MATTHIAS ARIAGON

After six years without communication of her. I’m hallucinating now, kanina ko pa pinagmamasdan ang babae sa kabilang cottage. She looks like Lainerry, but I force my self to ignore it because it’s imposible. Palawan Beach is so far from her but..
“Pare! Tahimik mo! Sayang ng air ticket papunta rito sa El Nido,” ani Andrew, hinihila ako palusong sa dagat. Hinila rin nila ako papunta rito sa Palawan kahit alam nilang busy ako sa maliit kong negosyo.
I owned clothing company. Jeffrey suggested it, dahil marami siyang kilala na mayroong alam sa ganitong negosyo at hindi naman ako nag-failed dahil nasa likod ko ang aking mga kaibigan. Ako na mismo ang nagde-design ng logo for printing at ilang mga tao na rin ang katulong ko sa shop. Ang bookshop nila Papa ay pinalago ko pa. I purchased classics and Wattpad books dahil iyon ang mabenta.
I played well and I live with goals, kaya naman ibinigay sa akin ni God ang minimithi ko at sana rin ay hindi pa ako huli na mabawi ang babaeng mahal ko. Ngunit tila impossible na talaga dahil nagpakasal na siya kay Jourem at masaya na silang nagsamama. Bumalik ako sa kinauupuan pagkatapos umahon sa dagat.
“After all those years, Lainerry pa rin? Bakit hindi mo subukang tumingin sa iba? Pinagpalit kana diba?” It’s Shaun.
“Speaking of her. She looks Lainerry!” Sabay turo ni Shauniro sa babaeng nakaupo sa kabilang cottage, masayang nakikipag-usap sa cellphone. At namataan ko rin si Jourem na papalapit sa babae na ibinigay pa ang dalang juice at sabay nagselfie pa silang dalawa.
“Shit! Si Lainerry nga!” napamura si Kairos dahil nakiusyuso rin ito. Hindi hallucination ang nangyari kanina. Umiwas akong tingin dahil kumirot ang dibdib ko. ‘I’m fucking miss her! Hindi man lang nagbago ang kagandahan niya. Kahit ang katawan niya ay ganoon pa rin. Wala pa silang anak? Pero masaya siya kasama ang lalaking iyon. Kailangan ko na ring maging masaya para sa kanya.
“Pare, have you heard the great Philosopher Sun Isu?” Kairos diverting the mood.
“I don't have time searching those Philosopher you’ve know. Hindi ko nga mahanap ang sarili ko e’.” sinabayan ko ang trip niya.
“Gago, kahit hanapin mo sila ay wala na sila. They’re vanished from earth famously. Makinig ka, malay mo makatulong siya saiyo,” he convinced me.
“Okay. Sino siya at bakit?”
“Philosopher nga siya. He says; ‘The best way to defeat your enemy is to get to know him better,” Kairos proudly say as if he is Sun Isu.
“Then, anong kinalaman niya sa akin?”
“Look. They're not yet married. Walang wedding ring. May pag-asa pa. Ikaw lang ang hindi nagpapakita kay Lainerry. Kung magmukmok ka r'yan, para mo na ring sinabi na talynan ka.” Hirap kausap ni Kairos kahit kailan.
“Tapos? Nasaan si Sun Isu?” Naiinip na tanong ni Jeffrey dahil nakikinig rin pala sa usapan. Akala namin ay tulog sa upuan.
“Wala. Wala siya. Isinali ko lang para interesting diba?” hagalpak ang tawa ni Kairos, mukhang sira-ulo lang. Bigla namang nawalansi Lainerry sa kinauupuan nito.
“Pasukin mo ang negosyo nila at kilalanin mo ang mga taong nasa paligid niya.” Si Kairos.
“Pasokin? I rob them? Trespass ako. Hindi ko gamay ang travel agency. Wala akong mapapala.” Mukhang baliw lang ang nag-suggest.
“Basic Matthias! Magbook ka sa kanila travel abroad or everywhere with us para enjoy. Once a week. Sigurado mapapansin ka nila, tayo tapos iiisipin nilang multi-millionaire ka.” Andrew in poker face. ‘Kainis mga ’to.’
Magpapakita na ako sa kanya. Siguro naman handa na siyang ipaglaban ako. Kaya ko na rin harapin ang kanyang mga magulang. Sana ako pa rin, sana mahal niya pa rin ako dahil kaya ko siyang ipaglaban at tanggapin kahit anong sitwasyon niya pa ngayon. What if pinagpalit niya na akong tuluyan? Possible iyon dahil halos anim na taon na ang lumipas at hindi naman Santo ang lalaking kasama niya sa bahay. Ayos lang din kung hindi niya na ako mahal. Kailangan ko pa rin malaman para tuluyan na rin akong mag-move-on sa kanya. I need closure.
