"De betekenis van het leven kan samengevat worden in het vinden van een liefde die je zo kan doen verwonderen, dat je je leven er voor niet meer kan herinneren. Dat je hart zo snel gaat kloppen, dat het eigenlijk niet meer prettig voelt. Dat je hoofd zo vol zit aan het einde van de dag, dat je er niet zeker meer van bent of je überhaupt nog wel kan denken. Niet iedereen is zo gezegend om dit gevoel te mogen ervaren. Beter nog, de meeste onder ons sterven voor ze dat doen... hoewel het eigenlijk zo makkelijk is!"

Het meisje met bloedrode haren naast Evalin leunde naar haar toe. "Zegt de man die single is omdat hij voor het grootste deel van zijn leven in een luier heeft gelopen."

Evalin gniffelde en schudde haar hoofd zonder haar ogen van het podium af te halen. "Triest eigenlijk, hè?"

Cupido had pas sindskort zijn reputatie geprobeerd te veranderen en kwam nu opdagen in nette Armani pakken. Niet dat het hielp, want hoewel hij er goed uitzag, kende iedereen hem nog altijd als 'de man in de luier' en van die reputatie ging hij niet afkomen.

Cupido stompte zijn microfoon in de lucht als een act van triomf. Een gebaar dat niet het gevoel met zich meedroeg dat hij hoopte. Zijn rode wangen kleurden nog intenser toen iedereen in het stadion de adem inhield. Hij hield duidelijk van de aandacht. Toen zei hij traag: "Welkom allemaal bij de tiende editie van 'Cupido's Complex', dé spelshow waar jullie voor de eerste keer oog in oog komen te staan met jullie ware liefde."

Nu begon Evalin toch enigszins een kriebel in haar buik te voelen. Het was natuurlijk allemaal een leugen, dat wist ze ook wel. Ze hadden gewoon contestants nodig voor het nieuwe seizoen van 'Cupido's Complex', maar toch bleef dat stomme stemmetje in haar achterhoofd praten. 

Wat als?

Wat als deze sneue, single man, die duidelijk zijn leven zelf niet op orde had, toch de optie kon bieden om haar leven aan te vullen met iets mooiers? Met iets wat haar leven weer wat kleur kon geven?

Was het dat dan niet waard?

Ze haalde diep adem en voelde haar mondhoeken omhoog gaan.

Ja. Ja dat was het.

"Jullie hebben ervoor gekozen om je zielsverwant te ontmoeten." Cupido's glimlach kreeg een nare duisternis, maar die verdween zo snel hij genomen was. "Uiteraard is het spelen met het lot, want de meeste van jullie hadden anders nooit 'jouw persoon' ontmoet. Wellicht zelfs nooit moeten ontmoeten. Maar goed, je moet iets doen voor de liefde natuurlijk."

Voor de omzet, bedoelt hij, dacht Evalin en de meid met rode haren dacht er hetzelfde over, zag ze.

"Voor jullie hier binnen zijn gekomen, hebben jullie allemaal een bandje omgekregen. Hier zal eerst een kleur uitkomen, om te zien of jouw zielsverwant op is komen dagen." Er klonk verontwaardigd gemurmel uit het publiek. Cupido trok een wenkbrauw op. "Wat hadden jullie dan verwacht? Dat ik iedereen kon overtuigen om op te komen dagen?" Hij lachte schamper. "Ik ben God niet, hè."

Evalin voelde een zachte tik tegen haar schouder en zag dat de roodharige meid naar haar toeleunde. "Stelletje leugenaars, ze hebben ons hier dus naartoe gebracht hoewel ze wisten dat onze soulmates er misschien niets eens zijn!"

"Ze zullen het wel doen voor de kijkcijfers, denk ik," antwoordde ze, met haar ogen op de grote camera's die boven hen hingen. "Teleurstelling en drama doet het altijd wel goed bij mensen."

Daar maakte ze zich zelf ook schuldig aan, maar dat hield ze maar even voor zich.

De meid snoof verontwaardigd. "Een verloren middag als ze hier niet is."

