat die opgepakt zou worden. Dat het vermoorden van Björn op de werkvloer die achter de tralies zou krijgen. Die ontkende de moord niet. Dat zou die nooit doen. Die had gedaan wat die had gedaan en had geen spijt. Die was verbitterd. Die was verrot door alles wat hij die aangedaan had. Die ging de cel in met de weet dat hij niet meer bestond en het leven van anderen niet meer verzieken kon. 

Maar toen die voor de rechter voor diens veroordeling stond, was er een moment dat Espen weer naar de realiteit trok. Alvar zat tussen de betrokkenen en keek die bijna smekend aan. Zijn ogen leken die te vragen alles te ontkennen, te zeggen dat die geen misdaad had gepleegd. Dat exacte moment was het moment waarin Espen iets realiseerde: die had gezegd zo monsterlijk te worden als nodig was, maar was dit alles wel echt nodig geweest?

Woordenaantal: 1 322

Woorden totaal: 33 554 (En klaar onder de 40k! Yay!)

Kom ik weer met een fun fact: in een eerder idee voor het eind zouden Nivish en Björn Espen framen voor ogeneter zijn, maar toen had ik plots het idee wat de laatste zin van het verhaal zou zijn en paste dat niet. En ik wilde die twee niet laten winnen hahaha maar Espen heeft ook niet echt gewonnen dus tja geen idee wat daar over te zeggen het heeft vast een symbolische waarde :]