Ongeduldig stond hij op de veranda, de komst van zijn vrouw af te wachten.

Eindelijk verscheen ze in de verte.

Haar goudblonde haren wapperden door de harde wind die er stond, terwijl haar zware, zeegroene jurk perfect in vorm bleef. 

Hij liet zijn stem al van verre bulderen. 

'Waar ben je geweest, dom wijf! Ongehoorzame trut! Ik heb je al zo vaak gezegd binnen te blijven!' 

Ze zegt niets en loopt slechts langzaam dichterbij.

'Een slak loopt nog sneller.' 

'Daar ben ik mij van bewust,' is haar koele antwoord.

Hij tolereert haar korte antwoord niet en trekt haar aan haar haren mee naar binnen.

De deur wordt dichtgesmeten en al snel begint het slaan.

Hij weet niet eens waarom hij het zelfs nog probeert.

Het is allang duidelijk dat het niets gaat uithalen.

Wederom zit ze de straf uit, alsof ze zit te wachten voor de maan en zon op op een lijn te staan.