Nakatulog na naman ako dahil hapon na rin kasi nang kami ay nakarating. Nagising lang ako dahil may kumatok at binuksan ito ng matandang babae na may hawak na tray ng pagkain.

"Magandang gabi, madam. Pinadala po ito ni Doc para sa inyong hapunan." Agad kong tinanggap iyon at nagpasalamat.

"Nay, nasaan po si Doc ngayon?" tanong ko habang naglalakad papunta sa maliit na mesa para doon ilagay ang tray. Pang-isang tao lang ang pagkain na dinala niya, marahil ay kumain na siya sa labas. Hindi man lang niya ako pinuntahan dito.

"May meeting ho ata sila ng mayor, Madam. Uuwi rin ho siya mamaya," sagot niya. Nagpasalamat ulit ako at lumabas na siya. Kahit nawalan na naman ako ng gana, kumain na lang rin ako. Hihintayin ko na lang siyang umuwi rito at humingi ng sorry sa kanya kahit paulit-ulit. Kasalanan ko ito at dapat ako ang mag-adjust.

Pero paano kung may nangyari nga sa kanila ni Megan? Inis kong sinubo ang pagkain ko. Nakakainis, bakit ba hindi ko maalis sa isip ko na magkasama talaga sila sa iisang kwarto?

Pagkatapos kong maghapunan, dumiretso ako ulit sa banyo pero doon ko pa lang na-realize na wala akong dalang damit pagkatapos kong maligo. Pati nga underwear, wala! Tanga talaga, dapat umuwi muna ako eh!

Napaupo ako sa kama na naka-bathtub, bumabangot. Sinuklay ko na lang ang buhok ko para ma-dry man lang kahit konti. Hihintayin ko na lang si Zairon na umuwi pero nahihiya naman akong magsabi sa kanya.

Napatingin ako sa mesang may alak at walang pasabing kinuha ko iyon at ininom. Hindi ko na alam ang gagawin ko, masyado na akong nag o-overthink! Ano ba 'tong ginagawa ko? At ang nakakainis pa ay pinabayaan lang ako ni Zairon! Akala ko ba mahal niya ako? Sabi nga niya obsessed siya sa akin tapos eto? Natitiis niya ako? Ano bang gusto niyang gawin ko?

Tiningnan ko ang bote ng alak na nasa kamay ko. "Bakit may alak rito in the first place?! Hays, bahala na nga!" Inis kong reklamo habang pinagmamasdan ang amber liquid na umuuga sa loob ng bote.

I sighed and lifted the bottle, observing the glow of light behind the liquid. Even though I knew the taste wasn't pleasant, I still took a sip.

Napakamot ako sa lalamunan ko at umuubo dahil sa pait at anghang na naglalaban sa loob ng bibig ko. Ang lakas ng tama, parang apoy na unti-unting kumakalat sa buong katawan ko.

At dahil nga mabilis lang akong malasing, napahiga na lamang ako sa kama. Ang paligid ko ay umiikot, parang carousel na hindi tumitigil. Ang mga ilaw ay naging malabong mga tuldok na naglalaro sa paningin ko.

Naramdaman ko ang init na nagmumula sa aking katawan, kaya tinanggal ko rin ang suot kong bathtub. Ang lamig ng hangin sa aking balat ay isang welcome na sensasyon sa init na aking nararamdaman.

"Isusuot ko na lang ulit kapag nandito na si Zairon," sabi ko sa sarili ko habang pinapalibutan ng kumot ang aking katawan. Hindi naman ito ang unang beses na makikita ni Zairon ang katawan ko. But for now, I am happy being alone, waiting for his arrival while passing the time in my own world.

_____

Hindi ko na alam kung anong oras na, ngunit may kakaibang sensasyon na gumigising sa akin mula sa aking kalasingan. Parang may gumagalaw na malambot at mainit sa ibaba ng aking katawan-mismo sa gitna ng dalawang hita ko.

Naiarko ko ang aking likod nang pinasok nito ang dila sa butas ko at ramdam ko ang panginginig ng kalamnan ko. Ramdam kong basang-basa na ito pero hindi ko na iyon pinansin dahil ninamnam ko ang masarap na naramdaman ko ngayon.

