But the monsters turned out to be just trees
When the sun came up you were looking at me
Are we out of the woods yet?
- Out of the Woods, Taylor Swift

'Hey, Roodkapje waar ga jij heen?' Finn liet zich van de tak vallen waar hij al die tijd op haar gewacht had en landde recht voor haar op het bospad.

'Je liet me schrikken,' zei ze verwijtend terwijl ze haar hand tegen haar hart drukte.

'Jij zou moeten rusten Robinn,' antwoorde hij op een even verwijtende toon.

'Ik voel me goed, echt waar.' Robinn bewoog zich vlotjes rond hem en liep verder over het pad.

Opnieuw blokkeerde Finn haar de weg. 'Je grootmoeder heeft letterlijk met een bijl in je zij gehakt. Niks persoonlijk, maar als ik het was geweest had ik nu nog in bed gelegen.'

'Wel, ten eerste ben jij mij niet en ten tweede als die bijl niet in mijn zij had gezeten had die jou geraakt. Graag gedaan trouwens.' Robinn liep opnieuw langs hem.

Finn zuchtte gefrustreerd. 'Best, maar ik draag je mand dan.' Voordat Robinn de kans kreeg om te protesteren nam Finn de mand van haar over en liep hij voor haar uit. 'Oeh koekjes,' zei hij verrukt terwijl hij er snel een paar naar binnen propte.

'Hey, die zijn niet voor jou.' Robinn probeerde Finn bij te benen maar ondervond al snel steken in haar zij waardoor ze even tegen een boom moest leunen. Finn draaide zich bezorgd naar haar om. Hij wist dat het geen zin had om er iets van te zeggen want hoe meer hij haar richting haar bed stuurde om te rusten, hoe meer ze er op uit zou trekken.

Koppig, maar Finn wist maar al te goed van wie ze die karaktertrek had.

'Wat verderop staat een veld met bloemen. We zouden daar even kunnen stoppen om wat bloemen te plukken?'

Ze glimlachte naar hem. 'Ik ben op een missie dus ik heb geen tijd voor bloemen of om van mijn pad af te wijken.'

Finn glimlachte bedroefd terug naar haar. 'Je bent je bewust van het feit dat je jaren aan opgejaagd worden en moord niet met een mandje koekjes kunt oplossen toch?'

Beschaamd keek Robinn naar haar voeten. 'Weet ik wel, maar ik moet toch ergens beginnen?'

'Ik zou beginnen met bloemen,' opperde Finn opnieuw. 'Niets zegt "sorry voor jaren aan terrorisatie, angst en moord" als een boeket bloemen.'

'Het is al goed. Waar is die bloemenwei wolvenjongen.'

'Ah wolvenjongen, dat klinkt wel leuker dan oorjongen vind je niet Roodkapje?'

Ze wandelden enkele minuten in stilte verder.

'Je weet dat je die rode mantel niet meer hoeft te dragen toch? De rode jagers bestaan niet meer.'

'Dat weet ik,' antwoordde Robinn terwijl ze het touwtje van haar moeders mantel iets strakker rond haar nek trok. 'Maar ik probeer het rood een nieuwe betekenis te geven.'

Finn stak nog een koekje in zijn mond en met volle mond zei hij amper verstaanbaar: 'Daar ben je dan goed mee bezig.'