Het was donker in de kamer aan de oostkant van het huis. Mama had de gordijnen vandaag nog niet open gedaan en het rook er bedompt. De zon had de hele dag op het huis gestaan en de temperatuur in de kamer was gestegen. Het stonk er een beetje en ik miste de zachte zomerbries die buiten waaide. Even stond ik stil om mijn ogen aan het donker te laten wennen. Ik zag de contouren van het bed en ik zag mama liggen. Ze verdween bijna onder de dekens en leek kleiner dan dat ze was.

'Hoi mam,' zei ik toen ik over de houten, krakende planken naar haar bed liep. Ik had een koud washandje en een glas water met ijsblokjes bij me. Ik had één paracetamol uit de laatste strip van het pakje gepakt. Ik zette het dienblad op de boeken die op het nachtkastje lagen. Ik pakte de washand en legde die op mama's voorhoofd. Ze gloeide helemaal en haar ogen leken van iemand anders te zijn.

'Hoi Nila,' zei mama en elke woord zei ze met moeite. 'Waar zijn mijn gouden meisjes?' vroeg ze. Melina en Aurelia noemde ze altijd haar gouden meisjes.
'Ze zitten binnen op de bank,' vertelde ik haar. 'Ze moesten nog iets bespreken.' Ik pakte de thee en ik zag dat er een vermoeide glimlach op haar gezicht kroop. Toen vielen de zweetdruppeltjes op haar voorhoofd me op. Ze leken op kleine regendruppeltjes die na een regenbui aan een spinnenweb kleefden.
'Iets bespreken?' vroeg mama. 'Waar hebben ze het over?'

De woorden kwamen langzaam over haar lippen rollen en elk woord sprak ze met zoveel moeite uit dat haar tong aan haar gehemelte geplakt leek te zijn. Mama wilde altijd weten waar Melina en Aurelia het over hadden. "Dat laat me jong voelen," had ze wel eens gezegd. Ik praatte liever niet mee, want ze zeiden niet altijd aardige dingen over mensen en bovendien interesseerde het me niet zo veel. Daarbij was het een gewoonte geworden, ik hoorde niet mee te praten. Vroeger was ik wel eens boos geworden, omdat ze het de hele tijd hadden over dat Anna geen goed cijfer had voor haar rekentoets, terwijl ze had opgeschept dat ze het heel goed kon. Niemand had aan mij gevraagd welk cijfer ik had, terwijl ik het hoogste cijfer van de klas had en dat het nog nooit eerder was voorgekomen. In mijn woede had ik een week lang niet meer met hun roddelgesprekken meegedaan en ze hadden het niet gemerkt. Toen had ik besloten dat ik maar niet meer met ze mee wilde praten.

'Ik weet het niet, mam,' zei ik. De dekens ritselden toen ze een poging deed om uit haar liggende houding te ontsnappen. Ze bewoog alsof haar botten zouden breken als ze het niet voorzichtig genoeg zou doen. 'Wil je wat drinken?' vroeg ik haar. Het duurde even voor mama reageerde. Haar ademhaling was sneller en ze ontzettend moe, alsof ze dagen niet geslapen had terwijl ze dagenlang in bed had gelegen. 'Thee graag, liefje,' zei ze en haar stem klonk hol, alsof al haar energie er uit was gezogen.

Even was ik verbaasd. 'Thee?' vroeg ik. 'Het is hier warm en je zweet.' Ik voelde met mijn hand aan haar voorhoofd, ze was te zwak om te protesteren. Het voelde gloeiend heet onder mijn handpalm aan. 'Je voorhoofd is ook warm,' zei ik. 'Gaat alles wel goed met je mama?' Mijn moeder liet een zwakke glimlach zien. 'Ik heb het alleen een beetje koud,' zei ze. 'Wil je thee voor me halen?' Ze slikte en aan elke beweging die ze maakte, kleefde zoveel moeite dat ik er een naar gevoel van kreeg. 'Natuurlijk mama,' zei ik en mijn stem klonk een stuk zachter.

Ik pakte snel het dienblad en liep de kamer uit. Op de trap viel het glas bijna om en het water stroomde naar beneden. Toen ik een poging deed om hem rechtop te zetten viel die naar beneden en belande in honderd kleine stukjes. Opeens overspoelde me het gevoel van machteloosheid. Het voelde alsof ik naast het glas in duizenden stukjes uiteen viel. Het voelde alsof ik open zou breken en dat de tranen over mijn wangen zouden rollen, maar het enige wat nat werd waren mijn sokken toen ik in het water ging staan dat ik had geknoeid.

