De volgende dag kom ik verward aan op school. Ik ben nog nooit zo bezig geweest met andere dingen dan school. Ik blijf maar denken aan die gevoelloze kus met Paula en die "15% gay". Ik zucht en ga in een van de ingangen van de aula staan. Vermoeid kijk ik de aula rond en vraag me af of dat er nog iemand is die misschien met hetzelfde probleem worstelt als ik. Van al die kinderen hier moet er toch op z'n minst wel ééntje zijn die ook niet weet wat 'ie met zichzelf aanmoet? Wat diegene nou van z'n gevoelens moet denken?

Ik zucht en loop dan de aula in. Ik schuif aan bij mijn klas, naast Tuur. Hij glimlacht naar me. 'Goedemorgen,' zegt hij opgewekt. 'Goedemorgen,' mompel ik. Tuur kijkt me fronsend aan. 'Is er iets?' Vraagt hij. Zwijgend kijk ik hem aan en schud dan mijn hoofd. 'Nee, ik heb gewoon niet zo goed geslapen,' verzin ik. Tuur schenkt me een medelevende blik. 'Da's niet zo fijn,' zegt hij. 'Klopt,' zeg ik. Ik friemel wat aan de rits van mijn rugzak en wacht ongeduldig totdat de bel gaat. Ik voel Paula's ogen in me branden, maar ik kijk niet naar haar op. De bel gaat. Mijn klas staat op en gaat naar het lokaal. Ik volg. Tuur loopt naast me.

We gaan het lokaal in en gaan naast elkaar zitten. Paula blijft – net zoals gisteren – op afstand en gaat aan de andere kant van het lokaal zitten. Ik pak mijn boeken op tafel en sla ze open. Tuur stoot me aan, waardoor ik voorzichtig naar hem omkijk. 'Paula heeft het me verteld,' zegt hij. 'Wat?' Zeg ik verbaasd. Tuur grijnst kleintjes. 'Ze belde me gisteravond huilend op. Toen heeft ze verhaal gedaan. Ik heb haar getroost en ze hing opgelucht op, dus ik denk dat ze er wel klaar mee is,' zegt hij en stelt mij daarmee ook gerust. 'Dat is fijn,' zeg ik. Hij knikt en slaat ook zijn boeken open. 'Het was ongemakkelijk. Ik kan niet praten via telefoon,' zegt hij dan. Ik staar voor me uit en knik. 'Ik kan ik het algemeen niet goed praten,' stel ik hem gerust. Tuur lacht en geeft me een klein stootje tegen mijn schouder. 'Dat valt wel mee, hoor,' zegt hij. 'Als jij het zegt,' lach ik en begin met werken.

Na een groot aantal lessen kunnen we eindelijk maar huis. Ik sta bij mijn kluisje mijn boeken te doen en geniet van het feit dat het nu weekend is. Ik stop de boeken die ik nodig heb voor huiswerk in mijn tas en de rest stop ik terug in mijn kluisje. Plotseling hoor ik een stem achter me. 'Hey,' zegt Tuur, waardoor ik geschrokken omkijk. In alle rust had ik niet verwacht dat Tuur achter me zou staan. Ik lach en ga weer door met mijn boeken. 'Hoi,' zeg ik, haal mijn jas uit mijn kluisje, doe hem dicht en draai me naar Tuur om. Zijn bruine ogen kijken me diep aan. 'Ik kan morgen toch nog wel komen, hè?' Zegt hij. Mijn wenkbrauwen schieten verbaasd omhoog. 'Natuurlijk kan dat! Waarom zou dat niet meer kunnen?' Vraag ik hem niet-begrijpend. Hij lacht ongemakkelijk en haalt een keer zijn schouders op. 'Weet ik veel,' antwoordt hij. 'Dat kan gewoon nog, hoor,' zeg ik. 'Oké, tot morgen dan,' zegt hij en loopt naar de uitgang van de school. 'Tot morgen,' zeg ik. Dan trek ik mijn jas aan en vertrek zelf ook van school.

Ik zit aan mijn bureau wat huiswerk te maken voor maandag. In het weekend huiswerk moeten maken vind ik echt een van de verschrikkelijkste dingen ooit. En nu ik nog aardrijkskunde moet maken ook, lijkt mijn weekend er niet beter op te worden. De deurbel gaat, waardoor ik opschrik uit mijn focus. Ik snel de trap af en open de voordeur. Tuur komt tevoorschijn. Hij heeft een kleine glimlach op zijn gezicht. 'Hoi,' groet ik hem en stap aan de kant zodat hij naar binnen kan. 'Hallo,' zegt hij. Hij hangt zijn jas op en trekt zijn schoenen uit. Samen lopen we de woonkamer in. Mam kijk op van haar mobiel – waar ze na een jaar nog steeds altijd mee loopt te klungelen – en glimlacht naar Tuur. 'Hé, knul. Leuk dat je er bent,' zegt ze. 'Hallo,' zegt Tuur terug. Ik schenk drinken voor ons in en ga dan meteen naar boven. Deze keer heb ik geen zin in een ongemakkelijk gesprek met mam.