Hindi ko na nakayanan ang sensasyon kaya ay hinawakan ko ang buhok niya at pinalapit ko pa sa bukana ko.

"Hmmm.. ah!" Ungol ko nang sipsipin nito ang nakausli kong clit ng hindi tumitigil at bumibilis. Ungol lang ako ungol hanggang sa makaramdam na ako ng tensyon sa puson ko.

"Ahhhh.. ma-malapit na a-ako.. Zairon.." Daing ko. Mas lalo nitong pinag igihan nag pagdila roon hanggang sa nalabasan ako. Hindi na ako muling nagising pa pagkatapos dahil nanghihina ang katawan ko at dahil sa kalasingan.

"Fûck, I can't help but to taste her." whispered a familiar voice in the darkness. He was so close, I could almost feel the warmth of his breath on my skin.

I felt the soft kiss that touched my lips. "Goodnight, Laurene. Nagtatampo pa rin ako sayo. Hindi mo man lang ako inakit para mawala agad. Tss."

But I didn't hear anything else he said. His voice gradually faded, like an echo slowly disappearing. Sleep overcame me and I don't know if I remember his words again.

Nagising ako nang tumama ang sinag ng araw mula sa bintana sa aking mukha. Ang init ng araw ay sapat na upang gisingin ako mula sa aking malalim na pagkakatulog.

Hinikab pa ako at agad na umupo sa higaan. Ngunit biglang sumakit ang aking ulo, parang may malalaking kampana na nagpapatugtog sa loob nito.

"Ah, hangover," bulong ko sa sarili ko habang hinihimas ang aking noo. "Naglasing pa kasi," dagdag ko pa habang pinipikit ang aking mga mata at sinusubukang labanan ang sakit na aking nararamdaman.

Nakarinig ako ng katok. Agad naman akong napatingin roon. Bumukas ito at lumuwa ang isang matandang babae.

Magandang umaga, Madam. Pinadala po ni Doc," bati ng matandang babae habang pumapasok siya sa kuwarto. In her hands, she held a set of clothes that smelled freshly laundered.

Inilapag niya ang damit sa higaan at tiningnan ko ito. Isang Bohemian attire ang binigay niya. Isang dress na hanggang tuhod na may mga makukulay na disensyo. Kasama rin dito ang two-piece na may parehong makukulay na pattern pero kulay green siya.

"Pinapasabi rin po pala ni Doc na pumunta po kayo sa malapit na cottage sa labas. Nandoon po breakfast niyo," dagdag pa niya habang nakangiti.

Tumango lang ako sa matanda at nagpasalamat. Bumuntong hininga nalang ako at nagbihis ng damit. Ngayon ko lang napansin na may suot na akong damit. Hindi ba at nagsuot lang ako ng bathrobe kagabi? At saka, panlalaking damit ang sinuot ko ngayon. Si Zairon ba nagbihis sa akin? Wait, pero kung siya nga bakit wala akong matandaan? At kung siya man, natiis niya akong hindi galawin?

"Natiis niya ako?" Nadismaya ako. So, kung natiis nga niya ako, hindi niya na ako mahal. Galit siya at kasalanan ko. Mas lalong nawala ang sigla sa araw ko at kahit masakit sa loob ko, lalabas nalang ako. Ako rin naman ang nag desisyon na sasama ako sa kaniya.

Nilugay ko lang ang buhok ko at nagsimula ng lumabas sa kwarto. Habang nililibot ko ang aking mata, nakita ko si Zairon. Nakikipag-usap siya sa mga tao habang nakaupo lang siya sa isang solong silya at may lamesa sa harap niya. Mga kasama namin kahapon ang kasama niya at mukhang nagsisimula na rin sila.

Naglakad ako papunta sa kanila at nang makita ako ni Zairon ay agad akong ngumiti sa kaniya na nawala rin dahil bigla niyang iniwas ang tingin at tumingin sa babaeng nasa harapan niya. Napakagat nalang ako ng labi. Hindi ko na talaga kaya ang ganito, na mi-miss ko na ang dating Zairon na laging nasa paligid ko at kahit ano-ano nalang ang ginagawa para makausap lang ako.

Tiningnan niya ako nang makalapit ako sa kaniya. "Good morning. How are you feeling?" he asked politely, as if we were just acquaintances meeting for the first time.

