I was speechless. It felt like something was stuck in my throat, stopping me from saying anything. There was a heavy feeling in my chest, as if a huge stone was weighing down on my heart.

"Ano, tutunganga ka lang diyan? Kung wala ka ng kailangan, umalis ka na! Distorbo!" Sigaw niya sa akin, sabay sirado ng pinto na muntik nang tumama sa mukha ko.

Ngunit agad akong nagising. Hinarang at tinulak ang pinto ng malakas, na muntik nang makabangga rin sa kanya at napaatras pa siya ng bahagya.

Nagulat siya sa ginawa ko. "What the hell is wrong with you?!" She yelled, her face almost red with anger.

Napalunok ako, hindi ko alam kung paano sasagot. "Asawa? Sa pagkaka alam ko, ayaw ni Zairon na mag asawa. How come someone like you marry him?" Tanong ko, ang boses ko ay halos isang bulong na lamang.

Nanginginig ang buong kalamnan ko pero pinipilit kong magpakatatag. There's no way that this is all true. There's no way that Zaiden's word three years ago were true but- what should I believe now?

Ngumiti siya ng peke at tinaas ang kamay niya, ang singsing sa kanyang daliri ay kumikinang sa ilaw. "What did you call it then? I'm wearing our wedding ring and I'm his child's mother. I'm his wife!"

Nawala ang emosyon sa mukha ko, parang biglang naputol ang lahat ng koneksyon ko sa mundo. Pero hindi ako nagpatinag, pumasok ako sa bahay niya. Hindi ko ito paniniwalaan, hindi ako maniniwala sa mga kasinungalingan niya.

"Hey! I did not allow you to enter!" Sigaw niya, pero hindi ako tumigil. Inabante ko ang pag-akyat sa hagdanan. Hindi pwedeng totoo ito. Hindi pwedeng totoo ang sinasabi niya.

"You're not his wife. Don't make a joke!" Galit na sabi ko, naglakad papunta sa kanya nang mabilis. I want to believe that this is a cruel joke, a misunderstanding.

Ngumiti siya ng masama, "Well, sweetheart, better believe it. Zairon is mine. And you're just an unwelcome visitor in our perfect little world. Who are you by the way? Kabit ka ba ng asawa ko?"

Hindi na ako nakapagtimpi at bigla kong sinampal siya. Napanganga siya sa ginawa ko habang sapo niya ang kanyang mukha.

"I'm not a mistress. I don't believe you. Zairon told me himself na hindi siya magpapakasal at hindi ako naniniwala sayo! You're just creating story!" Galit na sabi ko.

Tinignan niya ako ng masama pero nandoon pa rin ang pangungutya sa mga mata niya. "You think you know him well? Hindi nga kita kilala. Matagal ko ng kilala si Zairon, kung sino ka mang babae ka. He never even mentioned your name! I'm his wife and you can't do anything about it! Umalis ka nga dito! Wala akong pakialam kung sino ka, just get the hell out!"

She immediately pushed me out of the house, but I resisted and made my body heavy. I have to talk to Zairon, I won't believe someone kung hindi galing sa kaniya. I learned my lesson, I have to talk to him now. I heard that she mentioned the kitchen. Tinulak ko siya sa gilid. Hindi niya inaasahan iyon kaya muntik na siyang matumba.

"What the hell? Ang kapal ng mukha mong pumasok!" Sigaw niya, pero hindi ko siya pinansin. I need to talk to Zairon, I need to know the truth.

Hinabol niya ako dahil dumiretso ako sa kusina at nakita ko roon si Zairon-nagluluto. Sinirado ko ang pintuan ng kusina at doon pa ito nakaharap sa akin nang tumunog ang pinto dahil sa lakas ng pagsirado ko. Nanlalaki ang kaniyang mata at napaawang ang kaniyang bibig nang makilala ako.

"Surprise? Or ako ang masusurpresa sa nalaman ko ngayon?" Tiim bagang kong sambit at pinipigilan na sakupin ako ng emosyon.

Nailagay niya agad ang bitbit niyang sandok sa ibabaw ng counter at lumapit sa akin. Ang kanyang mga mata ay malalim at puno ng kalituhan, pero bago pa siya makapagsalita, nagulat siya sa sampal ko. Ang kanina ko pang iniindang sakit ay lumabas na rin. Ang mga luha na matagal ko nang pinipigil ay kusang tumulo.

