"Gaston? Tuurlijk ken ik die. Die gespierde alleskunner waarvoor de meisjes omkijken en naar hem lachen? Mijn moeder heeft me al tweehonderd keer de film doen kijken toen ik klein was... lijk ik op hem?" Hij glimlacht en zijn spierwitten tanden zijn zichtbaar. Het zou makkelijker zijn hem te dissen als hij lelijk was geweest, want over zijn uiterlijk kan ik geen opmerkingen maken.

"En heb je de nieuwe film gezien die pas in de bioscoop is?" Ik glimlach.

"Uiteraard! Daar is die Gaston nog knapper, nietwaar?" Hij grijnst zacht en schuift iets dichter naar me toe.

Ik knikt. "Uiteraard! En weet je nu aan wie je me doet denken?" Mijn glimlach wordt breder.

"Gaston?"