Het geluid van vallend glas had Melina en Aurelia uit hun gesprekken gehaald en opeens stonden ze naast de scherven. Ze hadden zo iets kleins als een glas wel in scherven horen breken, maar het breken van mij hadden ze niet gehoord. Het maakte me verdrietig en boos en het liefste wilde ik ergens tegen aan schoppen. Ik deed het niet want er was al genoeg kapot.

'Nila,' zei Melina. Haar toon zei de woorden die niemand kon horen maar iedereen begreep; ze vond me waardeloos. 'Mama wil graag thee,' zei ik en Aurelia leek de wanhoop te begrijpen. 'Melien,' zei ze en achter die woorden school een boodschap die alleen zij tweeën konden begrijpen. Melina verdween naar de keuken en Aurelia raapte de grootste glasstukken bij elkaar. Ik stond nog halverwege de trap en ik keek. 'Wij regelen het wel,' zei Aurelia en hoewel haar stem niet vijandig klonk, voelde het alsof ze me aanviel.

Ik was naar beneden gelopen en had me verstopt in Ariël. Deze tuin was het meeste vervallen en niemand behalve ik kwam hier. Het bracht me tot rust en zorgde ervoor dat ik niet door allerlei herinneringen werd meegesleept. Overal stonden planten en bomen. Sommigen vol in bloei, anderen waren doods. Alles was overwoekerd en oud en bijna kapot. In het midden stonden een oude vijver en het water was groen en niet zo schoon, maar dat gaf niet. Mijn voeten had ik in het water gestoken en mijn gedachten doolden rond. Ik ging pas naar binnen toen de zon onderging, kippenvel zich over mijn hele lijf had verspreid en mijn ledematen zo stram waren dat het vijf minuten duurde om op te staan. Mijn benen zaten onder het kroos en ze tintelden. Ik voelde me moe, leeg en verdrietig.

Toen ik binnen kwam overviel de warmte me en ik zag dat het al negen uur was. Melina en Aurelia hadden iets gekookt en de geur van lekker eten had zich door het hele huis verspreid. Toen had ik pas door hoeveel zin ik in eten had, mijn maag bevestigde dat toen het luid begon te rommelen. Melina en Aurelia zaten op de bank met een boek. Ze waren te diep in een gesprek verwikkeld om daadwerkelijk te kunnen lezen. Aurelia merkte me op, misschien was het ook wel Melina. Ik wist het niet, het was schemerig. 'Er staat nog wat op het aanrecht,' zei ze. 'De volgende keer mag jij ook wel wat doen.'

Mijn borst deed pijn en mijn hart voelde verkrampt maar ik probeerde het niet te voelen en ik liep naar de keuken. Er stond een bord op het aanrecht en er was niet veel. Binnen een paar minuten was het op. Ik at ook nog een banaan en een broodje appelstroop. Ik zag dat bijna al het eten op en ik wist dat we bijna weer naar de winkel moesten.

Achter de kookboeken op de plank boven het aanrecht had mama een beschuitbus gezet waar allemaal contant geld in zat. Ze had verteld dat we dat alleen maar mochten gebruiken om boodschappen te doen. Ik klom op het aanrecht en pakte de beschuitbus. Ik zag dat er nog maar een paar tientjes in zaten, we konden hier niet langer dan twee weken van rondkomen. Ik wist dat ik mama moest vertellen dat het geld bijna op was, maar ik besloot om het later te doen. Nu moest ze slapen.

Ik liet me van het aanrecht afglijden en liep naar boven. Niemand vertelde ons wanneer we moesten slapen, maar opeens voelde ik me zo moe dat ik niets anders mee wilde. De treden kraakten onder mijn voeten en ik liep naar mijn slaapkamerdeur. De deur piepte toen ik hem openduwde. Voorzichtig deed ik hem weer dicht en ik knipte het licht aan.

Mijn kamer was groot, maar er stond niet veel in, alleen een bed een kast en een bureau waar ik nooit aan zat. In het midden lag een kleed. Ik liep naar de ramen en trok de gordijnen dicht, toen liep ik naar de kast en pakte mijn nachtjapon. Ik trok hem aan en deed de kast weer dicht.

Toen liep ik naar de badkamer om mijn tanden te poetsen. Mijn blik viel op mezelf toen ik me weerspiegeld zag in de grote oude spiegel die in de badkamer aan de muur hing. Mijn huid was wit en mijn ogen leken moe. Ik staarde en staarde en de afstand tussen mij en mijn spiegelbeeld leek onoverbrugbaar. Ik herkende degene naar wie ik keek niet.

Ik vroeg me af of mama haar spiegelbeeld zou herkennen. Ik wist dat ze zou schrikken van haar spiegelbeeld. Van haar witte huid, ingevallen ogen en haar ziel die uitgeput leek te zijn.

Die nacht duurde het lang voordat ik in slaap viel.