Woorden aantal: 2 286

Totaal aantal woorden: 5 556

.○.•.○.•.○.

Zes jaar geleden

"Daar is een goede plek," zei Ephedra. Ze trok Gina aan haar hand mee de trap af en naar de lege plekken in de collegebanken. Wat sorry's en gewurm tussen de al zittende dromenvangers in opleiding later, kwamen ze in het midden van de zaal terecht en namen ze plaats.

"Je wilde deze keer niet vooraan zitten?" vroeg Gina plagend.

"Ik wil mijn nek niet breken," zei ze. "Dit is perfect." Ongeduldig ging ze zitten en ze keek vol verwachting naar de docent die beneden op het podium stond. Gina gaf toe dat ze ook wat ongeduldig was, vandaag zouden ze voorbereid worden om hun eerste dromen in te gaan. Het afgelopen jaar hadden ze alle theorie moeten leren, nu kwam het aan op de praktijk. De les begon zoals alle andere: er was een inleiding er was herhaling, maar al snel veranderde de les toen iemand anders naar voren werd gehaald.

"Wegens mijn avonden met dromers zeer afgenomen zijn in de laatste jaren, wil ik jullie graag kennis laten maken met Taxus. Twee jaar geleden was die diens eerste droom ingestapt en is daarna wegens diens grote inzet en nachtmerrie-verdelging successen deel geworden van de 7 uur Elite." Gina voelde haar ogen groot worden van verwondering. Binnen twee jaar in de Elite? Gina wist niet wat ze zich daarbij voor moest stellen. Ze had altijd gedacht dat degenen die in een Elite ploeg kwamen minstens tien jaar achter de rug moesten hebben voor ze in aanmerking konden komen. Taxus was duidelijk een uitzondering en die kwam naar voren onder een groots applaus.

"Goedemorgen allemaal," zei die toen die op het podium stond. "Het voelt echt als gisteren dat ik op jullie plek zat." Taxus nam even een pauze voor die weer verder sprak.

"Voor we beginnen met de verdere introductie van het instappen van dromen wil ik dat jullie allemaal jullie timer aanzetten op de tijd die jullie geleerd is." Taxus wachtte geduldig terwijl alle dromenvangers in opleiding met hun horloge begonnen te frunniken. Gina stelde zonder al te veel problemen haar horloge op acht uur in en Ephedra had er duidelijk ook geen moeite meer. "Ik hoop dat jullie onthouden hebben dat er zeven uur en vijfenvijftig minuten moeten verstrijken voor het alarm af gaat." Er ging een hand in de studenten omhoog.

"Moeten we hier nu acht uur blijven zitten?" vroeg iemand en Taxus lachte.

"Nee, de opdracht is nu voor jullie om niet naar jullie timer te kijken. Doe hem af, stop hem weg en kijk er niet naar tot ik het zeg." Er steeg wat geroezemoes op, maar langzaam maar zeker werden er horloges afgedaan, weggestopt of omgedraaid. Taxus liet wat tijd voorbij gaan voor die weer sprak. "Wie denkt er dat er al een minuut is verstreken? Ik wil graag handen zien." Hier en daar ging er twijfelend een hand omhoog. Gina fronste, iets zei haar dat er een minuut voorbij was gegaan, maar iets anders zei haar dat er meer tijd verstreken moest zijn. Ephedra leek ook te twijfelen, haar hand bewoog wat, maar ging uiteindelijk niet omhoog.

"En wie denkt dat er meer tijd verstreken is?" Gina stak twijfelend haar hand op en Ephedra volgde ook in enige onzekerheid. "Wil iemand gokken hoeveel tijd er verstreken is?" Er werd iemand op de voorste rij aangewezen.

"Twee minuten?"

"Iemand anders die nog iets beters heeft?"

"Wordt het niet meer, hoe meer we proberen in te schatten hoeveel tijd er verstreken is?" was een opmerking uit de zaal.

"Kijk," zei Taxus, "dat is precies wat ik wilde horen. Wat is je codenaam?"

"Cycadales."

"Dat zal ik onthouden, wie weet kom je nog eens bij een Elite ploeg," zei Taxus en diens aandacht ging weer terug naar de rest van de zaal. "Jullie mogen jullie horloge er weer bij pakken. Kijk hoe je timer ervoor staat en realiseer je dat ik jullie net heb proberen af te leiden. Dit is iets wat nachtmerries ook doen. In dromen verstrijkt de tijd anders en jullie gaan vandaag voor het eerst meemaken hoe het onkruid dat in zijn voordeel gebruikt."