"Kailan niyo pa kaya ako titigilan magkapatid na saktan? Kailan pa, Zairon? Naniwala pa ako sayo, tapos ito ang matutuklasan ko?" Pigil kong tanong. Ang bawat salita ay parang nagpapalalim ng sugat sa puso ko.

Napapikit ako, ang sakit ay unti-unting kumakalat sa buong katawan ko. Unti-unti rin akong nagkaideya kung bakit gusto akong pumunta ni Zaiden rito para malaman ko ang totoo- na nalaman kong nagka anak nga siya at kahit ayokong maniwala pero dumugtong naman ang nalaman ko kay Zaiden at sa deal ng lolo nila. If Zairon finds out that we don't have a child, maybe he'll impregnate someone so his grandpa will stop giving him women to sleep with.

Hindi siya makasagot. "Hindi ko na kayang paniwalaan kayong dalawa ni Zaiden. Magkapatid nga kayo, mga manloloko!" galit kong singhal.

Doon na siya tumingin sa akin at bigla niya akong hinawakan sa braso. "Zaiden? Have you met Zaiden?" unti-unting humigpit ang pagkakahawak niya.

"Oo, nagkakausap kami at hanggang ngayon ay magkasama kami. He told me about you pero ito lang pala ang madadatnan ko! How dare you lie to me, Zairon.. I started to believe you!"

Nandilim ang expresyon niya at bigla niya akong sinandal sa pintuan. Akala ko ay masasaktan ako pero hinarang niya ang kamay niya sa likod ko.

"You're with my twin, Laurene? Nagkikita kayo?" Mariin niyang tanong at binalewala ang galit ko.

"Oo nga! Paulit-ulit ka! Ano naman sayo kung magkikita kami? Nagka asawa ka nga di ba? Ano bang pakialam mo kung magkasama kami ng kapatid mo?!" bulyaw ko sa mukha niya. Umigting ang panga niya at matalim akong tinitigan.

"Alam mo kung paano ako magselos sa kaniya pero.. pero kinakausap mo pa rin!" Madiin niyang singhal pero hindi ako nagpatinag at pilit ko siyang tinutulak pero mas kinulong niya ako.

"Zairon? Anong nangyayari diyan?! Open the door!" Agad na sigaw ng babae sa labas. Nainis si Zairon at bigla na lamang siyang lumayo pero humigpit ang hawak niya sa braso ko.

Binuksan niya ang pinto at hindi ko inaasahan ang susunod niyang ginawa. Kinaladkad niya ang babae hanggang sa labas ng pintuan at sunod ng sunod naman ang anak nito.

"Umalis na kayo! Kapag lalayuan na naman ako ni Laurene, malalagot ka sa akin, Eunice!" sabay hatak niya sa babae, walang magawa ang babae kung hindi ay magpakaladkad.

"You let that woman but your daughter didn't?! Anong klaseng ama ka?!" Gigil na sigaw ng babae nang makarating na sila sa labas ng pinto. Sumunod lang ako sa kanila, ang puso ko'y parang sasabog sa galit at lungkot.

"Wala akong pakialam! Dalhin mo ang anak mo at magpakamatay kayo ay wala na akong pakialam!" Sabay sirado niya sa pinto na para bang sinasara rin niya ang kanyang puso sa kanyang anak.

Nabigla ako sa sinabi niya. Humahangos siya pagkatapos at agad niya akong nilapitan pero sinampal ko ulit siya pero hindi lang isa, kung hindi dalawang beses.

"You abandoned your own child? Anak mo ang bata hindi ba?"

Napahinto siya sa aking mga sampal, ngunit ang malamig na tigas sa kanyang mga mata ay nagpahayag ng walang pakialam. But it seemed like he was blind to all my emotions. He didn't respond, displaying even more apathy. He sat on the sofa, disregarding the fury on my face.

"Hindi mo alam ang buong kwento. Wala akong plano na maging ama, at alam ni Eunice 'yon," Zairon said coldly. "But you, you're different. I just wanted us to be together, Laurene. Wala akong pakialam sa iba kung hindi naman nang galing ang anak ko sayo."

I couldn't comprehend what I was hearing. "Us? How can you say that? How can you claim you want 'us,' when you already have your own family? You have her, why.. Why did you want to pursue me?!"

