Uitgebreid ging hij klaar staan met zijn bijl.

Gereed om de boom om te hakken.

Klaar om haar uit haar lijden te verlossen en haar vrijheid te schenken.

Want dat was ze zonder de boom, volgens hem.

'Stop!' schreeuwt ze echter hysterisch.

'Je begrijpt het niet. 

De helft van mijn ziel zit in die boom. 

Zonder ben ik niets. 

Ik kan niet zonder mezelf. 

Ik ben niets dan. Ik kan niet weg bij mezelf. 

Ga. 

Vlucht van het gevecht. 

Laat mij hier achter.'

'Nee. 

Je bent mijn vrouw. 

Mijn eigendom.

Je zal bij mij blijven tot ik dood ben of tot jij dood bent.

Je zal me kinderen schenken en hen opvoeden.

Je zal mijn huis onderhouden.

Je bent van mij.'

Met die woorden begon hij met hakken.