Nu zes jaar later, was dit een les die Gina altijd bijgebleven was. Het liet haar altijd twee keer op haar horloge kijken als ze in een droom was. Het liet haar altijd twee keer denken over hoe ze een nachtmerrie te lijf ging. Ze was daardoor doelgerichter geworden, niet van plan om afgeleid te worden. Ze wist dat Ephedra ook zo werkte. Beide wisten ze hardnekkige nachtmerries te verwijderen. Beide hadden ze daarin een niveau bereikt dat ze tot de Elite ploegen gerekend werden. Beide hadden ze dromers uit eindeloze spiralen weten te halen. Dus waarom was Ephedra alleen in een kamer met haar ogen gesloten? Waarom maakte niks haar meer wakker? Hoe was het zo gekomen dat ze vastzat in een droom van een dromer die al wakker was? Gina wilde haar door elkaar schudden, in haar oren schreeuwen. Alles in de hoop haar ogen open te krijgen, maar ze wist dat alles al gedaan was. De snee op haar arm zei genoeg. Als zelfs dat haar niet wakker liet worden, betekende dat dat ze vast zat en iemand haar uit de droom moest halen. Het was iets wat niet gebeurde in de Elite ploegen, maar duidelijk moest zij vandaag de uitzondering zijn die die regel brak.

"Hoe lang slaapt ze al?" vroeg Gina voor ze er erg in had.

"Je weet dat je dat zelf kan checken, Ginkgo," zei Cycadales wat bot.

"Het was een retorische vraag," zei Gina, maar ze tikte wel op haar oorstuk om te zien wat die over haar goede vriend te zeggen had. "Gaan we eerst proberen haar droom in te komen? Of wachten we op de dromer?"

"Dat is beide een mogelijkheid," zei de directeur, haar armen had ze over elkaar geslagen en ze leunde wat vermoeid tegen de raam van de kamer waar Ephedra een dromer geworden was. Een paar minuten geleden hadden ze nog in het hoofdkantoor gestaan, maar een knikker later waren ze hierheen gestapt. Het was vreemd in een kamer te komen waar een dromer miste. Of eerder waar de dromenvanger de dromer was geworden. Het hoorde niet en Gina was klaar om Ephedra's droom in te stappen. Enkel werden haar plannen al snel tegen gehouden door haar ploeggenoten.

"Ik denk dat Ginkgo het beste de dromer voor zich kan nemen," zei Torreya en hij had al snel de stemmen van de andere bij zich.

"Ginkgo, jij hebt de meeste lange dromen op je naam, jij hebt de kleinste kans in dezelfde staat als Ephedra te raken," zei Thuja daarop.

"En Ephedra kwam na mij," zei Gina wat bitter, maar ze hadden gelijk. Ze kon niet meteen van start gaan. Ze mochten dan misschien allemaal deel zijn van E8, maar Gina en Ephedra hadden overweldigend meer lange dromen op hun naam dan de anderen. Ze zochten ze er altijd op uit. Altijd waren ze op zoek naar de diepste wortels. Op zoek naar de dromers die het echt nodig hadden. Gina vermoedde dat de droom waar Ephedra in gevangen was, ook van zo'n dromer was. Dat diens droom al vele nachten door een nachtmerrie geplaagd werd en dat het onkruid wat er in groeide meerdere nachten zou kosten om te verdelgen. Het waren nachtmerries die het waard waren, maar veel van een dromenvanger vroegen. In Ephedra's geval... Gina ademde diep in en ze stopte haar gedachten weg voor die weer in een spiraal kwamen. Ze was van plan Ephedra wakker te maken, koste wat het kost.

"Maar wat is het plan?" vroeg Picea. "Het lijkt me geen plan om één voor één Ephedra's droom in te gaan. En er moet sowieso iemand buiten de droom blijven voor... het geval dat."

"Dat is correct," zei de directeur. "Het is misschien een ander geval dan normaal, maar we kunnen dit zoals de hardnekkige nachtmerries beschouwen. Er zal altijd iemand moeten zijn die buiten de droom blijft en dus bij het lichaam blijft van degene die de droom in gaat."

"Misschien kunnen we het dan opsplitsen," stelde Thuja voor. "Een iemand gaat nu Ephedra's droom in. De tweede blijft er bij met een gelijke timer. Als ze nog niet wakker is na acht uur, wachten we op de dromer en gaat er iemand diens droom en iemand anders Ephedra's droom in terwijl de derde erbuiten blijft."

"Waarom beide? Is het niet verstandiger de dromen los te maken?" vroeg Torreya. Thuja schudde haar hoofd, maar Picea antwoordde.

"Er is dan een grotere kans dat we haar terug krijgen. We weten niet of ze op dat moment in haar eigen droom of in die van de dromer zit. Hierdoor hebben we een grotere kans haar te vinden."

"Ze moet gewoon wakker worden," zei Cycadales, terwijl diens ogen op Ephedra waren. "En dat voor ze verhongerd van te lang in slaap zijn. Ik ga wel als eerste. Wie wil, mag timen. De rest moet slapen."

"Daar ben ik het mee eens," zei de directeur. "Beslis nu hoe jullie dit aan willen pakken. De tijd tikt." Er werden wat blikken gewisseld, maar de rommelige maag van Thuja maakte daar al snel een einde aan.

"Ik offer me op voor de tweede shift," zei ze enigszins beschaamd door het geluid wat haar lichaam had gemaakt.

