Blind zocht Espen naar diens pistool. Die herinnerde zich enkel dat die Björn het niet op had horen pakken. Die was te druk bezig geweest met mekkerende Nivish. Die had geen idee hoe lang die bezig was blind in de kerk te zoeken, maar uiteindelijk vond die waar die naar op zoek was. Die stopte het wapen weg, maar wist daarna niet wat te doen. 

Die zat op handen en voeten op de grond. Bloed plakte aan diens lichaam. Die wilde niet weten hoe die eruit zag. Die wilde niet weten wat de ravage was die die gecreëerd had. Espen wist niet hoeveel tijd er voorbij was gegaan voor die bedacht iemand te bellen. 

Die had geen idee hoe dat precies voor elkaar te krijgen, omdat die niks kon zien. Die hoopte dat met genoeg proberen die op een of andere manier het voor elkaar kon krijgen om een noodnummer te activeren. Het lukte die niet en die gaf het op. Dan maar de kathedraal uit en het geluk hebben iemand tegen het lijf te lopen, dacht die.

Wankelend kwam die overeind en schuifelde in de richting waar die dacht dat de ingang van de kerk moest zijn. Een paar stappen later struikelde die bijna over de ogeneter heen, maar die wist overeind te blijven. Die vond een muur, de banken in het zijschip en uiteindelijk de deur. Espen ademde diep uit en ging naar buiten.

De koude avondlucht sloeg in diens gezicht en de geluiden van de nacht kwamen van alle kanten Espens oren binnen. Voorzichtig zette die een stap vooruit, wetend dat er een trap aankwam, die die niet veel later al tastend met diens voeten vond.

"Kan iemand me helpen?" vroeg die, wat voelde, in het niks. Nu zonder ogen kwam de eenzaamheid, met het wegsterven van diens stem in alle geluiden, veel te hard aan. Die begon weer te wankelen en hoopte ergens een houvast te kunnen vinden, maar vond niks. 

Espen probeerde te bedenken hoe die zonder te kunnen zien thuis ging komen. Die moest zich volledig overlaten aan diens andere zintuigen, maar die konden allemaal geen straatbordjes lezen, laat staan correct inschatten hoe ver die al gelopen had. Espen draaide diens hoofd naar links en rechts in de hoop zich beter te kunnen oriënteren, maar de geluiden waren afleidend en niet behulpzaam.

Na wat rondgedwaald te hebben in het niks, waarbij stoepranden die er in ieder geval van weerhielden niet voor een auto te stappen, vonden Espens handen iets wat op een busstop leek. Die was er nog niet helemaal zeker van. Na een paar minuten elke centimeter ervan afgetast te hebben, leek die gelijk te hebben en zette die zichzelf op het bankje neer. Espen wist niet welke bus die zo zou nemen, maar dat was niet belangrijk. Het enige wat die nu nodig had, was hulp.

○👁️○

Na een lange nacht was Espen eindelijk thuis. Na uren geen ervaring van zicht te hebben deed het pijn weer ogen in te hebben. Die was opgelapt en had door kunnen geven dat er een ogeneter in de kathedraal lag te rotten. Eind goed al goed leek het. Espen was al blij alles even van zich af te kunnen zetten. Die was gesloopt en geen enkele gedachte leek in diens hoofd vast te kunnen plakken. Die was zo ontzettend moe en verslagen.

Het afwassen van al het bloed van diens lichaam leek ergens te helpen weer helder te denken en de avond weer tot zich door te laten dringen. Ondanks dat het drie uur 's nachts was, was er een gevoel dat net iets te makkelijk omhoog kwam. Dat diens gezicht in een grimas liet staan. 

"Tot morgen," had die eikel gezegd. Espen was niet van plan morgen op werk te komen. Nee, die had heel andere plannen. Kennelijk was die nog niet monsterlijk genoeg geworden om diens wraak te nemen.

Die had al eerder Björn terug willen pakken, maar kennelijk had die niet stil moeten zitten. Op de achtergrond blijven zat er niet meer bij. Die zou diens ogen terugkrijgen, kosten wat het kost. Eén lag op kantoor, dat wist die. De ander had Nivish, maar de kans was er dat die het ook afgegeven had, als hij het niet in had. Daar zou die beginnen. Bij Nivish, daarna zou die de opslag van Lindbörg nagaan en daarna... Daarna zou die eindelijk diens wraak op Björn kunnen nemen.

Woordenaantal: 734

Woorden totaal: 32 232 (love dat dit een woordenaantal is)

fun fact: perdhrô is de enige rune die wel in een hoofdstuktitel staat, maar niet wordt gebruikt of wordt genoemd. Dit heeft alles met de betekenis van de rune te maken :]