Huling araw namin sa palawan ng makita ko si Lainerry, kinagabihan ay bumalik na kaming Manila. My mind was occupied by her, kaya naghanap agad akong puwedeng mapagtanongan ng contact number niya. Walang tao sa bahay nila sa Masinag at ayoko ring pumunta sa Marikina sa mga magulang niya, hindi pa ako handang harapin sila. Si Lainerry muna ang haharapin ko.
Five days was so long. Sabi ni Mairi, ’yong kaibigan ni Lainerry noong colllege ay nasa Palawan pa ang mga ito. Sana pala hindi muna ako umuwi. Parang katumbas ng limang taon ang limang araw. Hindi ko alam kung tama pa ba na gulohin ko siya o hayaan ko na lang dahil okay na naman siya?
Tonight was her flight going home. Pumunta ako sa airport ngunit wala siya. Kahit sa bahay niya sa Masinag ay wala din siya, sa bahay nila sa Marikina wala ring tao. Limang beses na ako bumalik sa Masinag pero mukhang walang umuuwi doon. Nagtanong na rin ako sa guard, hindi niya raw alam kung nasaan ang nakatira doon. I’m worried for her and for our unsettled relationship. Nasaan kaya si Lainerry? I don't know where to go. Halos one month na. Hindi ko pa siya mahanap. Then I remember the rooftop. That building. They owned it, doon ako tumakbo at nagtanong. Nalaman kong nasa hospital pala siya, comatose at mag-iisang buwan na.
After an hour I found my self walking in the lobby of Medical City in Pasig. My heart beating fast. Hindi ko alam kung anong madadatnan ko, ano bang kalagayan niya? I'm so worried about her na halos tumulo na ang luha ko at wala na akong pakialam kong nandoon ang mga magulang niya basta pupuntahan ko si Lainerry.
I knock the door when I saw Lainerry’s name on it and no one answer. Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob at binuka ang dahon ng pinto. I saw her unconscious body lying on the patient bed with dextrose and oxygen. “Why baby?” Mabilis ang pangyayari dahil hindi ko na nakontrol ang sarili kong takbuhin ang kinaroroonan niya.
“Anong nangyari, Lainerry?” Sunod-sunod ang pagpatak ng mga luha sa aking mga mata habang nakahawak ako sa kamay niya. Lubos na pag-aalala ang nararamdaman ko at sobrang naaawa ako sa kalagayan niya. “Baby wake up, nandito na ’ko. I’m sorry.. I’m sorry dahil ngayon lang ulit nagpakita sa’yo..” Nahaharangan ng butil-butil na luha ang aking mga mata, pinunasan gamit ang likod ng aking kamay.
“Laine... gumising ka na. Si Matthias ’to. Nandito na ako ulit.. please.. baby.. ipaglalaban na kita..” Durog na durog ang puso ko habang pinagmamasdan ang babaeng iningatan ko noon. Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari sana nilapitan ko na siya doon sa Palawan. Baka sakali na hindi ganito ang kinahinatnan niya. Hindi mapugto ang luha sa aking mga mata. Naninikip ang dibdib ko dahil sa kalagayan niya.
“Baby.. anong nangyari.. pasensiya ka na wala ako sa tabi mo sa mga oras na kailangan mo ’ko. Please.. wake up. I’m here. Hindi na kita iiwanan...” isang mapait na hagulhol ang lumabas sa aking lalamunan na kanina ko pa pinipigilan. “I-I’m begging you.. please wake up..” kumawala na ang bigat at pagsisisi na aking nararamdaman. Tanging paghikbi na lang ang magagawa ko ngayon, hindi ko siya mayakap dahil sa mga tubong nakakabit sa kanya.
Halos matisod ako ng tumayo ako dahil kukuha ako ng panyo sa backpack na dala ko. Bumungad sa akin ang Daddy ni Lainerry na nakatayo sa may pintuan at tumutulo ang luha sa mga mata. Naglock akong pinto kanina, sigurado. Ibig sabihin nasa loob siya ng toilet kanina pagpasok ko? Narinig niya ang lahat?
“I’m sorry po. Gusto ko lang siyang makita, aalis na po ako. Pasensiya na po..” tanging nasabi ko dahil wala akong karapatan na manatili sa tabi niya. Kinuha ko ang bag at nakayukong tinungo ang pinto. May takot pa rin akong nararamdaman kapag nakikita ko sila.
“No. She need you. Please stay...” mahinahon na pakiusap ng Daddy ni Lainerry. Nagpunas ng luha at siya ang lumabas ng kuwarto.