Zijn mond vormt een geschokte 'o'.

Voor het eerst vandaag voel ik me vrolijk, zelfvoldaan, tevreden, hoopvol, en nog zo ontzettend veel meer. Ik grijns. "O, sorry, had je iets anders verwacht? Het moment dat je me ten huwelijk ging vragen ofzo?"

"Nee natuurlijk niet. Ik dacht aan iets anders, maar dat doet er niet meer toe. Want jij bent gewoon bang. Je doet je stoerder voor dan je bent. Je hebt gevoelens voor me" het woord 'gevoelens' geeft me rillingen en hij grijnst.

"Natuurlijk niet. Waarom denk je dat? Ik ken je nog maar een halfuur..." ik kijk hem aan met een opgetrokken wenkbrauw.

"Wel, je blijft praten. Je kon weglopen, maar je blijft hier."