"Ik ook," zei Picea. "Ik heb mijn rust nodig voor ik ergens weer aan begin."

"Ik wil hier blijven," zei Gina.

"Hadden we niet besloten dat jij de dromer voor handen ging nemen?" vroeg Torreya. Gina wilde er iets tegenin brengen, zeggen dat ze hoe dan ook bij Ephedra zou blijven, maar Thuja trok haar weg van de keuze.

"Ja, je moet fit zijn om dat te kunnen doen," zei ze en ze pakte Gina bij de pols vast. Gina wilde zich losmaken, zich aan de stoel waarin Ephedra zat vastketenen, maar ze wist dat ze geen andere keuze had als ze wilde slagen. Anders zou ze enkel alles vertragen en kwamen ze nooit dichterbij het redden van Ephedra uit de droom waar ze in vast zat. Alleen konden haar gedachten het niet loslaten. Zelfs toen ze teruggekeerd waren naar het hoofdgebouw en ze gedrieën aan het eten zaten, kon Gina het niet van haar af zetten. Haar lichaam bleef haar vragen terug te keren. Haar vingers bleven steeds de knikkers in haar zak schampen. Maar ze moest wachten. Ze moest uren wachten. Ze moest proberen te slapen. Ze moest- Gina schrok op uit haar gedachten toen ze Cycadales en Torreya de kantine in zag lopen. In reflex stond ze op, maar voor ze kon vragen waar Ephedra was, schudde Torreya het hoofd.

"Het was een blanco," zei hij en Gina voelde haar hart in een ravijn vallen.

"Een blanco," herhaalde ze, maar haar stem verraadde dat ze het niet geloofde.

"Er was niks," zei Cycadales duidelijk geïrriteerd. "Geen bewustzijn, geen droom. Ik haat die dingen." Het was even stil in hun midden, terwijl iedereen de informatie tot zich door liet dringen. Verslagen ging Gina weer zitten.

"Wat gaan we doen als we komende avond weer een blanco vinden?" vroeg Picea gespannen.

"Hopen dat de dromer dat niet heeft," zei Thuja. "Anders is Ephedra verloren." De stilte die nu viel was zwaarder. Gina was haar eetlust verloren.

"Maar met wat voor onkruid hebben we dan in hemelsnaam te maken?" vroeg Cycadales uiteindelijk gefrustreerd. "Hoe kan Ephedra een blanco hebben als ze al de hele tijd slaapt? Hoort ze niet te dromen? Ze was nota bene in een droom gestapt."

"Ze zit dan in de andere droom, niet in haar eigen," zei Gina wat verbitterd. "Ons eerste doel is haar daar uit te krijgen."

"Ginkgo, ik vertrouw erop dat dat jou lukt."

"Je kent me langer dan vandaag om te weten dat ik er alles aan zal doen om het voor elkaar te krijgen. Ik ben niet van plan haar te verliezen aan een nachtmerrie."

"Wij allemaal niet," zei Thuja, de rest knikte instemmend.

"Ik ben alleen bang voor wat de droom ons zal brengen," zei Picea zacht, maar beheerst.

"Het zal niet anders zijn dan normaal," zei Cycadales. "Er is een droom, een dromer en die vervloekte nachtmerrie. Alleen Ephedra is extra en dat je Ginkgo tegen kan komen. Je maakt je zorgen om niks." Picea's blik verduisterde wat en een humorloze lach kwam uit diens mond. Die leek iets te willen zeggen, maar diens emoties weerhielden die ervan meteen te kunnen spreken.

"Je zit niet lang genoeg in deze ploeg," wist die uiteindelijk te zeggen. Cycadales' snuif verraadde dat die niet onder de indruk was.

"Langer dan Ginkgo."

"Maar niet langer dan ik," zei Picea stern en die stond op om zich van de situatie te verwijderen.

"Licht het dan toe in plaats van weg te lopen," riep Cycadales die nog na en rolde diens ogen toen de ander er niet op reageerde. "Typisch Picea."

"Die is voor een reden veteraan," zei Torreya.

'Wegens die van alles wegloopt?" vroeg Thuja wat verward, wat een lach van Cycadales opleverde.

"Wegens die verstandige keuzes maakt om niet op elke opmerking in te gaan," zei Gina. Ze snapte waarom Picea zichzelf van de situatie verwijderd had. Die had er al vermoeid uitgezien en Cycadales had diens gemoedstand duidelijk niet verbeterd. Het nieuws van Ephedra was zeker ook niet behulpzaam geweest op dat gebied.

"Het is maar wat je verstandige keuzes noemt," zei Torreya met een zucht. "Ik hoop voor jou dat die terugkeert voor jullie naar Ephedra gaan."

"Zegt degene die altijd te laat is," zeiden Thuja en Gina zowat in koor wat de sfeer verlichtte. Het haalde een lach bij iedereen naar boven, maar het was duidelijk het oog van de storm.

.○.•.○.•.○.