"Zairon, I-" I began, ngunit bigla na lang niya akong pinutol.

"Doc, I think it's best if we continue this discussion later. We have patients to attend to," he said to the doctor beside him, avoiding eye contact with me.

The doctor nodded, "Sure, Doc. We can catch up later. Let me know if you need anything."

He simply nodded in response and turned away, leaving me standing there and feeling a bit lost. Nakaramdam ako ng pagkapahiya.

"Laurenerestine! Why don't you have a seat? Breakfast is served," sabi ng isa sa mga kasama ni Zairon na isang babaeng naka puting bestida at kasama namin kahapon pagpunta rito.

Sumunod ako sa kaniya papunta sa isang vacant seat. Habang naglalakad, napansin ko ang mga bata na kasama ni Zairon. They were playing happily, and Zairon was watching them with a smile on his face. Parang ibang Zairon ang nakikita ko ngayon - masayahin at malayo sa nakikita kong mukha sa tuwing naiisip ko ang nangyari. Napabuntung-hininga nalang ako ulit, he's avoiding me now. Nahihirapan na nga ako kahapon tapos papahirapan na naman niya ako ngayon.

Pagkaupo ko palang, tumingin ulit siya sa akin pero blanko ang mukha niya. Magkatabi lang kami dahil sinadya kong umupo malapit sa kaniya upang makausap rin siya.

"Zairon, can we talk? Yung tayong dalawa lang?"

He raised an eyebrow but he looked away again. "We can talk later. Let's just enjoy breakfast for now."

Hindi ko alam kung paano ko itutuloy ang usapan. His avoidance made me feel even more anxious. Subalit, hindi ko pwedeng palampasin 'to. Kailangan kong humingi ng tawad. I was wrong, I'm wrong for accusing him. Naluluha na naman ako pero agad kong pinigilan.

"I understand, but this is important. I need you to know how sorry I am and that I didn't mean the things I said. I was just overwhelmed and confused," I pleaded.

He finally met my gaze, and for a moment, I saw a hint of vulnerability in his eyes. Ngunit agad na itong napalitan ng blanko.

"We'll talk, but not now. Can't you see I'm busy?" he said firmly.

I nodded and felt a bit defeated. Ngunit hindi ako susuko. Babawiin ko ang lahat, gagawin ko ang lahat para mapatawad niya ako. Ayoko rin naman na hayaan ko siyang lumalapit sa ibang babae lalo na sa Megan na iyon.

Pagkatapos naming kumain ay agad rin naman siyang tumayo at pinagpatuloy ang ginagawa nila.

Tumulong nalang rin ako sa pagpapakain sa mga bata nang sumapit ang tanghali. They performed a feeding program for children while adults have free checks up. First time ko ring makasama sa ganito kaya na e-excite rin ako.

May ganito pala sila every end of the month at minsan sumasama si Zairon, kaya siguro nandoon rin siya sa Manila. Ngayon ko lang rin napansin, Martes na ngayon. Sabado ang birthday ni Lola tapos kahapon ay bumyahe kami rito. May klase ngayon pero tinayming niya talagang may conference lang para sa mga nursing student ngayong araw at bukas ay walang klase dahil intramurals ng isang linggo.

Hindi naman ako sumasali sa mga sports at kada instrams, sumasama lang ako sa mga kaibigan ko para mag cheer sa mga kablock mates namin at syempre kay Jazz, sumali rin kasi siya sa Volleyball sports. Nag alala na tuloy ako kung paano ko magpaliwanag sa kanila ang nangyari.

"Ate! Ganda po!"

Bumaba ang tingin ko sa batang babae. Nakatingin lang siya sa akin at ngumingiti. Lumuhod ako sa kaniya at pinagpag ang dumi sa kaniyang suot.

"Ano 'yon, baby?"

Kagat-kagat niya lang ang kuko niya habang nakatitig lang sa akin. "Ganda po ikaw," may tinuro siya at paglingon ko, tinuro niya sa si Zairon. "Ganda rin po siya sayo."

Namula ang pisngi ko at tiningnan ulit si Zairon. Nagtagpo ang mata namin pero umiwas na naman siya ng tingin.

Napakurap ako ng mata at ngumiti sa batang babae. "Salamat, baby. Ano pangalan mo?"