Op mijn kamer kijkt Tuur een keer rond. Ik sta naast mijn bed terwijl hij naar mijn bureau toeloopt. Hij kijkt naar de boeken die open op mijn bureau liggen. 'Lukt het een beetje met aardrijkskunde?' Vraagt hij en kijkt naar me om. Hij kijkt weer naar mijn schrift. 'Ja hoor,' zeg ik. Hij knikt. 'Wat had je eigenlijk voor die toets?' Vraagt hij. 'Een drie,' zeg ik beschaamd. Tuur kijkt zonder enige emotie naar me om. 'Shit happens. Dat haal je zo wel weer op,' zegt hij. Ik knik en ga zitten op mijn bed. Tuur komt bij me zitten. Ik kijk hem vanuit mijn ooghoeken aan. 'Gamen?' Stel ik voor. Tuur glimlacht en haalt zijn schouders op. 'Ik vind alles goed,' zegt hij. Ik sta op en start de PlayStation op. We spelen weer Black Ops, net zoals eergisteren. Na een tijdje zijn we het beu en gaan door op onze mobiel.

Ik scrol door mijn Instagram, waar de ene na de andere nieuwe foto op verschijnt. Ik like ze zonder erover na te denken. Soms zie ik de foto nog niet eens. 'Bjorn, kan ik je iets vertellen?' Zegt Tuur dan opeens. Verbaasd kijk ik naar hem om. 'Tuurlijk,' zeg ik. Hij zucht zacht en legt zijn mobiel weg terwijl hij me moeilijk aankijkt. Ik leg ook mijn mobiel weg, aangezien Tuur best serieus lijkt. Ongemakkelijk peuter ik aan de onderkant van mijn shirt en kijk naar een draadje dat ik eruit trek.  'Ik val op jongens,' zegt hij. Verbaasd kijk ik naar hem op. Zijn bruine ogen kijken diep in de mijne. Zwijgend kijken we elkaar aan. 'Gaaf...' stamel ik dan zacht en verrast. Dit was wel het laatste wat ik aan had zien komen. Geen wonder dat hij Paula niet leuk vindt.

Ik begin weer aan mijn shirt te plukken. 'Ik val niet zomaar op jongens,' zegt hij dan, maar ik blijf geconcentreerd naar mijn shirt kijken. 'Ik val op jou, Bjorn,' zegt hij. Een schok trekt zich door mijn hele lichaam. 'Je wil niet weten hoe pijn het deed om Paula iedere keer aan te moeten horen terwijl ze over jou aan het praten was. Ik dacht echt dat jij haar ook leuk vond, dus het deed pijn om te horen. Toen ik hoorde dat je met haar gekust had en het je niets deed, was ik zo blij. Ik ben stapel op je, Bjorn. Al een hele tijd. Ik kon het gewoon niet meer voor je verzwijgen,' zegt hij. Vanuit mijn ooghoeken kijk ik naar Tuur, die met een lastige blik naar mij kijkt. Zijn ogen staan vol met tranen en zijn wangen zijn felrood geworden. Ik draai mijn hoofd naar hem toe.

Zachtjes pak ik zijn hoofd vast en kus hem voorzichtig. Tuur kust me terug als antwoord. Zijn zachte lippen glijden langs die van mij. Onze lippen zoeken hun weg tussen elkaar. Tuur pakt nu met zijn andere hand mijn hoofd vast en kust me nog een keer. Ik klim op Tuurs schoot. Keer op keer kussen Tuur en ik, maar het doet me niets. Voorzichtig maak ik Tuurs mond open en laat mijn tong naar binnen gaan. Mijn tong glijdt langs die van Tuur. Gulzig zoent Tuur me terug. Deze keer gaat Tuurs tong bij mij maar binnen. Onze lippen en tongen spelen een spelletje met elkaar, maar het doet me nog steeds niets. Ik leun even terug en kijk Tuur aan in zijn ogen. Zijn bruine ogen stralen. Hij pakt mijn hoofd weer vast en zoent me weer.