"Because I don't want anyone else, Laurene. Ikaw lang ang gusto kong makasama!" Napasapo siya sa kaniyang sentido. "Fuck that woman, I will make her pay!"Naiinis niya pang dagdag at ginulo ang buhok niya bago tumayo upang lapitan sana ako.

"And do you think I will let you have your way? Puwes, stop pursuing me Zairon. Hindi pa rin kita talaga kilala, hindi kita kayang mahalin kung ganito ka kawalang puso!"Naglakad ako palabas ng bahay pero mabilis niya akong hinila at napasinghap nalang ako nang binuhat niya ako na parang sako.

"Fuck you, Zairon.. ang sama mong tao! Hinding hindi ko kayang mahalin ang ganito kawalang pusong lalaking katulad mo! I hate you! I hate you, Zairon!"

Pagpupumiglas ko at sumisipa pa sa ere. Wala akong pakialam kung mahulog ako pero masyado siyang malakas para nabitawan ako.

"Hate me all you want, Laurene. This time, you will stay with me. Hindi na kita hahayaang umalis pa."

Sa bawat salita niya ay mas lalong tumitindi ang galit ko. Pero sa kabila ng lahat, hindi pa rin ako makapaniwala na kaya niyang gawin ito. Ang lalaking minahal ko, ang lalaking pinagkatiwalaan ko, ay ganito pala.

Umakyat siya sa kwarto at binaba niya ako sa higaan pero kahit nahilo ako ng kunti ay pilit kong lumapit sa pinto pero hindi niya ako hinayaan. He hugged me from behind and tried to step back so he could sit on the bed.

"Bitawan mo ako! I can't accept you! Mas masahol pa ginawa mo ngayon kaysa noon!" Sigaw ko habang pilit na kumakawala sa kanyang yakap.

Mabilis at matatag ang kanyang tugon."I won't let you leave me, Laurene. Dito ka lang!" Hinigpitan niya ang pagkakahawak sa aking baywang.

"Dito? Sa bahay mo? Ano, ikukulong mo ako?!" Sagot ko at parang kakapusin na ako ng hininga dahil sa pagpupumiglas ko. Bakit ba ayaw niya akong pakawalan?!

Hindi siya sumagot. Sa halip, dahan-dahan niya akong inihiga, ang mga braso ay lumilikha ng hawla sa paligid ko, pinipigilan ang aking mga hita na gumalaw. Ang aking dibdib ay mabilis na umaakyat-baba dahil sa galit at pagod.

"Laurene.. baby.." malambot niyang sambit na mas lalo lamang nagpainit sa ulo ko.

"Stop calling me some stupid name!" I snapped back, my frustration reaching it's peak. Bumalatay ang sakit sa mga mata niya pero wala na akong pakialam. Kung ganito pala siya, ayoko na lang sabihin ang totoo. Iniwan niya ang anak niya at walang valid na dahilan para gawin iyon.

Bumalik ang seryosong mukha niya habang tinitigan niya ako. "Bakit magkasama kayo ni Zaiden?" Steady ang boses niya pero ramdam ko ang nakatagong tensyon.

Nakipagtitigan rin ako ."Bakit ko sasabihin sa'yo? Hindi mo nga sinabi sa akin na may anak ka na pala, diba? Kasal pa kayo!" Mapakla at sarkastiko kong anas.

"What? I'm not married, Laurene. Sinabi ko sa'yo, hindi ako magpapakasal!" Pigil na inis niyang sagot.

"At bakit mo pa ako gustong makasama?! Ano, gagamitin mo lang ako palagi?! Walang assurance? Walang pruweba na tayo talaga dahil ayaw mong magpakasal?! Stop playing with me, Zairon, this situation is not funny any more!"

I could see the shock in his eyes. He looked at me with his eyes wide and full of confusion. "Laurene, hindi ko naman sinasadya na... I mean, hindi ko gustong mangyari 'to. I didn't want to hurt you."

"Then why did you do it?!" I demanded, my voice shaking with the effort of holding back tears. "Why did you lie to me? Why did you make me believe in you when you were just going to break my heart?!"

I could see the regret on his face, but it didn't make me feel any better. I felt betrayed, hurt, and angry. I couldn't believe that the man I've started to trust and care for could do something like this to me.