"Tintin, Ate!" sabay abot sa akin ng isang laruan na gawa sa recycled materials.

"Ang ganda ng pangalan mo, Tintin. Salamat dito," sabay yakap ko sa kanya. Tumango-tango siya ng masaya at tumakbo pabalik sa kanyang mga kaibigan.

I glance around the area, I notice that it's not only the children who are happy, but also the people in the surroundings. It's heartening to see that this simple medical mission brings joy and assistance to those in need.

Napansin ko rin na si Zairon ay patuloy na busy sa kanyang ginagawa. Hindi ko alam kung paano ko siya kakausapin pero naisip ko na marahil ay dapat kong respetuhin ang oras ng trabaho niya.

While wandering, I encountered an elderly woman who seemed to be troubled. I asked her what the problem was, and she immediately started speaking.

"Nag-aalala lang ako sa karamihan ng tao dito, hija. Alam mo ba kung anong dahilan ng kanilang pagdating dito?" tanong niya ng may pag-aalala sa mga mata.

"May medical mission po ang Solstice hospital sa Manila rito, La. Free check up at may mga vitamins rin po silang binibigay." sagot ko ng malumanay.

Napabuntong-hininga si Lola at ngumiti. "Mabuti naman at may ganitong mga taong handang tumulong. Minsan kasi, ang daming hindi napapansin sa ating lipunan."

Tumango ako, "Oo nga po. Sana marami pang ganitong uri ng aktibidad."

"Pero alam mo ba, kahit sa simpleng paraan, pwede ka nang maging bahagi ng pag-asa para sa iba. Hindi mo kailangang maging mayaman o kilala, ang importante ay handa kang magbigay kahit sa maliit na paraan," payo ni Lola.

Napaisip ako sa sinabi ni Lola. Tama siya. Hindi mo kailangang maging mayaman o kilala para makatulong. Minsan, ang simpleng pagtulong sa kapwa ay may malalim na kahulugan. Giniya ko rin si Lola para mapa check up rin siya at unti-unti na ring naubos ang mga tao dahil magdadapit hapon na rin. Bumalik ang atensiyon ko kay Zairon. Nakita kong naglalakad na siya palayo kasama ang ibang medical staff.

Hinabol ko siya agad, "Zairon, can we please talk?"

Napahinto siya, ngunit hindi pa rin siya lumingon sa akin. "Hindi ba't sabi ko later?"

"Please. I need to explain, and I owe you an apology," pakiusap ko habang tinitingnan ang malalayo niyang mata.

He didn't respond immediately, but when he finally spoke, there seemed to be a hint of anger in his voice."Laurene, you said enough last time. I don't need more explanations."

Nanginig ang puso ko sa sinabi niya, ngunit hindi ako sumuko. "I'm sorry, I'm just so confused. I didn't believe you. I'm sorry for not listening you, na..natakot na rin kasi ako na baka.. mali na naman ang napili ko, baka kasi-"

Pinutol niya ako agad. "You didn't believe me because your trust is not enough," huminga lang siya ng malalim na parang pagod siyang makipag usap sa akin. "We'll talk about this later. Right now, go to your room. I will send your dinner there. I have to guide the doctors. Uuwi na sila ngayon."

"K-kailan tayo uuwi rin? Ngayon rin ba?"

Tumingin lang siya sa akin ng malalim. "Hindi ka uuwi. I will be the one to decide that. That's your punishment, at least for now." Sabay talikod niya at umalis.

My heart fell at what he said, yet there was no hint of complaint directed towards me. Iniiwasan niya ako at wala akong magagawa kundi sundin ang utos niya. Tinungo ko ang cabin kung saan ako kanina at doon ko naisipang magmuni-muni sa mga nangyari.

Habang hinihintay ang pagdating ng pagkain, tinignan ko ang sarili sa salamin. Nakita ko ang sarili ko na may malalim na pag-aalala sa mata. Naisip ko kung paano ko mapaglilinaw ang lahat kay Zairon, kung paano ako babawi sa mga nasabi ko.

My heart is filled with nothing but regret. I never expected that there would come a day when everything would become even more unclear.

Sa pagtingin ko sa labas ng bintana ay napagtanto ko na ang gabi ay bumabalot na sa lugar. Malakas ang hangin at kita ko ang mga bituin na nagbibigay liwanag sa dilim.

