"Espen, wat hoor ik nu," zei Ivor toen Espen bij zijn kantoor geroepen was. Zijn draak zat met een vijandige blik gericht naar Espen achter Lindbörgs stoel. "Je hebt Björn jouw problemen moeten laten oplossen." Espen fronste verward, er was gisteren veel gebeurd, maar dat zeker niet.

"Hoe bedoelt u?" Ivors gezicht stond op onweer.

"Zelfs als je een minder oog in hebt betekent het niet dat je zomaar je taken aan een ander kan geven."

"Het spijt me, meneer, maar ik snap niet wat er aan de hand is," zei Espen wat verloren.

"Ik denk dat je dat wel weet, Ødegard," snoof Ivor en zijn draak liet een rooksliert haar neus uit stromen. "Ik had je die opdracht gegeven, omdat ik erop vertrouwde dat je zonder problemen die ogeneter uit onze collectie van problemen kon halen, maar ik had mij vergist. Waag het niet dit nog eens te doen. Björn heeft het druk."

"Hij was er zelf achteraan gegaan!" bracht Espen uit.

"Denk je nu echt, na al die beschuldigingen die je eerder over hem gemaakt hebt, ik je nu nog ga geloven?" zei diens baas met aanzwellende stem. "Ken je plek Ødegard." 

Espen wilde in zijn gezicht schreeuwen dat het oneerlijk was, maar hield zich met gebalde vuisten in en keek naar de grond. Ivor leek het te waarderen en de dreiging, die eerder in zijn stem zat en die zijn huisdier aan had genomen, zwakte wat af.

"Ik wil niet meer dat je met schaarse ogen op weg gaat voor je me hebt kunnen bewijzen dat je gewoon kan werken."

"Wat?" bracht Espen overdonderd uit.

"Je hoorde me luid en duidelijk Ødegard," zei diens baas en de dreiging kwam weer terug. "Daarnaast vind ik je met deze instelling niet meer geschikt als teamleider."

"Maar meneer, Björn-" Espen had diens eigen mond voorbij gepraat. Natuurlijk had die zijn naam niet moeten noemen.

"Ødegard, dit gesprek is afgelopen." Ivor schreeuwde niet, maar zijn stem was zo luid dat Espen er zeker van was dat het op de gang te horen was. Er ging een moment voorbij in een scherpe stilte.

"Scheer je weg." Espen bleef staan. "Mijn kantoor uit!" Espen trilde van woede, maar draaide zich met een ruk om, liep het kantoor uit en sloeg de deur dicht. Slechte keuze. Hele slechte keuze, maar die was er zo klaar mee. Facking Björn. 

Door hem was die nu aan diens bureau gekluisterd. Nu wanneer het net zo goed ging. Nu wanneer die promotie zo dichtbij had geleken. Daar kon die nu wel naar fluiten. Dat zou er nooit meer van komen en Espen zou niet verbaasd zijn als die deze maand plots minder werd betaald. 

Meneer Lindbörg had dat duidelijk gemaakt door Espens taak als teamleider af te pakken. Had hij er überhaupt wel over nagedacht dat er nu een nieuw iemand aangewezen moest worden om die taak dan over te nemen? 

Espen zette diens nagels in de muizen van diens hand. Maakte het ook wat uit, het was niet alsof het een groot team was. Het was gewoon een onderverdeling van de verdieping. Iemand anders, die niet Espen was, moest nu maar de mailtjes over de taakverdeling van de week versturen. Iemand anders moest nu maar alle aanvragen van diens team goedkeuren. Maar dit betekende ook dat Espen niet meer zelf kon kiezen wat die op een dag kon doen. 

Geweldig.

Facking geweldig. 

Daarbovenop zou Björn natuurlijk meteen weten dat Espen gedegradeerd was, want ja wie anders dan meneer facking Hansson had die vervloekte leugen verteld? Espen had gezegd zo monsterlijk te worden als nodig was om de ogeneter te vangen, maar nu begonnen die woorden een ander doel te krijgen. 

Als Björn het vuil ging spelen, dan ging Espen dat ook. Die zou eerst diens positie terug krijgen. zich gedeisd houden om Björn daarna van zijn troon te stoten. Zou deze bloedlust ervoor kunnen zorgen dat Espen ontslagen zou worden? Waarschijnlijk, maar die kon voor diens gevoel op het moment niet lager zinken dan die nu gezonken was. Die ging wraak nemen en als die daar inderdaad een monster voor moest worden, dan was het maar zo.