"Laurene, I didn't mean to..." He started, but I cut him off.

"No, Zairon," I cut him off, tears streaming down my face. "You don't get to explain, not this time. You've broken my trust, my heart, and I can't just let that slide."

"But Laurene, I love you--"

"Love?" I scoffed, the word tasting bitter in my mouth. "Is that what you call this? You've lied to me. You hid your child and abandoned it in front of me? Paano nalang kung may anak ka nga sa akin?!"

He looked as if I had physically slapped him. "Laurene, iba naman 'y-"

"Zairon, saan ang iba doon!" I cried, my voice rising in anger and hurt. "The fact that you abandoned someone because you want to be with me? No, I will never accept it!"

"Kung tanggapin ko ang batang 'yon, mananatili ka pa rin ba sa akin?" Hindi ako nagsalita dahil hindi ko rin naman alam.

"See? It's written all over your face. Iiwan mo pa rin ako. I won't accept any child if you're not the mother, Laurene. Hindi ko naman ginusto ang nangyari!" His words sounded like a bitter pill that he had to swallow.

Napasinghal ako sa inis. "Hindi ginusto? Paano ba nabuo ang bata, Zairon? You fuck her and now you two have a child! At hindi mo ginusto? Sinong niloloko mo?!"

"Laurene. . please listen baby, please? Hayaan mo muna akong magpaliwanag. I swear in my life, I never fuck anyone since the day we met. Hindi ko kayang gumalaw ng iba kung hindi naman ikaw." Pagsusumamo niya sa akin pero nawalan na akong ganang magtiwala pa sa mga salita niya. May pruweba na!

"Paano mo magpaliwanag ang bata?!" Agad kong bwelta.

Doon na siya napatahimik at mukhang hindi niya rin alam ang isasagot. Napapikit ako at hindi na nagpupumiglas. Kinalmado ko ang puso ko kahit na sobrang sakit na. "Aalis ako at huwag mo na akong sundin pa."

"But Laurene-"

"No, Zairon," I said, my voice firm. "If you won't explain about the child, it's better if we stop this fucking thing."

Tinulak ko siya at akala ko ay magmamatigas siya pero hinayaan niya lang akong tumayo.

"I will.. test for the child's DNA. I know she's not my child, Laurene.. alam ko." mahina niyang bulong at nanghihina siyang nakaupo sa higaan.

Tiningnan ko siya at wala akong binigay na kahit anong expresyon. "If the DNA is positive, don't show your face to me ever again."

Bigla niyang kinuha ang kamay ko at lumambot ang kaniyang expresyon. "Are you... going to leave me.. again? Baby, please.. hindi ko matatanggap na aalis ka na naman. Laurene.. mahal kita. Huwag mo naman gawin sa'kin 'to." Rumagasa ang luha sa mga mata niya at pati ako ay nanlalabo na rin ang aking tingin dahil sa luhang bumuo agad.

"H-hindi ko kayang tanggapin... Zairon. Kasi, naniniwala ako sa mga sinasabi mo kaya hindi ko kayang matanggap agad." Hinila ko pabalik ang kamay ko at nakita kong napaluhod na siya habang humihikbi.

"I'm sorry.. I'm sorry, baby.." halos bulong nalang ang naririnig ko sa kaniya.

Kumurap ako, pinipigilan ang mga luha na nagbabadyang tumulo. Ilang beses akong lumunok bago ako nakapaglakad patungo sa pintuan.

"Laurene.." tawag niya sa pangalan ko na halos nagmamakaawa na. Huminto ako sa pag ikot sa door knob.

"M-mahal mo na ba ako?" his voice cracked. Kinagat ko ang aking labi at humarap sa kanya.

"Gusto mo bang malaman ngayon, Zairon?" Ang aking boses ay matatag, ngunit halata ang sakit.

Pinisil niya ang kanyang labi, pinupunasan ang kanyang mga luha na parang isang bata.

"H-hindi mo pa rin ba ako mahal, tama? Kasi kung mahal mo ako, maiintindihan mo ako." Namamaos niyang tanong.

Mapait akong napangiti. "Kaya nga hindi kita kayang maintindihan."

Lalong lumambot ang kanyang ekspresyon, at biglang tumulo ulit ang kanyang luha. "L-laurene.."