Lumapit ako sa higaan ko upang tingnan ang bag kong dala. Maliit na bag lang naman iyon at nandoon rin ang phone ko ang kaso wala akong nakita. Kinuha kaya iyon ni Zairon? Paano ko makakausap magulang ko? Hindi ko pa sila nakakausap simula noong isang araw pa.

Bumukas ang pintuan at pumasok si Zairon. He's still wearing his coat. Lumapit ako sa kaniya at tinulungan ko siyang hubarin ang suot niyang coat. Hinayaan niya lang ako na nagpasaya sa akin.

Ngunit agad rin siyang lumihis at lumapit sa higaan. Kinuha niya ang tuwalya sa maliit na cabinet at mukhang mag sho-shower rin siya.

"K-kumain ka na ba? Nagpaluto ako kay Nanay ng specialty nila rito."

Hindi siya sumagot at hindi niya man lang akong pinansin. Ngumuso ako dahil namumuo na naman ulit ang luha sa mata ko. Hindi ako sanay na ganito siya, nasasanay kasi akong siya mismo ang pumapansin sa akin. Pumasok lang siya sa banyo at iniwan akong nakatayo.

Bumuntong hininga nalang ako at tumalikod. "Kasalanan mo 'yan, Laurene. Huwag kang iyakin. Masyado mo siyang nasaktan. Buang ka kasi!" Naiinis kong bulong sa sarili ko.

Bumukas ulit ang pintuan at pumasok si Nanay Mercide. Siya ang kausap ko kaninang umaga. Tahimik na lumapit siya sa mesa kung saan ako nakatayo lang. may hawak siyang isang mangkok ng mainit na sabaw. "Nak, kumain ka na muna. Baka gutom ka na," aniya nang may malasakit sa boses.

"Salamat po." Pinilit kong ngumiti. I opened the container of soup and attempted to eat, but it felt like a stone was blocking my throat.

Habang kumakain ako ay narinig ko ang patak ng tubig mula sa banyo. Iniisip ko kung paano ko masosolusyonan ang gulong 'to. Hindi ko kayang mawala si Zairon. Gusto kong ayusin ang lahat, ngunit natatakot akong baka huli na ang lahat.

Nang makababa si Zairon mula sa banyo, tahimik siyang umupo sa kabilang dulo ng kwarto. Hinayaan ko siyang tapusin ang kanyang katahimikan bago ako nagsalita.

"Zairon, Sana kausapin mo ako ngayon. Alam kong masakit ang nasabi ko sayo at nagsisisi ako roon. I'm sorry, paano ko ba mababawi iyon?" Tanong ko at ramdam kong nanginginig ang boses ko.

"I don't need your explanations, Laurene," malamig niyang sambit habang nagsimula ng humiga sa higaan. Pinikit niya ang mata niya roon habang ako ay nakaupo lang sa isang single chair malapit sa bintana. Tumigil siya sandali bago ipinagpatuloy, "Ang hirap kasi sa'yo, hindi ka marunong makinig. Lahat nalang ng sinasabi ko, nagdadalawang isip ka pa. And yesterday, you're so stubborn. You can't even follow my simple instructions."

"K-kasi hindi ka naman umuwi sa gabi tapos sinabi mo pang kasama mo si Megan. Ayoko namang hayaang magkasama kayo. Nag o-overthink rin ako. Paano kung-"

"Paanong ano, Laurene?" Putol niya sa sasabihin ko at umupo pabalik. "Kung may mangyari sa amin dalawa? Iyon ba iniisip mo?"

I lowered my gaze, unable to meet his. His words stung but he wasn't wrong. That was exactly what I was thinking.

"Tss, hindi ako nagstay sa condo niya. Umuwi ako kinagabihan pagkatapos kong mahatid ang pusa ng kapatid ko."Pag amin niya.

Tumingin ako sa kaniya dahil sa huling sinabi. "Kapatid?"

"Yes. Zaen. Pinaalaga niya lang saglit sa akin ang pusa niya pero hindi naman ako marunong kaya doon ko pinatira sa condo ni Megan."

"Bakit sa kaniya pa? Halata namang may gusto iyon sayo eh. Nag offer ngang magsama sayo sa isang room?! Sinong hindi magagalit roon!" Bumasangot kong turan at hindi ko na talaga nakayanang itago ang inis at pagseselos ko.