Voorzichtig trek ik aan de onderkant van zijn shirt. Tuur kust me nog een keer en dan komt hij van me los. Ik trek zijn shirt in één beweging uit, waardoor Tuur me even verbaasd aankijkt. Dan trekt hij mijn shirt ook uit en zoent me weer. Ik laat zijn tong tegen die van mij glijden. Ik nestel mijn handen in zijn haar. Ik kus de wang van Tuur en ga dan door naar zijn kaaklijn. Zacht kus ik zijn kaak en plaats dan een zuigzoen in zijn nek. Tuur zucht uit genot. Ik plaats iets lager nog een zuigzoen terwijl Tuur er nu ook eentje in mijn nek plaatst. Mijn handen glijden ondertussen over zijn ontblote bovenlichaam. Tuur komt los uit mijn nek en ik uit die van hem. Ik laat mijn tong weer bij hem naar binnen gaan. Mijn handen zijn ondertussen bij de broek van Tuur beland. Ik open voorzichtig zijn gulp. Nog een keer laat ik mijn tong Tuurs mond in gaan en Tuur reageert door zijn tong met die van mij te laten botsen. Vervolgens dringt zijn tong weer bij mij naar binnen. Ik duw mezelf van hem af en spring van het bed af.

'Ik kan dit echt niet,' zeg ik en nestel mijn handen in mijn haar. Ik draai me weg van Tuur en ijsbeer door mijn kamer heen. Ik trek mijn shirt weer aan terwijl ik vecht om de tranen in mijn ogen te houden. Waarom voel ik verdomme nou niets? We zaten zowat halfnaakt tegen elkaar aangeplakt en onze tongen hadden een hele worstelpartij gaande, maar ik voelde nog niet eens een fucking beetje iets van opwinding. 'Pardon?!' Klinkt Tuur verbaasd. 'Je kunt me hier niet zo met een stijve laten hangen, Bjorn,' zegt hij. Fronsend draai ik me naar hem om en kijk hem met waterige ogen aan. Tuur lijkt net zo in de war als ik.

'Sorry, Tuur, het lukt me gewoon niet,' zeg ik. 'Wat niet? Je bent me hier volop aan het zoenen en aan het uitkleden en dan kan je het opeens niet meer?' Vraagt hij verbaasd. Ik hoor dat de woede in Tuurs stem op begint te spelen. 'Ja, Tuur, sorry!' Roep ik. 'Ik voel gewoon niets, oké?!' Zeg ik. Tuur zwijgt. 'Jij zit hier met een stijve en ik voelde nog niet eens iets! Ik ben aromantisch en aseksueel, Tuur!' Gooi ik eruit. Stomverbaasd kijkt hij me aan. 'Ik kan niet verliefd worden! Ik kan niet opgewonden worden! Hoe graag ik het ook zou willen,' zeg ik en laat mezelf zakken op het bed. Ik begraaf mijn gezicht in mijn handen. Nadat ik gisteren die "gaytest" had gedaan heb ik wat verder gezocht en kwam hierop uit. Alles viel op zijn plek. Ik ben godverdomme aromantisch en zal nooit iets voor iemand voelen.

Ik voel Tuurs arm troostend om me heen. 'Wat naar voor je,' zegt hij en wrijft over mijn bovenarm. Hij trekt me tegen zich aan en slaat beide armen om me heen. Zijn ene hand gaat troostend door mijn haar heen. 'Als ik dat had geweten, dan had ik dit nooit gedaan,' zegt hij. Ik schud huilend mijn hoofd. 'Het is niet jouw schuld. Je had het niet kunnen weten. En eigenlijk ben ik blij dat het gebeurd is, want nu weet ik zeker dat ik aromantisch ben. Sorry, Tuur, dat ik je zo gebruikt heb,' zeg ik. Tuurs hand blijft door mijn haar gaan. 'Het is oké, ik snap dat je het wilde proberen. Ik voel me rot voor je, Bjorn, want ik weet dat je hiervan baalt,' zegt hij. Ik knik weer. 'Heel onze samenleving draait om de fucking liefde en ik kan er niet aan meedoen,' zeg ik huilend. 'Bjorn, boeien wat de samenleving denkt. Fuck die samenleving! Jij bent veel beter in andere dingen. Liefde maakt je echt niet tot wie je bent,' probeert Tuur me te troosten.

Huilend blijf ik in Tuurs armen liggen. 'Ik heb even tijd voor mezelf nodig,' zeg ik dan plotseling en zelfs ik had niet verwacht dat ik het zou zeggen. Tuur laat me los en kijkt me bezorgd aan. 'Is alles wel oké? Je moet er echt niet teveel over inzitten, Bjorn. Je bent gewoon zoals je bent. Maar oké, ik snap dat je even alleen wil zijn. Ik ga wel,' zegt Tuur. Hij knuffelt me nog een keer en staat dan op. Hij trekt zijn shirt weer aan en loopt naar de deur. Hij opent hem en draait zich om in de deuropening. 'Doe rustig aan,' zegt hij. Ik knik. 'Tot maandag,' zegt hij dan. Moeilijk glimlach ik naar hem. 'Tot maandag,' zeg ik terug en dan verdwijnt Tuur mijn slaapkamer uit. Hij sluit de deur achter zich en ik kan nog horen hoe hij de trap afgaat en de voordeur uitgaat. Dan is het stil.