Ik zucht. "Milan, je zei twintig minuten geleden dat je me nog niet kende. Dus ik denk niet dat het nu aan jou ligt om me te beoordelen."

Hij lacht. "Belle, je mag zeggen wat je wilt, maar ik heb een gave..."

"Welke? Zoveel als mogelijk meisjes in een dag verleiden zonder dat ze hun gebruikt voelen? Wauw, ik zou trots zijn op mezelf!" Een ironische golf van woorden vloeit uit mijn mond.

"Nee, dat bedoelde ik niet" zegt hij en draait met zijn ogen. "En dat is niet waar"

"Nou, volgens mij wel. Maar wat bedoel je dan?" Ik kijk hem aan en nu is het mijn beurt om met mijn ogen te draaien.

"Wel, ik kan binnen een paar minuten aan een meisje zien welke persoonlijkheid ze hebben." Hij kijkt me aan en zwijgt