"Why? Is there anything wrong being with her in one room?" Inosente niyang tanong na mas lalong nagpakulo sa dugo ko.

"Manhid ka ba? Malamang mali! Babae siya Zairon. Babae! Aakitin ka niya at bibigay ka naman agad!"

Mas lalong nawala ang expresyon niya. "Is that what you think of me, Laurene? Bibigay agad? Hindi porke't isang akit mo lang sa akin ay bumigay agad ako, magiging ganoon rin ako sa iba. Hindi ako basta-bastang pumapatol ng kahit sino, Laurene. Sa isang babae lang ako nagpapaakit pero dahil nga manhid, hindi man lang magawa-gawa! And I didn't even say anything when you're with my twin. Alam mo naman kung paano ko siya pinagseselosan pero pinili mong samahan siya kaysa kausapin ako!" Nagulat ako sa pagtaas ng boses niya. I could feel the raw emotion in his words, as if he was pouring out all his feelings.

Bumangon siya bigla at inis na tumayo. "I need space, don't talk to me," At humakbang na lamang palabas ng kwarto.

Hindi ko alam ang gagawin ko tuloy. Mas lalo yatang naging komplikado. Hindi ko namalayang tumulo na ang luha ko. Mas lalong domoble ang bigat sa puso ko. Nakonsensiya ako at mas lalo lamang akong nasasaktan dahil alam kong tama siya. Alam kong nagseselos siya sa kambal niya pero pinili kong sumama kay Zaiden kaysa kausapin siya sa gabing iyon. Nagpadala na naman ako sa nararamdaman ko at hindi ko man lang binigyan ng chance si Zairon na magpaliwanag.

Pinunas ko nalang ang luhang tumulo sa mata ko pero hindi ko talaga kayang pigilan. Mahina akong napahikbi at pinunasan ulit ang luha ko ng ilang beses. Nabigla pa ako dahil biglang bumukas ang pintuan at dumiretso ang seryosong mukha ni Zairon sa akin. Agad akong tumayo at tumalikod upang pumunta sa higaan.

Tumagilid ako at iniiwasan siyang tingnan. Hindi ba gusto niya ng space? Bakit nandito siya? Umalis nalang sana siya kaysa makita niya pang umiiyak ako.

Naramdaman kong umuga ang higaan pero hindi ako kumilos. Pasimple ko nalang pinunasan ulit ang luha sa pisngi ko.

"I said don't talk to me," Kumunot ang noo ko. Anong pinagsasabi niya? "Tapos hindi mo man lang ako sinundan? Ganiyan ka na ba kawalang pakialam?" Inis niyang sambit.

Umupo ako sa higaan at tiningnan siya. Matalim niya lang akong tiningnan, at nang makita niya ang mga mata kong namumula, agad nagbago ang kanyang ekspresyon. Ginulo niya ang kanyang basa pang buhok na parang naiinis.

"Ays! Wala na.. nawala na.. ayoko na nga!" Singhal niya ng inis, at bigla niya akong kinabig upang yakapin.

Agad ko siyang niyakap rin, at binaon ang aking mukha sa kanyang dibdib. "I'm sorry, Zairon.." Paulit-ulit kong sinabi, at mas lalo akong umiyak.

"Shh... please, don't cry. Rumurupok ako kapag ganito ka. Hindi ko kayang magalit sayo. Baliw na nga ako, mas binaliw mo pa." Sabi niya, habang inaangat ang aking panga. Siya na rin mismo ang nagpunas sa mga luha sa aking mga mata.

"Nagtampo ako pero hindi naman ako galit," Tumango ako at niyakap ko ulit siya pero sa kaniyang leeg. Giniya niya ang baywang ko upang mas magkayakapan kami. Hinahaplos niya rin ang likod ko. Ganoon lang kami at hindi nagkakaimikan. Mas lalo akong naging comfortable sa pwesto namin. Nawala na rin ang paghikbi ko at mas naging maayos ang pakiramdam ko.

"Zairon.." Huminga ako ng malalim pagkatapos kong bigkasin ang pangalan niya. Dumadagundong rin ang puso ko sa bilis.

"Hmm?" Bulong niya.

