Ik staarde in de ogen van dé jongen. De jongen die op die eerste dag naast onze auto leek gestaan te hebben. Waar kwam hij vandaan? En hoe kon het dat ik hem die dag zag en mijn familie niet? Hij leek toch wel heel echt vandaag. Ik was niet in staat een zinnig woord uit te brengen.

'Ik denk niet dat we elkaar al eerder hebben ontmoet. Mijn naam is Devon Curtiz. Jij bent Emily, toch?'

Ik nam hem van top tot teen op. Hij had kort warrig, donker haar. Zijn ogen straalden een zekere zelfzekerheid uit, maar ik kon niet echt afleiden wat hij op dit moment voelde. Hij leek een mysterie in levende lijve. Hij was knap, maar niet overdreven. En zijn stem klonk als het gezang van vogels op een lentedag. Maar toch was ik niet volledig op mijn gemak.

'Wat... Hoe... ?' Er was zoveel dat ik aan hem wou vragen, dat ik het niet allemaal kon uitbrengen. Plots hoorde ik duidelijk voetstappen die naar ons toe kwamen, en voor ik het wist, stond Annabel naast me.

'Dag, Devon, je kan nu wel gaan. Het was sympathiek van je mijn nieuwe vriendin Emmetje even op te vangen, maar ik ben er nu, we hebben je niet meer nodig', zei ze meteen. Ik was verbaasd. Ze kenden elkaar? En ze leken elkaar niet al te leuk te vinden.

Devon trok een wenkbrauw op ,'Annabel. Altijd al een haantje-de-voorste geweest, nietwaar? Ik weet niet zo zeker of Emily wel in goede handen is bij iemand als jij. Wie weet wat er kan gebeuren. Jij begrijpt als de beste wat er 's nachts gaande gaat als jij wordt losgelaten.'

Ze kneep haar ogen venijnig tot spleetjes ,'Je weet net als iedereen dat ze bij mij hoort. Traditie zegt genoeg.'

Hij sloeg zijn armen over elkaar heen.

'Ja, wel, tradities zijn er om te verbreken. Net zoals die ene traditie die jij met plezier verbroken hebt, toch Annabel?'

Ze wierp hem een ijskoude blik toe ,'Ga! Nu!'

Hij haalde zijn schouders op en keek mij nog een laatste keer aan. Hij intrigeerde me. Het leek alsof ik was aangetrokken tot zijn persoonlijkheid. Maar ik snapte niks van het gesprek dat net had plaatsgevonden.

'Zooo, Em! Hallo, sorry van dat net, moet je je niks van aantrekken, klein, oud conflictje tussen Devon en mij. Niks belangrijks.' Het klonk niet als iets wat niet belangrijk was, maar dat zei ik maar niet.

'Wie is die Devon?', vroeg ik. Het verbaasde me dat hij zo'n indruk op me had achtergelaten.

Ze zuchtte even ,'Hij is gewoon een idioot. Ga niet met hem om, Em. Echt, zijn bedoelingen zijn verkeerd. Als je hem vertrouwt, ligt je lot in de foute handen. Je moet hem negeren. Doen alsof hij niet bestaat. Hij is een slechte persoon. Echt, vergeet hem, contact leggen met hem zou je alleen maar nadelen bezorgen!'

'Ik uh, oké dan...' Ik wist niet waarom ik dit zei. Ik wou Annabel gewoon niet teleurstellen. Ik was zo dankbaar dat ze met me om wou gaan en met me wou praten. Wat kon ik anders? Zonder haar zou ik helemaal niemand hebben, en zij was steeds zo aardig geweest.

'Duss', zei ze, alsof er niks was gebeurd ,'Wat was het nummer van je kluisje ook alweer?'

Nadat ik mijn eerste twee lesuren had gehad, was er een pauze van vijftien minuten. Ik ging naar mijn locker om na te gaan naar welk lokaal ik na de pauze moest gaan. Toen ik daar aankwam, zag ik Annabel al voor het kluisje staan.

'Em! Lieverd, hoe waren je twee eerste uurtjes?'

Ik glimlachte. Ik vond het nog steeds fijn hoe zij altijd vrolijk leek te zijn en me steeds aan het lachen kon brengen.

'Ze waren wel oké. Biologie is echt het saaiste vak dat ik ooit heb gehad.'

Ze lachte ,'Ja, mee eens. Ik heb straks aardrijkskunde. Jij?'

Ik opende de locker en keek naar het uurrooster.

'Ik heb nu wiskunde, in lokaal D15. Waar is dat?'

Ze klapte enthousiast in haar handen. 'Dat is helemaal langs de andere kant van het gebouw, maar ik heb les in D04, dus we moeten dezelfde kant uit!'

'Cool!' Ik glimlachte even en bracht mijn haar samen in een hoge paardenstaart.

'Wauw, je bent echt zo mooi, met je haren naar achteren!', riep Annabel uit ,'Moet je echt meer doen!'

Ik vond het zo fijn dat Annabel deed alsof we al jaren bevriend waren. Het voelde ook alsof ik haar al veel langer kende dan werkelijk het geval was.