"Hindi ako pwedeng manatili sa lalaking walang plano, Zairon. If you are afraid to marry someone, then your love for that woman is not enough. You didn't love me enough, Zairon. You just make me a challenge for you because I'm different and because of Zaiden. Alam mong gusto ko ang kapatid mo noon pero pinipilit mo pa rin ang sarili mo sa akin at gusto mong maniwala akong mahal mo talaga ako? No, I don't believe it. Even though we fûcked many times, feelings didn't build up easily."

Hindi siya nakasagot. Nakatungo lang siya at patuloy na umiiyak. Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko sa kanya ngayon. Ang sakit na nararamdaman ko ay hindi ko maipaliwanag.

"Until now, you still didn't believe me? Until now, you still doubt my feelings for.. you?" Sabay lunok niya at tinitigan akong may luha sa kaniyang mata.

Sa totoo lang, hindi ko alam ang sagot. Ang lahat ng nangyari ay parang isang malaking bangungot na gustong-gusto ko na lang namagising.

"Zairon, this isn't about belief or doubt in you. This is about how you hurt me. This is about how you deceived me. This is about how you violated my trust," sabi ko.

Tumayo siya at nilapitan ako. Hindi ako umatras at hinayaan lang siyang makalapit sa akin. "Pero.. kailangan kita Laurene. Kailangan kita sa buhay ko. Hindi ko kayang ibigay ka sa iba, ako lang dapat ang magpapasaya sayo, ako lang dapat at wala ng iba."

"Pero hindi mo ako napapasaya, Zairon. Sinira mo.. ako." Nabasag ang boses ko. Napakagat siya ng labi nang masilayan niya ang luhang tumulo sa mga mata ko. Agad niyang pinunasan ang luha sa aking mga mata pero tinulak ko ang palad niya.

Kitang-kita ko ang sakit sa mga mata ni Zairon. Sa paglipas ng mga sandali ay parang naglaho ang tigas ng kanyang katawan at unti-unti siyang lumuhod. Nakita ko ang pagpapakatino ng kanyang katawan habang lumuluha sa harap ko.

"I'm sorry, baby.. I- I just want you to understand me this time. I will fix this mess and I promise.. I will.. marry you." He kissed my palm many times while crying. His eyes are full of regret now.

Naglapat ang labi ko. "You're going to marry me?"

"Yes," Huminga siya ng malalim at tumingala sa akin."I know I told you that I wouldn't get married, but that perspective changed a long time ago. Hindi ako magpapakasal kung hindi lang rin naman ikaw ang papakasalan ko."

Napakapit ako sa door knob, para akong nanghihina at hindi ko alam kung malulungkot ba ako mas lalong magalit. Hinila ko ang kamay ko sa pagkakahawak niya at tumawa ako ng nakakaloko.

"You just said that because you're busted. Huwag mo akong binibiro, Zairon dahil hindi ako natutuwa!" I finally opened the doorknob and he kept following me. I stop walking and face him with my angry face. "Huwag mo na akong lapitan at pakialaman pa kung ayaw mong mas kamuhian pa kita!"

Hindi na siya sumunod pa sa akin hanggang sa nakalabas na ako ng bahay. Punas na punas ko ang aking luha habang naglalakad pero napatigil lang ako nang makita ang lalaking nakatalikod sa akin. Lumingon siya sa akin at nakita ko ang pag alala sa mukha niya kaya nilapitan niya ako.

"Laurenestine.. are you okay? What happened?"

Iniwaksi ko ang kamay niya nang hahawakan niya dapat ako."What happened? Alam mo ang nangyari, Zaiden. Alam mo kaya pinapunta mo ako sa bahay niya!" galit kong sigaw. Nabigla siya sa pagtaas ng boses ko pero agad rin naman siyang nakabawi.

"No, I didn't know.. kung ano man ang nalaman mo, wala akong alam. Pinapunta kita roon para sabihin mo sa kaniya ang totoo."

"Totoo? Anong totoo?"

Lumingon kaming dalawa nang may magsalita sa likod namin. Kumabog ng mabilis ang puso ko.

Nakapamulsa siyang nakatingin sa aming dalawa. Seryoso niya kaming tiningnan.

"Z-zairon.." biglang bigkas ni Zaiden sa kambal niya.