"Iwasan mo ang Megan na 'yon kung ayaw mong awayin ko siya at sigurado ka bang umuwi ka talaga? Bakit hindi ko napansin?" Narinig kong tumawa siya kaya inis ko siyang hinampas. "Walang nakakatawa!" Singhal ko.

"Bakit ba hindi mo man lang napapansin mga ginagawa ko?"

"Pinagsasabi mo?"

"Megan is my first cousin. I intentionally planned for her to say and do that when you were there so you would come here with me. Hindi nga niya alam intensiyon ko pero sumunod lang rin siya."

"What?!" Hindi makapaniwala kong tanong.

"Yeah. Nagtatampo ako, Laurene. Nasaktan ako pero hindi ako kailan man nagalit sayo. Hindi kita pinabayaan. Kapag nakatulog ka, nasa tabi mo lang ako. I didn't mean what I said to you. Umuwi rin ako sa gabing sinabi kong doon ako kay Megan. Tulog na tulog ka nga tapos halos hindi mo ako binitawan sa pagyakap buong gabi." Proud pa siya sa sinabi niya kaya dahil sa inis ko, hinampas ko ulit siya pero sa dibdib niya.

"Ang hilig mo talagang mag plano ng ganito no? At ako naman, palaging nabibitag! Sabihin mo nalang kaya sa akin na gusto mo lang pala akong isama? Bakit kailangan mo pa akong pagselosin? At saka, anong yakap? Wala akong matandaan!"

"Tsk. Malamang hindi mo talaga ako matandaan dahil tulog mantika ka. Hindi mo nga napansin na kinakain na kita kagabi." Ngisi niyang sabi. "At nagpapasuyo nga ako di ba? May hinihintay lang akong gawin mo pero hindi mo talaga ginawa! Akala ko nga sinadya mo kagabi na maghubad pero lasing ka lang pala." Parang nadismaya pa niyang dagdag.

Akala ko wet dreams ko lang iyon, totoo pala talaga. So, gusto niya lang talagang akitin ko siya. Naisip ko rin iyon pero nagdadalawang isip naman ako.

"Pero bakit kailangan pang maging cold ka at distant sa akin? Alam mo bang masyadong masakit ang ginawa mo?" Nagtatampo kong tanong.

"I'm sorry baby. Naiinis kasi ako sayo. Hindi mo nga ako agad sinuyo tapos feel ko pang ayaw na ayaw mo makasama ako. Gusto ko lang naman na sa akin ka rin focus, Laurene. Gusto ko lang maramdaman na mahalaga ako sayo kahit hindi mo pa ako handang mahalin."

Mas lalo tuloy akong na guilty. Hindi ako agad nakapag sorry sa kaniya at hindi ko alam na nararamdaman niya pa rin pala

"Sorry..hindi naman ganoon ang intensiyon ko. Pero legit ba talaga?"

Nagtaka siya sa tanong ko. "Anong legit?"

Ngumuso ako at pinagdikit ang dalawa kong hintuturo. "Na.. ano.. gusto mo palang akitin kita?"

Umiwas siyang napasinghal. "Oo, baka hindi na ako maghihirap ng ilang araw na hindi ka pansinin. Ito ang sitwasyon na nahihirapan ako pero tiniis ko dahi gusto ko ngang-" Pinutol ko siya gamit ang paghalik ko sa labi niya.

"Ang ingay mo. Gusto mo lang ba talagang akitin kita o gusto mo rin marinig kung ano nararamdaman ko sayo?"

Nakatingin lang siya sa akin at napagtanto ang gusto kong sabihin. Napalunok siya ng isang beses. "Anong i-ibig mong sabihin?"

Hinalikan ko siya ulit sa labi hanggang sa naging mapusok iyon. Kumandong pa ako sa hita niya at hinalikan ang leeg niya.

"L-laurene.." Paos niyang sambit sa pangalan ko.

"Ito gusto mo di ba? O mas gusto mong marinig ang sasabihin ko?" Sabay tingin ko sa mga mata niya. Hinawakan ko lang ang mukha niya habang siya ay hinawakan rin ang mga palad ko.

Nagdadalawang isip na siyang sumagot kaya ngumiti lang ako at yumakap sa kaniya at bumulong. "Mahal kita, Zairon."