Evalin knikte. "Vingers gekruist."

Er kwam iemand anders het podium opgelopen en overhandigde Cupido een armbandje. "Ik zal nu presenteren hoe het werkt. Steek allemaal alsjeblieft jullie handen omhoog, boven je hoofd." Honderden handen gingen omhoog. Evalin vroeg zich af of anderen ook de vluchtige pijn in zijn ogen hadden gezien toen hij het armbandje om zijn pols deed. Camera's zoofden over het station om iedereen in beeld te krijgen. Cupido knikte tevreden en keek dramatisch naar zijn eigen hand. "Zo doe je dat." Hij kneep zijn hand tot een strakke vuist.

Zijn lichaam verstarde. De twee lichtjes aan beide kanten gingen aan en hij liet zijn hand vallen om er goed naar te kijken. De glimlach om zijn lippen verdween en hij kon zijn ongemak niet verhullen toen hij recht het publiek inkeek. Snel deed hij zijn microfoon uit en haalde hij het bandje van zijn pols. Zonder iets te zeggen gooide hij zijn bandje in de richting van een andere man- die er even stomgeslagen bij stond. Toen rende Cupido van het podium.

De sfeer in het stadion was te snijden.

Toen de man kuchte om zich te herpakken, toverde hij een onschuldige lach op zijn gezicht. "Goed, mensen thuis en natuurlijk in het stadion. Het spijt me voor onze presentator. Hij moet... hij moet even iets regelen." Liegen tegen een publiek dat zojuist alles had aanschouwd was een aparte keuze, maar liegen tegenover het internationaal publiek dat nu los kon gaan op sociale media- dat was een heel ander verhaal. 

Evalin kon slechts applaudiceren hoe kalm de man de autocue van Cupido overnam.

"Welnu, als jullie hetzelfde doen, kunnen jullie een groen of rood lichtje zien om jullie polsen. Rood betekent dat je toch echt zelf de wereld in moet om je ware liefde te vinden- als je die nog wil nu die je hier alleen heeft gelaten. Maar in positiever nieuws, voor een aantal van jullie zal het lampje groen worden. Dus, als je er klaar voor bent, maak je vuisten maar klaar!"

Het stadion kleurde rood.

Uitermate, bijna onmogelijk, rood.

Blijkbaar waren er niet veel soulmates geïnteresseerd om mee te doen aan een geforceerde spelshow. Evalin keek om zich heen en wilde eigenlijk niet kijken naar haar eigen kleur. Rood, zoals ze haar publieksgenoot nu noemde, deed dat intussen wel. 

"Groen!" zei Rood, haar adem stokkend in haar keel. Een zucht van opluchtig rolde over haar lippen en ze streelde de armband in ontzetting. "Ik heb groen."

Her en der zag Evalin nog wat andere groene lichtjes. Het was tijd om te zien of iemand hier daadwerkelijk bij haar hoorde. Iemand die al sinds het begin der tijden aan haar was voorbestemd. En anders kon ze weer naar huis en... doorgaan met haar leven?

Ze liet haar hand vallen en knipperde een paar keer met haar ogen.

" Gefeliciteerd!" riep Rood.

Haar zielsverwant was hier ergens. Haar eigen persoon.

Ze had geen idee hoe lang er voorbij ging voor ze Cupido's vervanger weer hoorde spreken: "Nu iedereen weet of ze voorbestemd zijn om hier hun partner te vinden, mensen met rode lichtjes, het spijt me voor jullie teleurstelling en ik wens jullie al het beste. Voor de mensen thuis, wij gaan er nu even tussenuit, maar ik zie jullie graag terug na onze pauze!"

De camera's gingen uit en de man sprintte van het podium, dezelfde kant op als Cupido.

Dat maakte Evalin allemaal niet meer uit. "Ik heb groen," glimlachte ze.

"We hebben groen," antwoordde Rood.

Voor beide meiden het zich goed realiseerden, sprongen ze beide in blijdschap rond, terwijl er meer dan vijfhonderd mensen teleurgesteld het stadion uitliepen.

//1199 woorden //