Vanuit de verte zag hij haar liggen.

Ogen opengesperd en met haar hand op de immense sequoiaboom.

Hij had eindelijk de keuze gemaakt om haar een keer te volgen.

Hij had het recht het te weten, vond hij, en dit leek de enige manier te zijn.

Waarom hij het niet eerder gedaan had wist hij niet eens.

Het deed er ook niet toe.

Nu deed hij het en nu zou hij erachter komen wat ze altijd deed als ze weg was.

Niet dat hij het begreep.

Hij had nog steeds geen antwoord op zijn brandende vragen, maar blijkbaar had de boom er iets mee te maken.

Als er iets was wat hij niet wilde, was het zijn vrouw moeten delen met een boom.

Ze was van hem en hoorde niets te maken te hebben met de boom.

Hij beende ernaartoe en trok haar los van de boom.