'Kom, laten we naar de D-blok gaan.' Ze haakte haar arm door de mijne en we vertrokken naar waar die lokalen ook mochten zijn. Onderweg bleef Annabel opeens staan.

'Oh, kijk daar is mijn broer met Sebastian! Joehoe, jongens!'

Voor ik het goed besefte, stonden Austin en nog een jongen voor mijn neus. Austin drukte spontaan een kus op mijn wang. Ik bloosde. De andere jongen begroette me met een knipoog.

'Em, dit zijn mijn broer Austin, die je intussen blijkbaar al ontmoet hebt, en zijn beste vriend Sebastian. Ze zijn allebei single trouwens.' Annabel gierde het uit. Austin gaf haar een por.

'Hoi, Emily, welkom in ons dorp, aangenaam kennis te maken!', zei Sebastian. In zijn rechterhand balanceerde een basketbal. Je kon wel zien dat deze twee jongens sporters waren.

Toen ging de bel en moesten we opschieten om naar het juiste lokaal te gaan.

Na school nam ik afscheid van Annabel, haar broer en Sebastian. Ze waren allemaal zo aardig tegen me, en dat vond ik fijn. Ik vond het alleen wat vreemd dat het me absoluut verboden was om met Devon te praten. Dat 'kleine, oude ruzietje' leek wel heel serieus te zijn. Mijn vader kwam me ophalen, na eerst de tweeling en Ryan gehaald te hebben.

'Hoe was jullie eerste dag?', vroeg ik hen, toen ik instapte.

De tweeling begon door elkaar een of ander verhaal over een olifant te vertellen en Ryan staarde somber voor zich uit.

'Alles oké, Ryan?', vroeg ik bezorgd.

Hij haalde kwaad zijn schouders op ,'Alsof jou dat wat uitmaakt!'

Oké, die had geen goede eerste dag gehad, maar het leek me beter er niet verder op in te gaan.

'Hoe was jouw dag, pa?', vroeg ik aan mijn vader.

Hij keek me even aan ,'Het ging wel goed, bedankt lieverd, hoe was het bij jou?'

Ik glimlachte ,'Was wel leuk, vooral met Annabel. Ik denk echt dat we goede vriendinnen kunnen worden...'

'Hoe was jouw dag?', vroeg Zack me doorheen Skype. Ik miste hem echt. Ik wou dat hij nu hier was om met me te praten en me vast te houden. Maar het was een geruststellende gedachte dat hij tenminste nog ergens daar was. Ik besefte nog steeds niet dat dat bij mijn moeder niet het geval was.

'Het was wel oké. Ik denk dat ik al een vriendin heb gevonden en haar broer en Sebastian zijn ook wel aardig. Hee, Julies feestje was toch vandaag? Hoe was het?'

'Het was euh goed', antwoordde hij snel en daarna begon hij over een of andere taak die hij moest maken voor Engels. Het verbaasde me dat hij zo snel van onderwerp veranderde.

Mijn vader riep me vanuit de keuken.

'Ik moet gaan, Z! Tot snel!', ik drukte een kus op mijn hand en duwde die hand tegen de webcam. Ik wist dat het nergens op sloeg, maar het was beter dan helemaal niks doen.

'Doei!' Het scherm werd onmiddellijk zwart. Dat was het dan. Hij voelde verder weg dan ooit. Het was alsof we al maanden geen relatie meer hadden. Ik miste de Zack die ik kende, maar ik had het gevoel dat ik die had achtergelaten.

'Ik lust geen wortels!', zeurde Ryan.

'Ryan, doe niet zo onaardig. Emily en ik hebben ons best gedaan om eten voor jullie klaar te maken.' Mijn vader wierp hem een vernietigende blik toe.

'Wel, jullie kunnen niet koken', zei Ryan en hij legde zijn vork neer.

Luke begon te huilen. Lizzie schoot in de lach en besmeerde haar tweelingbroertje met pap. Ik zuchtte. Ik miste het samenzijn met de familie dat we vroeger hadden. Ja, Ryan zeurde ook wel eens, en nee de tweeling deed niet altijd even gemakkelijk, maar ik voelde me er nooit alleen, en het leek er altijd veilig en gezellig. Nu waren we eerder een bende vechtende honden. Ik wou zo graag dat mijn moeder terugkeerde en alles weer veranderde dat het pijn deed. Maar ik wist dat het niet zou gebeuren.

'Ryan, je kan beter eten, anders verhonger je en dat wil je toch ook niet, Luke, het is goed, alles komt goed, wees gerust, Lizz, stop met je broer vol pap te smeren!' Ik probeerde alles zo rustig mogelijk te zeggen. Maar ik was mijn moeder niet. Ik had die lieve, geruststellende uitstraling niet. Ik was geen ouder of opvoeder. Ja, vroeger hielp ik ook wel eens mee, maar nu leek het alsof ik er helemaal alleen voor stond. En ik wist dat ik daar niet klaar voor was.