Hindi sumagot si Zairon at nakatingin lang sa akin. "Anong totoo, Laurene?"

Wala akong sasabihin sa kaniya. Ayokong malaman niya dahil mas natakot lang ako. Pinapakita niya lang na hindi siya karapat dapat na maging ama sa mga anak namin.

"Laurene.. anong sina-"

"You don't need to know, Zairon," I said coldly. "You just let me believe what a manipulative person you are. You, who have already broken my trust big time."

How can I be so sure that he deserves to know our children? Mas mabuti nalang na wala silang ama.

Lalapit na dapat siya sa akin pero humarang si Zaiden. Galit ang mata niyang nakatingin kay Zairon.

"What did you do, Zairon?" Mariin niyang tanong. Nagkatitigan silang dalawa at wala man lang halos nagpapatinag.

"Wala kang pakialam! Problema namin 'to!" Bulyaw niya kay Zaiden. Nanatiling kalmado si Zaiden pero hindi niya hinayaang makalapit si Zairon sa akin at hinawakan ang braso nito.

"Huwag ka ng lumapit muna sa kaniya, Zairon. Hindi mo ba napapansin? Nasasaktan na siya!"

Hinila ang braso niya at tinulak ang kaniyang kambal. "Ano bang pakialam mo? Why don't you sulk all day in your room? Like a fucking depressed child!"

Zaiden's eyes burned with intensity as he stood his ground. "I may not have the right to intervene in your personal matters, Zairon, but I won't stand by and watch you hurt her. You've crossed a line this time."

Nagtagpo ang mga mata ng magkapatid, isang patutsada mula kay Zaiden na tila ba may mas malalim pang pinaghuhugutan.

Tumunog ang malakas na suntok habang bigla niyang ibinagsak ang kamao sa mukha ni Zairon. "That's for Laurene," deklarasyon ni Zaiden, at namutawi ang galit sa kaniyang mga mata.

Mas lalong nag init ang ulo ni Zairon at nagbalik-agad ng suntok kay Zaiden. "Mind your own fucking business!" sabay galit na pasaring.

Tinutukan ni Zaiden ng matindi ang kaniyang kambal. "Laurene is my business, and I won't let you ruin her life. If you really care for her, prove it by changing your ways."

"Tama na, ano ba! Tapos na ang usapan. Aalis na ako." Saway ko sa kanila at kumakalma. Lumapit si Zaiden sa akin at hinila ako sa braso.

"Laurene.." Napahinto kami ulit nang tumawag si Zairon sa akin. Huminga ako ng malalim at tiningnan siya ulit.

"Laurene, please," he pleaded, his voice choked with emotion. "I'm sorry. I messed up. I really messed up. But I love you. I love you. Please, dito ka muna at Pag usapan natin 'to, okay?"His eyes were desperate, pleading. I could see the sincerity in them, but it was too late. Too much has happened, too many words were said.

"You had your chance. You had plenty of chances. But you chose to play with my feelings, to lie to me, to keep things from me. I can't trust you anymore. I can't be with someone who doesn't respect me, who doesn't value me."

His face crumpled at my words, and I could see the tears welling in his eyes
Zaiden squeezed my hand, giving me silent support. I turned to him, my eyes filled with gratitude. He gave me a small-- sad smile, and I knew I could count on him.

"I think it's best if we don't see each other for a while, Zairon," I said, my voice steady. "I need time to think, to heal. And you need time to reflect on your actions."

He looked like I had slapped him and his face pale with his eyes wide. "Laurene..."

"No, It's over. At least for now." I turned on my heel and walked away. Nakasunod lang rin si Zaiden sa akin at alam kong hindi niya na rin kami sinusundan pa pero alam kong nakatingin pa rin siya sa amin.

Pagkapasok ko palang sa kotse ay hindi ko na mapigilan ang luha ko. Pinaandar agad ni Zaiden ang kotse at lumayo sa lugar kung nasaan siya. Todo punas ako sa luha ko hanggang sa huminto siya at bigla niya akong niyakap. Doon na ako humahulgol sa dibdib niya.

Ang sakit lang dahil nagsimula na ako ulit magtiwala sa kaniya at pinaniwalaan ko na siya ay doon niya na naman ako sinira ulit. I thought discovering something would make me better but it is getting worse. He didn't deny the child but he should have tested it earlier to know. But he didn't.