○👁️○

Bijzondere ogen vinden en ze aan Lindbörg doneren was wat Espen in het bedrijf had opgeleverd. Die had ooit twee zeldzame ogen, maar het was aanlokkender geweest ze voor veel geld weg te geven dan er iets anders mee te doen. 

Ze waren verkocht, doorverkocht en waarschijnlijk al het land uit. Espens ouders en eigenlijk de hele familie waren daar niet zo blij mee geweest. Wat Espen toen zag als een goede start van diens nieuwe carrière, zagen zij het als de slechtste keuze die er gemaakt kon worden.

Het was een scherf die uit het kopje viel en het onbruikbaar maakte.

Maar daarvoor zat het porselein al vol scheuren.

Al jaren werd er omheen gekeken waardoor het gapende gat dat er nu zat, niet dicht te lijmen was.

Het kopje werd verborgen achterin de kast, achter het andere servies.

In de hoop dat niemand door zou hebben in welke staat het verkeerde.

Nu, voor het eerst sinds tijden, kwam het kopje weer aan het licht. Op een begrafenis van aangetrouwde familie. Espen keek zichzelf nog een keer in de spiegel aan en probeerde diens haren goed te krijgen. In diens linkeroog lag ôdhalan, de rune van erfenis. 

In diens rechteroog lag raidô. Espen was er niet zeker van of die die nodig had, maar voelde zich rustig door te weten dat die veranderende gedachten weer terug op diens geliefde pad kon trekken. Daarnaast was het hebben van een oog met ôdhalan ook een manier om respect te tonen aan de overlevenden.

Espen opende de kraan en waste het bloed in de wasbak, dat er was gekomen doordat die voor het eerst sinds tijden diens tanden weer eens geflost had, weg. Het had wat moeite gekost om vrij te krijgen van diens werk, zeker door de uitbarsting van Ivor die niet snel te vergeten was. 

Maar Espen had diens woede kunnen bedwingen. Die was rustig geweest, die had alles uitgelegd. Het hielp dat Ivor dacht dat die een goede relatie met diens broertje had, anders was het wat moeilijker geworden. De man had een groot familiegevoel en dat had Espen misbruikt. Espen keek naar de tijd, realiseerde zich dat die moest gaan en begaf zich naar de grootste begraafplaats die Aeshterjørt te bieden had.

Het was geen slecht weer, maar het was ook niet goed te noemen. De lucht was grijs en de wind sneed koud door ieders kleren heen. Espen was achterin de zaal gaan zitten, hopend niet gezien te worden en wachtend op het moment dat die de ogen overhandigd zou krijgen. Ergens wist die dat die daarvoor niet bij de volledige begrafenis hoefde te zijn, maar omdat die een officiële uitnodiging had gekregen voelde het onbeleefd dat te negeren.

Het was een bescheiden uitvaart. De kist lag omgeven door bloemen aan het einde van de zaal en bovenop het hout stond een foto van de overledenen en het ogenpaar dat laguz droeg. Espen was blij al het papierwerk eromheen al geregeld te hebben. Nadat de kist in de grond was gelegd zou die zonder al te veel extra werk het ogenpaar mee mogen nemen.

Zoals altijd voelde het vreemd om in een ruimte met zoveel vreemden te zijn. Iedereen leek aan een waas in die voorbij te gaan. Alsof die een serie keek waarvan die per ongeluk in een van de laatste episodes was beland zonder alle afleveringen ervoor te hebben gezien. Die had in tijden niet zo'n disconnectie gevoeld met Alvar als die nu deed. De wangen van diens broertje waren nat van de tranen, maar het leek niet bij Espen binnen te komen. 

Vroeger, toen ze klein waren, pakte Espen hem dan op en rende die met hem naar hun ouders toe zodat het, wat er ook gebeurd was, door de volwassenen opgelost kon worden. Daarna bleef Espen altijd in de buurt, zorgde ervoor dat Alvar weer opgeknapt was, weer vrolijk was. 

Nu leek Espen naar een vreemde te kijken. Geen gevoel van vroeger kwam bij die naar boven. Die was hier nu eenmaal voor werk. Dat Espen diens eigen moeder die met opzet had zien negeren hielp daar ook niet bij.

Het voelde bijna als een verlossing om in een rouwstoet naar buiten te kunnen. Om deel van de stroming te zijn van alles wat langs die leek te gaan. Daar, buiten bij het gapende gat waar de kist ingelegd werd, werd Espen voor het eerst erkend. Niet door familie, niet door een vergeten vriend, maar door totaal iemand anders. Iemand die Espen niet op de begrafenis verwacht had: Odar Moens.

Woordenaantal: 1 448

Woorden totaal: 12 748